Μετά από 40 ημέρες στον δρόμο, οι αγρότες φαίνεται ότι θα επιστρέψουν στα χωράφια τους αποκομίζοντας κάποια άμεσα οφέλη χωρίς το πρόβλημα της αγροτικής ανάπτυξης να έχει μπει σε ένα δρόμο επίλυσής του. Τα χρόνια και δομικά προβλήματα που καθηλώνουν την αγροτική οικονομία της χώρας και τη φέρνουν σε μειονεκτική θέση έναντι των ευρωπαϊκών και διεθνών ανταγωνιστών της, με την εξαίρεση ορισμένων νέων αγροτών που τα θέτουν μετ’ επιτάσεως, έχουν μείνει εκτός συζήτησης.
Μικρός κλήρος: Η Ελλάδα έχει πολύ μικρό αγροτικό κλήρο, μόλις 50 στρέμματα κατά μέσον όρο, όταν ο Ευρωπαϊκός μέσος όρος είναι 170 στρέμματα. Αυτό δεν επιτρέπει την εφαρμογή οικονομιών κλίμακας και μείωση του κόστους παραγωγής. Ο αναδασμός που προτείνεται εδώ και δεκαετίες, στην πράξη δεν μπορεί να αποδώσει όσο συνεχίζεται η κατάτμηση της γης κατά τη μεταφορά της περιουσίας από τους γονείς στα παιδιά –κατάτμηση που σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες δεν επιτρέπεται. Προτάσεις έχουν κατατεθεί στο υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης, όπως για παράδειγμα η πριμοδότηση αγοράς ή ενοικίασης όμορων χωραφιών, αλλά δεν έχουν συζητηθεί ποτέ.
Κανονάκι αντί AI: Η αγροτική παραγωγή στην Ελλάδα εξακολουθεί να διέπεται από το δόγμα «όσο περισσότερο λίπασμα τόσο καλύτερα». Την εποχή που συστήματα ακριβείας μπορούν να δείξουν πόσο νερό και πόσο λίπασμα χρειάζεται κάθε τετραγωνικό μέτρο του χωραφιού, να εντοπίσουν τα ίχνη ασθενειών πριν καν εκδηλωθούν, και που προηγμένα συστήματα ανακύκλωσης περιορίζουν τις ανάγκες ποτίσματος των καλλιεργειών στο ελάχιστο, οι Έλληνες αγρότες ποτίζουν με «κανονάκια», με ανοιχτά αυλάκια και πετάνε το λίπασμα με το τσουβάλι.
Έλλειψη κατάρτισης: Λιγότεροι από 4% των νέων αγροτών στην Ελλάδα έχουν πλήρη επαγγελματική κατάρτιση, όταν ο μέσος όρος στην Ευρώπη είναι 21%. Οι νέοι αγρότες στην Ελλάδα κατά κανόνα μαθαίνουν τη δουλειά από τους γονείς και τους παππούδες τους, όταν στην Ευρώπη έχει καθιερωθεί η κάρτα του αγρότη, που προσφέρει μια σειρά οφέλη έναντι μιας βεβαιωμένης θεωρητικής και πρακτικής σύγχρονης εκπαίδευσης
Εθνική πολιτική: Η Ελλάδα εισπράττει 2,3-2,5 δισ. ευρώ κάθε χρόνο μέσω της Κοινής Αγροτικής Πολιτική (ΚΑΠ). Στο πλαίσιο της νέας ΚΑΠ, τα κράτη μέλη ασκούν εν πολλοίς εθνική αγροτική πολιτική, επιλέγοντας ποια προϊόντα και με ποιο τρόπο θα πριμοδοτήσουν.
Εμείς αρνούμαστε να προσαρμοστούμε στις νέες ανάγκες της κλιματικής αλλαγής, της προστασίας του θησαυρού μας που λέγεται περιβάλλον, στις επαναστατικές δυνατότητες των νέων τεχνολογιών και στις ευκαιρίες και τους περιορισμούς του διεθνούς ανταγωνισμού.
Παράδειγμα: Η Ελλάδα πριν μερικές δεκαετίες επένδυσε στην παραγωγή βαμβακιού, στην ίδια επιλογή επιμένει σήμερα παρότι το βαμβάκι έχει χαμηλές διεθνείς τιμές και χρειάζεται πολύ νερό –που δεν διαθέτουμε. Η αναδιάρθρωση των καλλιεργειών, στην πράξη, βρίσκεται μονίμως εκτός της ατζέντας.
Αυτές είναι μερικές πλευρές του μεγάλου αγροτικού προβλήματος που θα πρέπει να συζητήσουμε το αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα.
