Το δράμα στο Ρόουντ Άιλαντ ήταν μια υπενθύμιση ότι η ένοπλη βία έχει κατακλύσει την καθημερινότητα
Η επίθεση με πυροβολισμούς στο Πανεπιστήμιο Brown, με δύο νεκρούς φοιτητές και εννέα τραυματίες, δεν ήταν απλώς ακόμη ένα επεισόδιο στη μακρά αλυσίδα ένοπλης βίας στις ΗΠΑ. Η πρώτη ειδοποίηση δεν ήρθε από παραγωγό τηλεοπτικών ειδήσεων, όπως συνηθίζεται, αλλά από την κόρη μου, απόφοιτη του Brown, που δεχόταν μηνύματα αγωνίας από φίλους της σε μια διαδικασία αναζήτησης καταφυγίου μέσα στον χώρο. Ήταν η πρώτη φορά που η ψυχρή διαδικασία ενημέρωσης και ανάλυσης μιας κρίσης συνέπιπτε με μια προσωπική αγωνία.
Όσοι εργαζόμαστε στην «beat των νεκρών ανθρώπων» –όπως οι ίδιοι αυτοσαρκάζονται– συνηθίζουμε να διαχειριζόμαστε την οδύνη μέσα από ειρωνεία και αποστασιοποίηση. Η επαγγελματική νηφαλιότητα, όμως, δεν αντανακλά τα συναισθήματά μου. Η οργή μου για τους ανεπαρκείς αμερικανικούς νόμους περί όπλων, για την κενότητα των «σκεφτείτε και προσευχηθείτε», και για το γεγονός ότι κάθε παιδί της γενιάς των παιδιών μου έχει μεγαλώσει με ενεργά γυμνάσια αντιμετώπισης ενόπλων επιθέσεων, υποβόσκει σε κάθε φράση της ανάλυσής μου.
Το μέγεθος της κοινότητας του Ρόουντ Άιλαντ ενίσχυσε την αίσθηση του προσωπικού σοκ. Γνωρίζω τον καθηγητή της τάξης στην οποία μπήκε ο δράστης. Οι γείτονές μου εργάζονται στο πανεπιστήμιο ή στα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Δημοτικοί άρχοντες, δημοσιογράφοι και φίλοι επικοινωνούσαν ακατάπαυστα για να μάθουν τι ήξερα. Σε μια μικρή πολιτεία, τα «σημεία» όπως είπε ένας αξιωματούχος, «συνδέονται» εύκολα· η εγκληματική απειλή αφορά προσωπικά τον καθένα.
Καθώς η πόλη έμενε σε lockdown, ενημέρωνα τηλεοπτικά πάνελ προσπαθώντας να φιλτράρω τις ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες που λάμβανα από φίλους, γνωστούς και φίλους φίλων. Οι κανόνες της επαγγελματικής διαχείρισης κρίσεων —έλεγχος γεγονότων, αποφυγή ανεξακρίβωτων αναρτήσεων, προσεκτική χρήση ορολογίας— δεν χρειαζόταν αυτή τη φορά να διδαχθούν. Γνώριζα την κοινότητα, τα πρόσωπα, τα περιβάλλοντα, τις ευαισθησίες.
Το προσωπικό βάρος αντανακλάται και στις ανθρώπινες πτυχές των αντιδράσεων. Μητέρες με καλούν συχνά για να απαλύνω τους φόβους τους με στατιστικά στοιχεία. Αυτή τη φορά, η απορία μου για την υπερβολική ανησυχία μιας φίλης δικαιώθηκε: Ο γιος της βρισκόταν στο Brown. Η φράση «είναι καταγεγραμμένος» –για να περιγράψω ότι το παιδί της ήταν ασφαλές– μου φάνηκε ξαφνικά υπερβολικά τεχνική, ψυχρή, απρόσωπη.
Η τραγωδία δεν είναι μοναδική ούτε πρωτοφανής. Πολλές κοινότητες, ιδιαίτερα οι πιο ευάλωτες, ζουν στη σκιά της καθημερινής ένοπλης βίας. Ωστόσο, το σοκ στο Brown υπογραμμίζει ότι η ένοπλη βία στις ΗΠΑ έχει γίνει τόσο διάχυτη ώστε κανείς δεν μπορεί να μείνει αμέτοχος. Η πραγματικότητα είναι πως όλοι βρισκόμαστε πλέον στη ‘beat των νεκρών ανθρώπων’. Το δράμα στο Ρόουντ Άιλαντ δεν ήταν απλώς μια ακόμη μακάβρια είδηση· ήταν μια υπενθύμιση ότι η κρίση της ένοπλης βίας έχει κατακλύσει την καθημερινότητα σε βαθμό που η επαγγελματική και η προσωπική σφαίρα δεν ξεχωρίζουν πλέον.
