Ποια είναι η στρατηγική προτεραιότητα των ΗΠΑ στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή; Αν το ερώτημα ετίθετο πριν από έξι μήνες, τις παραμονές της επίθεσης της Χαμάς στο Ισραήλ, η απάντηση θα ήταν η περιφερειακή σταθεροποίηση με σκληρό πυρήνα την συνεργασία του Ριάντ με το Τελ Αβίβ. Αν το ερώτημα ετίθετο στον Μπους τον νεότερο την ώρα της ανάληψης των καθηκόντων του, τον Ιανουάριο 2001, η απάντηση θα ήταν η αντιμετώπιση του «Άξονα του Κακού» και, μετά την 11.9.2001, ο πόλεμος κατά της τρομοκρατίας.
Από τον Μπους τον νεότερο στον Ομπάμα , στον Τραμπ και τον Μπάιντεν υπάρχει η μάλλον υπήρχε μέχρι πρόσφατα ένας κοινός παρονομαστής: Η εγκατάλειψη κάθε προσπάθειας από τις ΗΠΑ για επίλυση του Παλαιστινιακού.
Ο συλλογισμός ήταν απλός έως απλοϊκός: Όταν διαμορφωθεί μετά την κατάρρευση των αυταρχικών καθεστώτων της περιοχής μια Νέα Μέση Ανατολή, τότε θα υπάρχει πρόσφορο έδαφος να αναζητηθεί λύση του Παλαιστινιακού.
Έτσι, μετά την συνάντηση Κλίντον, Μπάρακ και Αραφάτ στην Τάμπα της Αιγύπτου τον Ιανουάριο 2001, το Παλαιστινιακό ξεχάσθηκε.
Όταν ξημέρωσε η Κυριακή 8.10.2023 στη Μέση Ανατολή οι ΗΠΑ έδειξαν να έχουν πλέον καταλάβει ότι χωρίς ανεξάρτητο παλαιστινιακό κράτος δεν μπορεί να υπάρξει περιφερειακή σταθεροποίηση.
Για ένα εξάμηνο η ενέργεια και η επιδιαιτητική εμβέλεια των ΗΠΑ αναλώνεται στην προσπάθεια, άκαρπη μέχρι στιγμής, κατάπαυσης του πυρός στην Γάζα.
Στο παραπάνω πεδίο στρατηγικής σύγχυσης ο Νετανιάχου παίζει μέχρι στιγμής ένα παιχνίδι καθυστέρησης. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με την προσπάθεια του πρωθυπουργού του Ισραήλ να εμπλέξει σε απευθείας σύγκρουση τις ΗΠΑ με το Ιράν καθώς η πολιτική του Μπάιντεν απέναντι στην Τεχεράνη κινείται από την διερεύνηση αν υπάρχουν οι προϋποθέσεις για εξομάλυνση μέχρι την αδράνεια μιας δαιμονοποίησης της Ισλαμικής Δημοκρατίας για μισό περίπου αιώνα.
