ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΑΡΘΡΑ
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ KREPORT

Ρεπουμπλικάνοι σε διπλή αποσάθρωση;

Όποια και αν είναι η κατάληξη της κοινοβουλευτικής οπερέτας για την εκλογή του νέου προέδρου της Βουλής των Αντιπροσώπων, οι οιωνοί δεν είναι καλοί για τους Ρεπουμπλικάνους.

Αν επαναληφθούν τα όσα έγιναν γύρω από την υποψηφιότητα Μακάρθι, τότε η προσοχή δεν θα επικεντρωθεί στην προσπάθεια των Ρεπουμπλικάνων να ξεκινήσουν -με ή χωρίς τον Τραμπ- από τώρα τη σκληρή αντιπολίτευση, με στόχο την επιστροφή στον Λευκό Οίκο, το 2024. Η προσοχή θα στραφεί στους εσωτερικούς συσχετισμούς, μια πολύ πιο σύνθετη πραγματικότητα από την πεποίθηση ότι ο Τραμπ ελέγχει πλήρως το κόμμα, καθώς το μέτωπο της εσωκομματικής αντιπαράθεσης δεν είναι μόνο μεταξύ τραμπικών και μετριοπαθών συντηρητικών.

Έχει σημασία ότι την ταπείνωση του Μακάρθι -που, παρά τη στήριξη του τέως προέδρου, σύρεται από ψηφοφορία σε ψηφοφορία- την προκάλεσαν οι ευρισκόμενοι… στα δεξιά του. Όπως οι βασιλικότεροι του βασιλέως, κατά την παλινόρθωση των Βουρβόνων, μετά το 1815 στη Γαλλία, έτσι και τώρα οι πιο τραμπικοί και από τον Τραμπ υποχρέωσαν τον Μακάρθι να προσυπογράψει τις περισσότερες από τις θέσεις τους, σε σημείο που είναι δύσκολο να συγκρατήσουν τη διαρροή των μετριοπαθών συντηρητικών στο Κογκρέσο και στις εκλογικές αναμετρήσεις.

Ακόμη και όταν εκλεγεί ο Μακάρθι -ή κάποιος άλλος- ως πρόεδρος της Βουλής, είναι από πολύ πιθανόν έως βέβαιο ότι οι ακραίοι τραμπιστές θα βραχυκυκλώσουν κάθε μορφή συναίνεσης, χωρίς την οποία δεν θα μπορούν να λειτουργήσουν οι θεσμικές ισορροπίες μεταξύ εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας.

Ο επικεφαλής της Βουλής είναι δεύτερος -μετά τον αντιπρόεδρο- στη σειρά διαδοχής του προέδρου της χώρας και εκ των πραγμάτων είναι πυλώνας συγκατοίκησης στη διαχείριση της εξουσίας.

Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Δεύτερη Διεθνής δεν μπόρεσε να δώσει σαφή απάντηση στο ερώτημα αν η Σοσιαλδημοκρατία, που επαγγέλλεται το τέλος του καπιταλισμού, μπορεί να μετέχει σε κυβερνητικούς συνασπισμούς. Η Τρίτη Διεθνής, μέχρι το 7ο συνέδριό της το 1935, θεωρούσε ασύμβατη την επαγγελία της επαναστατικής ανατροπής με ταυτόχρονη διαχείριση της εξουσίας, μέχρι που ο Φασισμός την ανάγκασε να υιοθετήσει την πολιτική των Λαϊκών Μετώπων.

Αυτοί που βρίσκονται στα δεξιά του τραμπισμού προφανώς αντιλαμβάνονται την αντίφαση ανάμεσα στην αντισυστημική εξέγερση και την, έστω στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, συναίνεση, που είναι παράδοση στις ΗΠΑ όταν το Κογκρέσο ή ένα από τα δύο σώματα δεν ελέγχονται από το κόμμα απ’ το οποίο προέρχεται ο πρόεδρος.

Με δύο λόγια, υπάρχουν τραμπιστές Ρεπουμπλικάνοι που θα εξαντλήσουν τη δυνατότητα άσκησης σκληρής αντιπολίτευσης στον Μπάιντεν, σεβόμενοι, όμως, το πλαίσιο και τις παραδόσεις της νομοθετικής εξουσίας. Στα δεξιά τους, πλέον, υπάρχουν αυτοί που θα προτιμούσαν μια εξεγερσιακή πραξικοπηματική αντίσταση-ανυπακοή, δηλαδή μια «6η Ιανουαρίου 2021» διετούς διαρκείας…

 

Εάν θέλετε κάθε πρωί το ενημερωτικό δελτίο του KReport στο email σας και πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενό μας, κάντε μια δοκιμαστική συνδρομή!