ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΑΡΘΡΑ
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ KREPORT

Έκτακτη ανάγκη αορίστου χρόνου

Ένα χρόνο μετά την επανεκλογή του για μια δεύτερη και τελευταία πενταετή θητεία, ο Μακρόν έχει ολοκληρώσει την ανασύνταξη και ανασύνθεση του μοντέλου διακυβέρνησης που εφάρμοσε μετά το 2017  και το οποίο θα μπορούσε να συμπυκνωθεί στην  φράση «καθεστώς έκτακτης ανάγκης αορίστου χρόνου»

Είναι κάτι παραπάνω από αυτονόητο ότι η αύξηση της καταστολής, με πιο  πρόσφατη καινοτομία τις δίκες – εξπρές εντος τριών ημερών, καταλήγει πάντα στον φαύλο κύκλο ανατροφοδότησης της εξεγερσιακής βίας, της οποίας έπεται πιο σκληρή καταστολή.

Όταν ξέσπασε η εξέγερση των Κίτρινων Γιλέκων και ακόμη πιο πρόσφατα οι αντιδράσεις στην μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού, ο Μακρόν ταλαντεύθηκε μεταξύ τακτικής κυβερνητικής αναδίπλωσης και διαλόγου.

Στην πρόσφατη όμως εξέγερση η καταστολή ήταν η μοναδική απάντηση του Ελιζέ.

Εύλογα μπορεί να τεθεί το ερώτημα, τι διάλογο ή υποχωρήσεις μπορεί να επιλέξει η κυβέρνηση απέναντι σε μια αχειραγώγητη ετερόκλητη εξέγερση.

Δυστυχώς για τον Μακρόν η εξισορρόπηση της καταστολής με τον διάλογο έχει  βραχυκυκλωθεί από την ολέθρια προεδρική πρωτοβουλία για παράκαμψη της Βουλής στην μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού.

Παρά την μοναρχικού τύπου προεδρία, η Γαλλία είναι σήμερα ένα από τα πιο ασταθή αν όχι το πιο ασταθές κράτος της Ευρώπης.

Το πρόβλημα δεν είναι αν ο Μακρονισμός θα επιβιώσει μετά τον Μακρόν, αλλά αν θα μπορέσουν να υπάρξουν οι προϋποθέσεις να αποσυμπιεστεί μια διαχρονική οργή και θυμός.

Με δύο λόγια, αν η απάντηση της εξουσίας περιορισθεί σε σκληρή καταστολή στο θεσμικό πλαίσιο μιας έκτακτης ανάγκης αορίστου χρόνου, τότε η ομαλή ολοκλήρωση της δεύτερης πενταετίας δεν είναι δεδομένη.

 

Εάν θέλετε κάθε πρωί το ενημερωτικό δελτίο του KReport στο email σας και πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενό μας, κάντε μια δοκιμαστική συνδρομή!