Η είδηση ότι η Εισαγγελία του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου της Χάγης κινεί τη διαδικασία έκδοσης ενταλμάτων σύλληψης του πρωθυπουργού και του υπουργού Άμυνας του Ισραήλ καθώς και τριών ηγετικών στελεχών της Χαμας για εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας αποτελεί μια εξέλιξη με βαρύνουσα σημασία.
Το μήνυμα προς τις δύο πλευρές είναι ξεκάθαρο: Το να είσαι θύμα δεν νομιμοποιεί να υιοθετήσεις την συμπεριφορά του θύτη. Με άλλα λόγια, το έγκλημα πολέμου δεν νομιμοποιείται ούτε στη λογική της αναλογικότητας και, κατά μείζονα λόγο, με ασύμμετρα αντίποινα.
Οι πρώτες αντιδράσεις από το Ισραήλ μίλησαν για αντισημιτική απόφαση από ένα αντισημιτικό δικαστήριο ενώ στη Χαμας υπογράμμιζαν ότι πρόκειται για απόφαση που εξισώνει το θύμα με τον θύτη.
Η απαγγελία κατηγορίας στις ηγεσίες των δύο αντίπαλων πλευρών θα είναι ένα μήνυμα ότι τα εγκλήματα πόλεμου δεν είναι αποκλίσεις από την πειθαρχία και εκτροπές από την κανονικότητα αλλά αναμενόμενες παράπλευρές ζημιές στο πλαίσιο ενός ολοκληρωτικού πολέμου.
Δεν υπάρχει στο διάβα της Ιστορίας κρατική εξουσία που να μην έχει διατάξει η να μην έχει ανεχθεί εγκλήματα πολέμου. Η διαπίστωση αυτή δεν εξομοιώνει καθεστώτα ούτε συμψηφίζει τη φρίκη.
Πως άλλωστε να συγκριθεί η δυνατότητα να ξεφύγεις από ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης με μια δήλωση μετανοίας η συνεργαζόμενος με τους θύτες , με τον ντετερμινισμό της προαποφασισμένης «τελικής λύσης»;
Τα εγκλήματα πολέμου στη σύλληψή τους είναι ψυχρές ορθολογικές επιλογές στο πλαίσιο του ολοκληρωτικού πολέμου που δεν ξεχωρίζει στρατιωτικούς στόχους από τις υποδομές παιδείας και υγείας.
Στις αρχές του 1945 η RAF πυρπόλησε την Δρέσδη με αποτέλεσμα 150000 νεκρούς μια εγκληματική φρικαλεότητα που δεν επιτρέπει την εξομοίωση της Ναζιστικής Γερμανίας με τους νικητές της.
