ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΑΡΘΡΑ
ΤΟΥ ΤΑΣΟΥ ΧΩΜΕΝΙΔΗ

Εκλογές στην Γαλλία: Οι πρόνοιες της 5ης Δημοκρατίας ή μήπως όχι;

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών στην Γαλλία και η απόφαση του Macron να διαλύσει την Βουλή και να προκηρύξει πρόωρες βουλευτικές εκλογές, σήκωσαν θύελλα δημοσιευμάτων και αναλύσεων για τον ασκό του Αιόλου που θα ανοίξει μια τέτοια κίνηση. Έγκριτα δημοσιεύματα μιλούν για το ρίσκο Macron που θα  φέρει την ακροδεξιά στην εξουσία. Μάλιστα οι αναλύσεις αυτές διανθίζονται με δραματικά σενάρια για τις εντυπώσεις της υποδοχής των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι από μια ακροδεξιά κυβέρνηση, ξυπνώντας μνήμες του Βερολίνου το 1936.

Ο Στρατηγός de Gaulle από το μνήμα του θα μειδιά με όλη αυτή την κινδυνολογία. Η 5η Γαλλική Δημοκρατία, το σταθερότερο πολιτικό σύστημα  στον δημοκρατικό κόσμο, έχει φροντίσει όμως για όλα αυτά τα ενδεχόμενα. Οι εκλογές στην Γαλλία γίνονται με μονοεδρικό πλειοψηφικό σύστημα 2 γύρων. Η εκλογή βουλευτή απαιτεί πλειοψηφία 50% συν 1 στον δεύτερο γύρο και η κοινοβουλευτική πλειοψηφία απαιτεί την εκλογή 289/577 βουλευτών που θα έχουν συγκεντρώσει το 50% στις περιφέρειές τους.

Δεδομένου ότι στη γαλλική πολιτική Ιστορία κανένα κόμμα δεν έχει καν  πλησιάσει το 50%, η κοινοβουλευτική πλειοψηφία απαιτεί συμπράξεις και συναινέσεις κομμάτων ώστε στον 2ο γύρο,  να επιτευχθεί η απαιτούμενη πλειοψηφία. Συνήθως οι συμπράττοντες παραιτούνται υπερ του πρώτου εξ αυτών, με αποτέλεσμα ο 2ος γύρος να εξελίσσεται σε duel  συνήθως αριστεράς δεξιάς.  

Δεδομένου ότι η ακροδεξιά πολυκατοικία δεν διαθέτει ευρύτερες συγγενείς κομματικές δεξαμενές, η περίπτωση να συγκεντρώσει την κυβερνητική πλειοψηφία των 289 βουλευτών, καθίσταται απίθανη. Έτσι εις δόξαν του στρατηγού de Gaulle, οι εκλογές θα οδηγήσουν το γαλλικό εκλογικό σώμα στο μαντρί της κανονικότητας.

Με αυτά τα λόγια θα έκλεινα το σχόλιό μου την επομένη των ευρωεκλογών με την αλαζονεία του εβδομηντάχρονου, έμπειρου περί τα της δεύτερης πατρίδας μου, που ερμηνεύει το παρόν χρησιμοποιώντας την Ιστορία.

Τελικά όμως, το παρόν δείχνει διαφορετικό. Οι σχηματισμοί που εμφανίζονται στις εκλογές του Ιουνίου  πόρρω απέχουν από την κλασσική διαχωριστική γραμμή της 5ης Δημοκρατίας.

