Δηλώνω εξαρχής ότι δεν είμαι ειδικός στα Αγροτικά.
Απλά ακινητοποιημένος στα μπλόκα , σκέφτηκα να κλείσω το ραδιόφωνο που με βομβάρδιζε με άχρηστες σχετικές πληροφορείς προς τους εκδρομείς και να προσπαθήσω να ταΐσω την χρόνια περιέργεια μου μέσω της τεχνολογίας, μήπως καταλάβω το Αγροτικό πρόβλημα.
Αλήθεια γιατί τα ΜΜΕ μας αποκαλούν «εκδρομείς» αντί για το σωστό «χρήστες του οδικού δικτύου»; Μήπως για δημιουργήσουν ηθικό πλεονέκτημα στους διαμαρτυρομένους αγρότες απέναντι στους ¨χομπίστες¨ οδηγούς που εκδράμουν για το κέφι τους;
Πίσω στο θέμα μας. Η τεχνολογία με βοήθησε να συγκεντρώσω κάποια στοιχεία γύρω από την σχέση της αγροτικής παραγωγής στην Ελλάδα και τις άλλες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου.
Ξεκίνησα από την Γαλλία την ναυαρχίδα της Αγροτικής Βιομηχανίας “Petrol vert” την ονομάζουν οι Γάλλοι από την δεκαετία του 70-80. Διαπίστωσα τεράστιες διαφορές που συμπυκνώνονται στη φράση ¨υστέρηση σε όλους τους τομείς¨. Την δομή των εκμεταλλεύσεων, και το παραγωγικοί μοντέλο ( ίσως το μόνο δικαιολογημένο σημείο λόγω κλίμακας) , έως τους συνεταιρισμούς ,την αλυσίδα αξίας, τον ρόλο του κράτους και το εξαγωγικό μοντέλο όπου κυριαρχεί το brand France.
Συμπέρασμα η θεώρηση της Γεωργίας ως στρατηγικού τομέα της Γαλλικής οικονομίας σε αντίθεση με την Ελληνικοί θεώρηση κοινωνικό δίκτυ. Η Γαλλία εκμεταλλεύτηκε την ΚΑΠ για ενδυνάμωση , εκσυγχρονισμό και καινοτομία .
Η Ελλάδα για επιβίωση και αναδιανομή εισοδήματος.
Όταν ως μεταπτυχιακός φοιτητής έβλεπα με έκπληξη τις έτοιμες σαλάτες με υψηλή υπεραξία στα Γαλλικά super market. την ιδία περίπου περίοδο ,ως νέος Μηχανικός στο Έβρο, έβλεπα να παρελαύνουν Τρακτέρ Renault με ηχοσυστήματα . Οι ενισχύσεις των ΜΟΠ γύριζαν πίσω δια των εισαγωγών. Η ΚΥΔΕΠ και οι Αγροτικοί Συνεταιρισμοί, πεδία κομματικών αντιπαραθέσεων , εστίες κακοδιαχείρισης, copy paste των φοιτητικών συλλόγων. Για επαγγελματικό management ούτε λόγος. Ο βέβαιος δρόμος της πτώχευσης που ακολούθησε.
Για να ξεφύγω από την κριτική της μονομανίας μου με την Γαλλία και επειδή η ακινητοποίηση παρατεινόταν, πέρασα στην Ιταλία με τον κατακερματισμό και τις ανισότητες των περιφερειών και στην Ισπανία η οποία έβγαινε από 40 χρόνια καθυστέρησης μιας δικτατορίας. Και όμως η απόσταση δυστυχώς είναι πάλι τεράστια.
Συνοπτικά η Ιταλία μεταποίησε την αδυναμία κλίμακας σε υπεραξία ποιότητας. Περιφερειακά clusters, Συνεταιρισμοί ποιότητας και branding AOC .
Η Ισπανία έλυσε τα προβλήματα κλίμακας με αύξηση της ανταγωνιστικότητας ,ενίσχυση των εξαγωγών όγκου και εκτεταμένη θερμοκηπιακή παραγωγή που την καθιστά ηγέτιδα στα πρώιμα προϊόντα.
Η Ελλάδα έμεινε μεταξύ ποιότητας και κλίμακας ,χωρίς στρατηγική. «Έτσι τα βρήκαμε έτσι θα τα αφήσουμε». Και φυσικά για πράσινη μετάβαση ούτε λόγος.
Έναν τέτοιο νηφάλιο διάλογο χρειάζεται η χώρα, χωρίς υστερίες, ώστε να σχεδιάσει ,να πείσει και να ενισχύσει τους αγρότες αλλά και τους νέους επιστήμονες για την υλοποίηση ενός σχεδίου αναδιάρθρωσης 2026-2036 με τίτλο ¨ΛΙΓΟΤΕΡΟ ΝΕΡΟ,ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΗ ΑΞΙΑ ¨
Τα μπλόκα ανοίγουν, ώρα να ξεκινήσω.
Χρόνια Πολλά
Τάσος Χωμενίδης
Δρ. Πολιτικός Μηχανικός
