Το νέο δόγμα εθνικής ασφάλειας της κυβέρνησης Τραμπ καταγράφει μια ιστορική, επικίνδυνη μετατόπιση: Την επίσημη υιοθέτηση μιας εξωτερικής πολιτικής θεμελιωμένης στον λευκό χριστιανικό εθνικισμό. Το κείμενο απομακρύνεται από τη βασική αρχή της αμερικανικής δημοκρατίας –την ισότητα όλων των ανθρώπων– και εδραιώνει ένα πλαίσιο πολιτικής που αντιμετωπίζει την Ευρώπη, τη μετανάστευση και τις παγκόσμιες συμμαχίες μέσα από τον φακό μιας ρατσιστικής, πολιτισμικά αποκλειστικής ιδεολογίας.
Στο επίκεντρο του νέου στρατηγικού δόγματος βρίσκεται η Ευρώπη. Η κυβέρνηση δηλώνει ότι η ήπειρος κινδυνεύει με «πολιτισμική εξάλειψη» εξαιτίας της μετανάστευσης, της φίμωσης των αντίθετων απόψεων και της ενίσχυσης πολυεθνικών θεσμών όπως η ΕΕ. Η ρητορική αυτή θυμίζει τις θεωρίες «μεγάλης αντικατάστασης» που κυκλοφορούν σε ακροδεξιούς κύκλους: Η Ευρώπη παρουσιάζεται ως μια πολιτισμική ενότητα λευκών χριστιανών που απειλείται από την είσοδο Ασιατών και Αφρικανών.
Η στρατηγική ζητά ευθέως τη στήριξη των «πατριωτικών» κομμάτων της Ευρώπης – δηλαδή της άκρας δεξιάς. Στη Γερμανία, η κυβέρνηση Τραμπ έχει ήδη εκφράσει την υποστήριξή της προς το AfD, ένα κόμμα με νεοναζιστικές ρίζες. Στο Ηνωμένο Βασίλειο ενθαρρύνει το ακροδεξιό Reform UK του Νάιτζελ Φάρατζ. Η κυβέρνηση χαρακτηρίζει αυτά τα κόμματα «πολιτικούς συμμάχους» στον αγώνα για να παραμείνει η Ευρώπη «ευρωπαϊκή», δηλαδή λευκή και χριστιανική. Ο στόχος είναι ξεκάθαρος: να ενισχυθούν οι πολιτικές δυνάμεις που αντιτίθενται στη μετανάστευση και πολεμούν την πολυπολιτισμικότητα.
Το έγγραφο προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι σε μερικές δεκαετίες ορισμένα κράτη-μέλη του ΝΑΤΟ μπορεί να γίνουν «μη ευρωπαϊκά» σε δημογραφική σύνθεση. Πρόκειται για έναν ισχυρισμό που αγνοεί την ιστορική δυναμική των κοινωνιών και τις αξίες του ΝΑΤΟ, το οποίο ιδρύθηκε στη βάση της δημοκρατίας και της αντίθεσης στον φασισμό – ακριβώς αυτό που οι σημερινοί σύμμαχοι του Τραμπ απειλούν να αναβιώσουν.
Παράλληλα, η κυβέρνηση εφαρμόζει στο εσωτερικό μια πολιτική καθαρά φυλετικής προτίμησης, υποδεχόμενη σχεδόν αποκλειστικά λευκούς Νοτιοαφρικάνους πρόσφυγες και χαρακτηρίζοντας Αφρικανούς και Μουσουλμάνους μετανάστες ως «αφομοιώσιμους» ή «μη αφομοιώσιμους» βάσει θρησκείας. Η δήλωση του Τραμπ ότι οι Σομαλοί μετανάστες είναι «σκουπίδια» –διατυπωμένη μπροστά σε ένα υπουργικό συμβούλιο που έμεινε σιωπηλό– αποκαλύπτει την κανονικοποίηση της ρητορικής μίσους στην κορυφή της εξουσίας.
Αυτή η ιδεολογία δεν περιορίζεται πλέον στην περιθωριακή ακροδεξιά. Έχει περάσει στα πιο κατεστημένα τμήματα της αμερικανικής δεξιάς, από τον αντιπρόεδρο Τζ. Ντι. Βανς έως τις στήλες της Wall Street Journal. Ο αρθρογράφος Μπάρτον Σουέιμ, για παράδειγμα, υποστήριξε πρόσφατα ότι οι Σομαλοί μετανάστες στη Μινεσότα δεν μπορούν να αφομοιωθούν επειδή είναι μουσουλμάνοι, ενώ επαίνεσε τους Λατινοαμερικανούς μετανάστες ως «απαράδεκτους αλλά χριστιανούς». Πρόκειται για μια ξεκάθαρη, θεολογικά και δημογραφικά παραμορφωμένη επιχειρηματολογία που θεμελιώνει την ιθαγένεια και τα δικαιώματα στην πίστη – και όχι στις αρχές της αμερικανικής δημοκρατίας.
Η υιοθέτηση μιας λευκής χριστιανικής εξωτερικής πολιτικής από τις ΗΠΑ έχει ευρύτερες επιπτώσεις. Μεταμορφώνει την αμερικανική διπλωματία σε εργαλείο στήριξης ακροδεξιών κινημάτων στο εξωτερικό και ενθαρρύνει πολιτικές αποκλεισμού και διχασμού σε χώρες-συμμάχους. Υπονομεύει τη συνοχή της Ευρώπης και εξασθενεί το ΝΑΤΟ, ενώ αφήνει χώρο για αυταρχικές δυνάμεις – όπως η Ρωσία – να κερδίσουν επιρροή.
Το σημαντικότερο, η νέα στρατηγική καταστρέφει το ηθικό θεμέλιο της αμερικανικής δημοκρατίας. Από την ανεξαρτησία έως το Κίνημα Πολιτικών Δικαιωμάτων, η χώρα οικοδομήθηκε πάνω στην ιδέα ότι οποιοσδήποτε, ανεξαρτήτως φυλής ή θρησκείας, μπορεί να γίνει Αμερικανός. Η στρατηγική Τραμπ απορρίπτει ευθέως αυτή την αρχή, επαναφέροντας αντιλήψεις περί «γνήσιων» και «μη γνήσιων» Αμερικανών.
