Κάθε Δεκέμβριο, οι επιχειρήσεις παρατηρούν ένα γνωστό αλλά παράδοξο φαινόμενο: Αποφάσεις που λιμνάζουν επί μήνες λαμβάνονται ξαφνικά με ταχύτητα, προϋπολογισμοί «κλειδώνουν», και συζητήσεις που έμοιαζαν ατελείωτες καταλήγουν σε συγκεκριμένες επιλογές. Η συνήθης εξήγηση αποδίδει αυτή τη δραστηριότητα στη «δυναμική του τέλους της χρονιάς», όμως η πραγματικότητα είναι πιο ουσιαστική: Ο Δεκέμβριος επιβάλλει ένα πλαίσιο περιορισμών που ενισχύει τη σαφήνεια και μειώνει την αναβλητικότητα.
Οι ηγέτες βρίσκονται αντιμέτωποι με λιγότερο χρόνο, περιορισμένες εναλλακτικές και πιο ξεκάθαρες προσδοκίες. Αυτό το περιβάλλον, εκ των πραγμάτων αυστηρότερο, δημιουργεί συνθήκες λήψης αποφάσεων που σε άλλες περιόδους απαιτούν μήνες. Η παραγωγικότητα του Δεκεμβρίου δεν οφείλεται στο εορταστικό κλίμα αλλά σε ένα έμμεσο μάθημα: Όταν οι επιλογές μειώνονται και τα κριτήρια καθίστανται σαφή, η δράση επιταχύνεται.
Η ψυχολογική έρευνα επιβεβαιώνει το φαινόμενο. Οι μελέτες των Iyengar και Lepper δείχνουν ότι όσο περισσότερες οι επιλογές, τόσο μειώνεται η πιθανότητα δράσης· ο «παραλυτικός» όγκος επιλογών δεν αφορά μόνο τους καταναλωτές αλλά και τα διοικητικά στελέχη. Στον επιχειρηματικό κόσμο, όπου η ασφαλής επιλογή είναι συχνά η αδράνεια, η υπερπληθώρα προτάσεων οδηγεί σε καθυστερήσεις. Η λύση δεν είναι περισσότερη «ανοιχτότητα», αλλά καλύτερη επιμέλεια πριν η συζήτηση φτάσει στο τραπέζι της διοίκησης: Δύο ή τρεις ουσιαστικές επιλογές αντί για δώδεκα.
Παράλληλα, όταν ο χρόνος και οι πληροφορίες είναι περιορισμένες, η λήψη αποφάσεων ενεργοποιεί τα λεγόμενα heuristics, τα νοητικά εργαλεία γρήγορης κρίσης που επιτρέπουν σε έμπειρους ηγέτες να κινούνται αποτελεσματικά υπό πίεση. Το πρόβλημα, όμως, είναι ότι πολλές οργανώσεις αφήνουν αυτούς τους μηχανισμούς στην τύχη: Χωρίς καθορισμένα κριτήρια, χωρίς σαφή όρια ρίσκου, χωρίς προτεινόμενες λύσεις. Αυτό οδηγεί σε ασυνέπεια, πολιτικοποίηση και καθυστερήσεις.
Η υιοθέτηση ξεκάθαρων κανόνων, όπως ιεράρχηση στόχων, βασικά κριτήρια επιτυχίας και προσυγκροτημένες συστάσεις, ενισχύει την ποιότητα των αποφάσεων και μειώνει την επιρροή των προσωπικών προκαταλήψεων. Ο χρόνος, όταν χρησιμοποιείται σωστά, δεν λειτουργεί ως απειλή αλλά ως επιταχυντής. Η έρευνα δείχνει ότι μέτρια χρονική πίεση βελτιώνει τη συνέπεια και μειώνει τους περισπασμούς, αρκεί η απόφαση να μην αφορά θέματα ακραίας πολυπλοκότητας.
Ο Δεκέμβριος είναι παραγωγικός γιατί εξαλείφει τα εμπόδια που συνήθως αποδιοργανώνουν τους ηγέτες: Την υπερφόρτωση επιλογών, την ασαφή στόχευση και την απουσία χρονικών ορίων. Δεν αυξάνεται η κινητοποίηση των στελεχών· μειώνεται η σύγχυση που τα κρατά στάσιμα. Αν οι ηγέτες επιδιώκουν ταχύτητα, ευθυγράμμιση και σαφήνεια καθ’ όλη τη διάρκεια του έτους, πρέπει να μιμηθούν τις συνθήκες του Δεκεμβρίου: Λιγότερες αλλά καλύτερες επιλογές, απλά και διαφανή κριτήρια, αυστηρά χρονικά πλαίσια.
