Γνώμη του KReport
Η ευθεία και απροκάλυπτη καταπάτηση του Διεθνούς Δικαίου από τον Αμερικανό Πρόεδρο Τραμπ συνιστά μια συγκλονιστική συστημική ανατροπή. Πρόκειται για ανοιχτή επαναφορά της διπλωματίας των κανονιοφόρων, της λογικής ότι διεθνείς κανόνες δεν υπάρχουν ή, κι όσοι υπάρχουν, ισχύουν μόνο όταν/εφόσον εξυπηρετούν τους ισχυρούς. Κι αυτή η ανατροπή δεν απειλεί μια αόριστη διεθνή τάξη, απειλεί την ζωή και την ασφάλεια της ανθρωπότητας.
Το Διεθνές Δίκαιο δεν είναι ένα ιδεολογικό κατασκεύασμα. Είναι το τελευταίο λειτουργικό ανάχωμα μεταξύ διεθνούς σταθερότητας και παγκόσμιας αυθαιρεσίας. Όταν αποδομείται, δεν δημιουργείται χώρος για «περισσότερη ελευθερία κινήσεων» αλλά ένα κενό κανόνων, που το γεμίζει η βαναυσότητα της ισχύος. Και κανείς εχέφρων άνθρωπος δεν μπορεί να προσπερνά μια τέτοια παραβίαση της νομιμότητας, λέγοντας ότι περιττεύει και να σχολιαστεί.
Η στρατιωτική επέμβαση στη Βενεζουέλα και η λογική της έξωθεν «απονομής δικαιοσύνης», με μεθόδους του εγκλήματος, μέσω απαγωγών και πολιτικών ανατροπών, δεν απομένει ως ένα μεμονωμένο επεισόδιο. Δημιουργεί νέο διεθνές προηγούμενο. Όχι επειδή ο Μαδούρο υπήρξε δημοκράτης –είναι γνωστό ότι δεν υπήρξε– αλλ’ επειδή η απαξίωση ενός καθεστώτος δεν μπορεί να μετατρέπεται σε άδεια ωμής παραβίασης του διεθνούς δικαίου.
Η άμεση και χωρίς περίσκεψη ευθυγράμμιση του Κ. Μητσοτάκη με αυτή τη λογική συνιστά τραγικό λάθος που εκθέτει την Ελλάδα και αποδυναμώνει τη διεθνή θέση της.
Αν ένας Έλληνας πρωθυπουργός συμφωνεί με την παραβίαση του διεθνούς δικαίου στη Βενεζουέλα, με ποια αξιοπιστία μπορεί να υποστηρίζει την τήρηση της διεθνούς νομιμότητας στην Κύπρο και στο Αιγαίο; Κι όταν επιχαίρει για την αμερικανική εισβολή και την ανατροπή του καθεστώτος στη Βενεζουέλα, επειδή αυτό ήταν αυταρχικό, δεν αφοπλίζει την Ελλάδα στο θέμα της τουρκικής εισβολής που έγινε στη Κύπρο με αφορμή τη χούντα του Σαμψών –η οποία ήταν και νομότυπη, βάσει των συνθηκών του Λονδίνου και της Ζυρίχης;
Η Ελλάδα είναι ένα κράτος που παραδοσιακά και σταθερά θεμελιώνει την στρατηγική του στο θέμα της εθνικής ασφάλειας αποκλειστικά στο διεθνές δίκαιο, στις συνθήκες, στο Χάρτη του ΟΗΕ, στο Δίκαιο της Θάλασσας. Όταν απερίσκεπτα νομιμοποιείς επιλεκτικά την κατάλυσή τους για τους άλλους, υπονομεύεις αυτήν την στρατηγική.
Και για την Ελλάδα, η διακύβευση είναι απλή και απόλυτη: Είτε θα υπερασπίζεται σταθερά και με συνέπεια το διεθνές δίκαιο είτε θα αποδεχθεί έναν κόσμο στον οποίο η ισχύς και η ωμή βία αντικαθιστούν τους κανόνες δικαίου. Σε έναν κόσμο χωρίς τέτοιους κανόνες, όμως, οι μικρού και μεσαίου μεγέθους χώρες δεν θα έχουν ασφάλεια. Θα έχουν μόνο εξαρτήσεις.
