Το να αποχαιρετήσεις σωστά τον οικοδεσπότη —ακόμη και όταν αποχωρείς νωρίτερα από το αναμενόμενο— είναι μια δεξιότητα που, σύμφωνα με ειδικούς, μπορεί να αποδώσει σε κάθε κοινωνική περίσταση, οποιαδήποτε εποχή του χρόνου.
Οι ερευνητές έχουν δώσει όνομα στη διαδικασία λήξης μιας κοινωνικής αλληλεπίδρασης: «συμπεριφορά αποχώρησης» (leave-taking behavior). Περιλαμβάνει όλες τις λεκτικές και μη λεκτικές ενδείξεις που δείχνουν ότι ετοιμάζεσαι να πεις αντίο. Υπάρχουν δύο βασικά στοιχεία για μια καλή αποχώρηση.
Το πρώτο είναι η δήλωση αποχώρησης. Αποτελείται από μερικές σύντομες, σαφείς λέξεις που δείχνουν ότι φεύγεις: «Φεύγω τώρα!» ή «Ώρα να πηγαίνω!». Η Άριας επισημαίνει ότι δεν πρέπει να δίνουμε πολλές εξηγήσεις. Εκφράσεις όπως «Μάλλον πρέπει να φύγω» ή «Ίσως να πηγαίνω σιγά σιγά» αφήνουν περιθώριο για αντιρρήσεις από τον οικοδεσπότη, όπως «Όχι, όχι, θα γίνει μια πρόποση» ή «Περίμενε, δεν βγάλαμε ακόμη την τούρτα». Δεν χρειάζεται να δώσεις αιτιολόγηση — κάτι τέτοιο ανοίγει χώρο για προσπάθειες να σε πείσουν να μείνεις.
Το δεύτερο είναι η έκφραση ευγνωμοσύνης προς τον οικοδεσπότη, επίσης σε σύντομη μορφή δύο λέξεων: «Υπέροχη βραδιά!» ή «Πολύ ωραία!». Μπορείς να αλλάξεις τη σειρά —πρώτα η ευχαριστία και μετά η δήλωση αποχώρησης— αλλά πιο ομαλή ροή είναι όταν η ευγνωμοσύνη έρχεται στο τέλος, γιατί μετατοπίζει την προσοχή, από την έξοδο, στον οικοδεσπότη και κλείνει τη συνομιλία με έναν θετικό τόνο.
Καθώς λες αντίο («Φεύγω τώρα! Υπέροχη συγκέντρωση!»), έχει σημασία και ένα χαμόγελο, ένα νεύμα, ένα διακριτικό άνοιγμα των χεριών μπορούν να ενισχύσουν το μήνυμα ότι ήρθε η ώρα να φύγεις και ότι πρόκειται για μια φυσική, ευγενική αποχώρηση.
Μπορείτε να προσθέσετε μια δόση χιούμορ, ώστε να ελαφρύνετε την ατμόσφαιρα. Ατάκες όπως «Αύριο το πρωί στις 8 θα απολογούμαι στον γυμναστή μου για αυτό το πάρτι» ή «Φεύγω πριν επιστρέψω στον μπουφέ για πέμπτο γύρο» λειτουργούν καλά. Το χιούμορ σπάει τον πάγο της αμηχανίας και ταυτόχρονα λειτουργεί και ως κομπλιμέντο, επιβεβαιώνοντας στον οικοδεσπότη ότι οι καλεσμένοι απόλαυσαν πραγματικά τη βραδιά.
Παραδοσιακά, η αποχώρηση χωρίς αποχαιρετισμό θεωρούνταν αγενής. Όμως οι αντιλήψεις αλλάζουν.
Σε ορισμένους γάμους μάλιστα τοποθετούνται πινακίδες που δίνουν στους καλεσμένους την άδεια να φύγουν όπως και όποτε θέλουν, χωρίς να αισθάνονται ότι πρέπει να διακόψουν τους νεόνυμφους. Αυτό μπορεί να είναι απελευθερωτικό, γιατί οι καλεσμένοι δεν νιώθουν υποχρεωμένοι να εντοπίσουν τον οικοδεσπότη για έναν τύποις αποχαιρετισμό.
Δεν υπάρχει καθολικός κανόνας. Η τάση, ωστόσο, δείχνει ότι οι «αθόρυβες» αποχωρήσεις γίνονται όλο και πιο αποδεκτές — υπό μία προϋπόθεση: Πρέπει να ακολουθήσει ένα ευγενικό μήνυμα, όπως ένα σύντομο SMS ή ένα επαγγελματικό email, που να λέει: «Έφυγα νωρίτερα, αλλά η βραδιά ήταν υπέροχη. Ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση». Αυτό επιτρέπει στον οικοδεσπότη, αφού χαλαρώσει και τακτοποιήσει, να δει μια ευγενική επιβεβαίωση της παρουσίας σου, χωρίς να έχει αντιληφθεί καν ότι έφυγες.
Αυτή η τακτική, ωστόσο, ταιριάζει μόνο σε μεγάλες εκδηλώσεις. Σε μικρές συγκεντρώσεις —όπως ένα δείπνο οκτώ ατόμων— η «εξαφάνιση» θα γίνει αντιληπτή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, το κόλπο των τεσσάρων λέξεων αρκεί για μια ευγενική, καθαρή και χωρίς αμηχανία έξοδο.
