Η αναδυόμενη συνεργασία μεταξύ Βρετανίας, Γαλλίας και Γερμανίας - η λεγόμενη «E3» - αποκτά νέο πολιτικό βάρος στην Ευρώπη. Καθώς οι τρεις χώρες προσπαθούν να στηρίξουν τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι απέναντι στο αμερικανικό ειρηνευτικό σχέδιο για την Ουκρανία, οι ηγέτες τους, ο Κιρ Στάρμερ, ο Εμμανουέλ Μακρόν και ο Φρίντριχ Μερτς, συντονίζουν ολοένα και πιο στενά τις δράσεις τους. Η σύμπραξή τους, παρότι άτυπη και χωρίς θεσμική βάση, λειτουργεί αποτελεσματικά και έχει αρχίσει να θεωρείται ο νέος πυρήνας ηγεσίας της Ευρώπης.
Η συνεργασία αυτή ρίζωσε μετά την ανάληψη της γερμανικής καγκελαρίας από τον Μερτς και την αλλαγή κυβέρνησης στη Βρετανία το 2024, που επέτρεψε επαναπροσέγγιση με την ΕΕ. Η κοινή τους επίσκεψη στο Κίεβο, λίγες ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του Μερτς, έθεσε τις βάσεις για προσωπική και πολιτική σύγκλιση. Έκτοτε, οι τρεις χώρες διαβουλεύονται στενά για την υποστήριξη της Ουκρανίας, την αντιμετώπιση της Ρωσίας και τη διαχείριση του Ντόναλντ Τραμπ. Οι σύμβουλοι εθνικής ασφάλειας των τριών χωρών βρίσκονται σε συνεχή συνεννόηση, ενώ οι ηγέτες συναντώνται ολοένα συχνότερα.
Παρά τις διαφορετικές προσωπικότητες και πολιτικές καταβολές τους, οι τρεις ηγέτες μοιράζονται πραγματισμό, επαγγελματική εμπειρία εκτός πολιτικής και κοινές πολιτικές δυσκολίες στο εσωτερικό. Αυτό τους οδηγεί σε στενότερη συνεργασία, ιδιαίτερα σε ζητήματα ευρωπαϊκής ασφάλειας, όπου συμφωνούν ότι η Ευρώπη πρέπει να αναλάβει μεγαλύτερο ρόλο.
Για τη Γαλλία, η E3 συνδέεται με το όραμα της «στρατηγικής αυτονομίας» της Ευρώπης, το οποίο απαιτεί στενή σχέση με τη Βρετανία. Η Γαλλία και η Γερμανία έχουν επίσης ενισχύσει τους διμερείς δεσμούς τους με τη Βρετανία μέσω νέων συνθηκών, δημιουργώντας ένα πλέγμα «πολυ-διμερούς» συνεργασίας. Για τη Βρετανία, η E3 αντισταθμίζει τις απώλειες επιρροής μετά το Brexit.
Η τριάδα έχει ευθυγραμμιστεί ιδιαίτερα στο ουκρανικό ζήτημα, στηρίζοντας την ιδέα μιας δύναμης «εγγύησης» σε περίπτωση εκεχειρίας. Ωστόσο, υπάρχουν όρια: οι διαφορές σε θέματα Μέσης Ανατολής, αμυντικών προμηθειών και εμπορίου, καθώς και η μη συμμετοχή της Βρετανίας σε πολιτικές της ΕΕ, περιορίζουν το εύρος της συνεργασίας. Επιπλέον, άλλες ευρωπαϊκές χώρες, όπως η Ιταλία και η Πολωνία, αντιμετωπίζουν με δυσφορία ένα πιθανό «διευθυντήριο» της Ευρώπης.
Παρά τα εμπόδια, η E3 μπορεί, εφόσον χειριστεί προσεκτικά την κατάσταση, να ενισχύσει τον ρόλο της Ευρώπης, να στηρίξει την Ουκρανία και να συγκρατήσει τις πιο ακραίες τάσεις του Τραμπ. Έτσι, αυτή η άτυπη συμμαχία ίσως αποδειχθεί το πιο ρεαλιστικό εργαλείο ηγεσίας της ηπείρου.
