Το βίντεο που προβλήθηκε την Πέμπτη στην αρχή του συνεδρίου είχε χώρο μόνο για έναν πρωταγωνιστή, τον Στέφανο Κασσελάκη. Ξένισε τους συνέδρους, όπως φάνηκε από το χλιαρό χειροκρότημα, αλλά ίσως αποδειχθεί προφητικό.
Σε κάθε σοβαρό, παραδοσιακά πολιτικά ορθό, αριστερό κόμμα, ο Στ. Κασσελάκης δεν θα είχε χώρο. Όχι ότι η καχυποψία της αριστεράς για τον ρόλο των προσωπικοτήτων είναι στο DNA της -δεν είναι, το φανερώνει η ιστορία. Αλλά επειδή ο Στ. Κασσελάκης δεν είναι αριστερός ή, για να σεβαστούμε το δικαίωμα στον αυτοπροσδιορισμό, είναι αριστερός νέας κοπής. Λιγότερο ερασιτέχνης και περισσότερο επαγγελματίας, λιγότερο τυραννισμένος αλλά περισσότερο αυτόνομος, λιγότερο κομματικός και περισσότερο περσόνα.
Μιλάει για ανισότητες και εναντίον ολιγοπωλίων και τραπεζών αλλά είναι πιο επιθετικός στην Τουρκία ακόμη κι από τη σημερινή δεξιά, είναι δικαιωματιστής αλλά ανασύρει μια ξεχασμένη ελληνικότητα σ’ ένα διεθνιστικό όνειρο ευημερίας.
Δεν είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, είναι ο Στέφανος.
Περισσότερο διάφανος από το κόμμα, δεν είναι αγοραφοβικός όπως τα κομματικά όργανα, είναι πιο άμεσος, περισσότερο ενδιαφέρων. Δεν έχει τόση σημασία τι θα πει ή τα λάθη που θα κάνει, αλλά η αυθεντικότητά του, -αυτό που απώλεσε ο ΣΥΡΙΖΑ με τη διακυβέρνηση- και κυρίως ο τσαμπουκάς του!
Ναι, σε μία θολή εποχή, ο Κασσελάκης δείχνει με τις εσωκομματικές κινήσεις ότι αντί να βαλτώνει επιλέγει τη σύγκρουση, συχνά δε, την τερματίζει. Μπορεί να μην είναι ορθό είναι όμως εύπεπτο. Μπορεί να μην είναι ούτε δημοκρατικά σφυρηλατημένο είναι όμως οικείο, ακόμη και η άγνοιά του!
Για την οικειότητα και τον ρόλο της στην πολιτική, όσο και στην επικοινωνία, έχουν γραφτεί πάμπολλα. Ίσως κοινός τόπος είναι ,ότι ενώ επικοινωνιακά, προσφέρει στο πιάτο το πρόσωπο και την αμεσότητα που λαχταρούν μεγάλα κοινά στα κοινωνικά δίκτυα, πολιτικά είναι σαν να χτίζεις στην άμμο, αφού το περιεχόμενο περνάει σε δεύτερο ρόλο. Ο διάφανος ηγέτης εναντίον του περιχαρακωμένου από την κομματική γραφειοκρατία γ. γ του Π.Γ της Κ.Ε. , ο σόουμαν του απρόβλεπτου απέναντι στην κουραστική σταθερότητα των μηχανισμών.
Δεν είναι γιατρός, νομικός, πολιτικός μηχανικός. Είναι επιχειρηματίας. Διαπιστευτήριο δεν είναι οι αγώνες του και οι ιδέες του αλλά η ικανότητά του στη σύγχρονη χρηματιστηριακή Μέκκα. Εκεί όπου όταν μία εταιρεία ή ένα προϊόν ή ένα στέλεχος δεν τραβάνε, οι λύσεις είναι απλές και κυρίως συνοπτικές. Δύσκολο να το αντέξει αυτό ένα αριστερό κόμμα, με εξαίρεση, βολική, όταν βρεθεί σε χρηματοδοτικό κενό.
Το οξύμωρο; Η λάμψη της επιτυχίας του είναι, ό,τι χαρακτηρίζει ως ιδεολογικό ψέμα το κόμμα του.
Στη μεγάλη εικόνα, έχουμε έναν πρόεδρο αριστερού κόμματος που δεν πιστεύει στα φίλτρα των κομματικών διαδικασιών σ’ έναν χώρο όπου η διαδικασία είναι ουσία, κι ένα αριστερό κόμμα όπου ο βοναπαρτισμός έχει το ρόλο του εωσφόρου. Η εξίσωση είναι πρωτοφανής στην ιστορία της Αριστεράς.
Η αυτοπαγίδευση του ΣΥΡΙΖΑ σε αμεσοδημοκρατικές διαδικασίες και στην ενίσχυση του ρόλου του Προέδρου, όπως και στα άλλα κόμματα με προοπτική εξουσίας, απασχόλησε μόνο όταν ο κίνδυνος είχε διαβεί από την κομματική κερκόπορτα. Πανικόβλητη η κομματική γραφειοκρατία ζητάει τώρα το μόνο που ξέρει, και την πίτα ολόκληρη και τον σκύλο χορτάτο - δεν δείχνει ικανή για λύσεις στο νέο πρόβλημα που αυτή δημιούργησε. Αντιπροτείνει μια επιστροφή στην οικεία κομματική καθημερινότητα, σαν τον λαβωμένο που ψάχνει σπηλιά για να κρυφτεί.
Στην ακόμη μεγαλύτερη εικόνα, το παλιό δεν έχει πεθάνει και το νέο δείχνει εφιαλτικό για τα πρότυπα της αριστεράς. Ο Στ. Κασσελάκης πιστεύει ότι η λύση είναι το πάτημα του enter. Ο κομματικός κορμός πελαγοδρομεί, ενώ αδυνατίζει συνεχώς, όχι μόνο αριθμητικά...
