Οι απειλές του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ προς δυτικούς συμμάχους, ότι θα πρέπει να μην αντιταχθούν στην προσάρτηση της Γροιλανδίας, αλλιώς θα αντιμετωπίσουν περαιτέρω πλήγμα στο εμπόριό τους με τις Ηνωμένες Πολιτείες, δεν έχουν προηγούμενο.
Έχουμε δει ασυνήθιστες και απρόβλεπτες οικονομικές απειλές από τον πρόεδρο Τραμπ τον τελευταίο χρόνο, αλλά πρέπει να πούμε ότι αυτή ξεπερνά όλες τις προηγούμενες και μας οδηγεί σε ένα τοπίο ταυτόχρονα σουρεαλιστικό και εξαιρετικά επικίνδυνο.
Αν ληφθεί κυριολεκτικά, πρόκειται για μια μορφή οικονομικού πολέμου που ασκείται από τον Λευκό Οίκο εναντίον των στενότερων συμμάχων του. Κι αυτό διότι στοχοποιεί συμμάχους με ελάχιστη προειδοποίηση και για έναν σκοπό που θα μπορούσε να διαλύσει το ΝΑΤΟ και τη συμμαχία της Δύσης
Οι αξιωματούχοι των ευρωπαϊκών χωρών έχουν μείνει αποσβολωμένοι. Στην πραγματικότητα, η πρόταση είναι τόσο εξωφρενική ώστε πιθανότατα προκαλεί περισσότερο σύγχυση παρά οργή.
Διαθέτει, πράγματι, ο Τραμπ στήριξη στις ΗΠΑ, στο Κογκρέσο ή ακόμη και στο εσωτερικό της ίδιας του της κυβέρνησης για κάτι τέτοιο;
Μήπως πρόκειται, όπως αναγκάζονται να υποθέσουν ορισμένοι αξιωματούχοι για το μεγαλύτερο «είπα ξείπα» όλων των εποχών, δηλαδή ο Τραμπ κάνει, τελικά, πίσω;
Σκεφτείτε τον Καναδά. Έχει δει το εμπόριό του με τις ΗΠΑ να μειώνεται. Όμως η στρατηγική του πρωθυπουργού Μ. Κάρνεϊ οδήγησε σε αύξηση του καναδικού εμπορίου με τον υπόλοιπο κόσμο κατά 14%, ποσοστό που καλύπτει πλήρως τις απώλειες από το εμπόριο με τις ΗΠΑ. Ο Κάρνεϊ βρέθηκε αυτή την εβδομάδα στην Κίνα προωθώντας μια «νέα παγκόσμια τάξη» και επιδιώκοντας περισσότερες εμπορικές σχέσεις με το Πεκίνο, αντί της αποστασιοποίησης που επιθυμούν ορισμένοι αξιωματούχοι της αμερικανικής κυβέρνησης.
«Αυτό είναι η Κίνα εναντίον του κόσμου», προσπαθούσε να πείσει η κυβέρνηση Τραμπ τη διεθνή κοινότητα μόλις πριν από τρεις μήνες. Η στάση του Κάρνεϊ υπονομεύει αυτή την προσέγγιση και ίσως αποτελεί αξιοσημείωτο υπόβαθρο για τον χρονισμό της σημερινής παρέμβασης.
Αν όμως λάβουμε σοβαρά υπόψη τις τελευταίες απειλές του Τραμπ, τότε αυτές είναι εξαιρετικά ανησυχητικές.
Όχι τόσο λόγω ενός δασμού του 10%, όσο λόγω της λογικής που τον συνοδεύει: Της αρπαγής εδάφους από έναν σύμμαχο και της δημόσιας απόπειρας εξαναγκασμού συμμάχων. Πώς θα αντιδρούσε ο κόσμος αν η Κίνα ή η Ρωσία απηύθυναν μια τέτοια απειλή προς τους δικούς τους συμμάχους;
Η βάση αυτής της απειλής είναι βαθιά ανησυχητική.
Η πλειονότητα του κόσμου θα ελπίζει ότι, μέχρι τη στιγμή που ο πρόεδρος Τραμπ θα φτάσει να συναντήσει τους ηγέτες των συμμαχικών χωρών στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, αυτή η πρωτοφανής απειλή θα έχει με κάποιον τρόπο εξαφανιστεί.