Η Αριστερά (στη Γαλλία ο όρος περιλαμβάνει όλο το φάσμα της Κεντροαριστεράς) στο όνομα και με την ανάμνηση του Λαϊκού Μετώπου του 1936 (που διελύθη εις τα εξ ων συνετέθη, θύμα και αυτό μιας  πολιτικής αφέλειας   παρά τις σοσιαλδημοκρατικές κατακτήσεις που προίκισαν τη γαλλική και στην συνέχεια την ευρωπαϊκή κοινωνία) , εμφανίζει ένα συνονθύλευμα υπό τον λαϊκιστή τυχοδιώκτη Melenchon έχοντας εγκλωβίσει και τους σοσιαλιστές, ακόμα και τον πρώην πρόεδρο  Hollande, στο ίδιο μαντρί με το Nouveau Parti Anticapitaliste (κάτι σαν το Μέρα25) !!! Τα σχόλια αξιοπιστίας και κυβερνησιμότητας περιττεύουν, κυρίως στην Ελλάδα μετά την πρόσφατη εμπειρία μας. 

Η άκρα λαϊκίστικη Δεξιά, ακολουθώντας τον δρόμο της Meloni, περιμένει το ώριμο φρούτο της διάλυσης των παραδοσιακών συμμαχιών, που κυβερνούν σταθερά τη Γαλλία 65 χρόνια τώρα, εντός των τειχών της 5ης Δημοκρατίας, που έκτισε ο Στρατηγός. Προσπαθεί να πείσει τους δεξιούς ψηφοφόρους, θύματα μιας λάθος εκδοχής της παγκοσμιοποίησης, ότι μια Δεξιά είναι κι αυτή, «δεν είναι δα και κάτι κακό».

Στα μάτια του μέσου Γάλλου, οι δύο παραπάνω συνιστώσες του ανέξοδου λαϊκισμού, αλληλονομιμοποιούνται επαναφέροντας εμφύλιες  μνήμες, προπολεμικές, σε μια εποχή που δεν χαρακτηρίζεται για την κανονικότητά της διεθνώς.

Ο Macron προσπάθησε,  και εν πολλοίς επέτυχε, να ξεπεράσει  το διαχωρισμό (clivage) των παραδοσιακών μπλοκ εξουσίας αριστεράς-δεξιάς διαλύοντας ταυτόχρονα και τα κόμματα πυλώνες της 5ης Δημοκρατίας, το Γκωλικό και το Σοσιαλιστικό κόμμα , αποκλειστικούς προμηθευτές Προέδρων Δημοκρατίας.

Φαίνεται όμως  ότι το εγχείρημα αποτελεί εποχικό φυτό και όχι αειθαλές. Ο Μακρονισμός δεν κατάφερε να δημιουργήσει μια πλειοψηφική ραχοκοκαλιά του νέου πολιτικού σχηματισμού του 21ου αιώνα. Αντίθετα, οι απότομες ιδεολογικές στροφές (κυρίως δεξιά και άτσαλα) και οι συνακόλουθες πολιτικές έκαψαν το πολιτικό κεφάλαιο του προοδευτικού, φιλελεύθερου κέντρου που ευαγγελίστηκε και συσπείρωσε την Προεδρική του πλειοψηφία.

Δεδομένου ότι το Σύνταγμα δεν επιτρέπει τρίτη θητεία στον Macron, o εφήμερος Μακρονισμός του κέντρου συμπαρασύρεται σε πρόωρη εξαέρωση, σε ένα πολιτικό σύστημα ιστορικών κομματικών ερειπίων. Η ανασυγκρότηση της κανονικότητας αργεί και η φύση που απεχθάνεται το κενό ,κινδυνεύει να δημιουργήσει τέρατα.

Μήπως η 5η Δημοκρατία εξάντλησε τις πρόνοιές της; Μπορεί η πατρίδα της Δημοκρατίας να γεννήσει έναν  νέο de Gaulle  και  να δημιουργήσει την νέα αντιπροσωπευτική 6η Δημοκρατία  ανοίγοντας δρόμο σε μια ενιαία  σύγχρονη Ευρώπη;

 

Εάν θέλετε κάθε πρωί το ενημερωτικό δελτίο του KReport στο email σας και πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενό μας, κάντε μια δοκιμαστική συνδρομή!