Η μακρά πολιτική διαδρομή του Μπ. Νετανιάχου, άλλοτε σύμβολο ισχύος και σταθερότητας στο Ισραήλ, εξελίσσεται σε μια τραγική περίπτωση ηγεμονισμού, όπου το προσωπικό συμφέρον υπερισχύει του εθνικού. Αντιμέτωπος με σοβαρές δικαστικές κατηγορίες και πολιτική αποδυνάμωση, ο Νετανιάχου θυσιάζει θεσμούς, ειρήνη και προοπτική, για να διατηρήσει την εξουσία.
Η επιλογή του να κυβερνήσει με την πιο ακροδεξιά κυβέρνηση στην ιστορία της χώρας, η υπόσκαψη της ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και η ενίσχυση του εποικιστικού προγράμματος στη Δυτική Όχθη οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια σε απομόνωση και αποσταθεροποίηση. Η κοινωνία είναι πιο πολωμένη από ποτέ, οι σχέσεις με τους Παλαιστινίους είναι στο ναδίρ και η διεθνής εικόνα της χώρας πλήττεται ανεπανόρθωτα.
Τραγική κορύφωση αυτής της πορείας αποτελεί η επιλογή του να προχωρήσει σε μια ανελέητη στρατιωτική εκστρατεία με στόχο την εξόντωση των Παλαιστινίων στη Γάζα. Δεν πρόκειται για μια επιχείρηση «αντιτρομοκρατίας», όπως την παρουσιάζει, αλλά για μια πολιτική συστηματικής εξόντωσης, τιμωρητικής καταστροφής, που πλήττει αμάχους, παιδιά, υποδομές και το μέλλον ολόκληρου του λαού.
Το Ισραήλ χρειάζεται ηγεσία που να ενώνει, να οικοδομεί εμπιστοσύνη, να επιδιώκει μακροπρόθεσμη ειρήνη και ασφάλεια. Όσο παραμένει στην εξουσία ο Νετανιάχου, το Ισραήλ θα χάνει το δίκιο του και τους φίλους του. Και καμία χώρα δεν μπορεί να επιβιώσει μακροπρόθεσμα χωρίς νομιμοποίηση, συμμαχίες και ανθρωπιά.
