ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Το lobbying στις Βρυξέλλες, του Ανδρέα Γιαννόπουλου, Μεταμεσονύκτιες Εκδόσεις, Αθήνα 2020, σελίδες 56.

Εκείνο που εμείς, στην Ελλάδα, ζήσαμε ως «υπόθεση Καϊλή» εντάσσεται σε κάτι πολύ-πολύ ευρύτερο και ουσιαστικότερο, κάτι που ξεπερνά ακόμη και τις προσπάθειες μιας κομβικής χώρας του Κόλπου όπως το Κατάρ – που συνάπτει τις μεγαλύτερες συμβάσεις προμήθειας LNG με Ευρωπαϊκές χώρες όπως η Γερμανία, την ίδια στιγμή που λούζεται στους προβολείς της παγκόσμιας επικαιρότητας λόγω World Cup 2022 – να βελτιώσει την εικόνα και την πρόσβασή της στο ευρωπαϊκό σύστημα, τους μηχανισμούς λήψεως αποφάσεων αλλά και την κοινή γνώμη.

Το αληθινό επίδικο, που απλώς τώρα ανεβαίνει στην επιφάνεια, είναι το πώς λειτουργούν οι αυτάρεσκα κλειστοί μηχανισμοί των Βρυξελλών. πόσο ισχύει και πόσο όχι η διαδιδόμενη αντίληψη ότι «όλα τα όπλα/όλα τα μέσα είναι αποδεκτά». Η σωστή αντίληψη του Ευρωπαϊκού περιβάλλοντος lobbying καταλήγει να αποτελεί κρίσιμο πολιτικό μέγεθος, όχι απλώς «δημοσιογραφικό αφήγημα» ή επωαστήριο σκανδάλων.

Πολύτιμη υπ’ αυτήν την έννοια, η ξενάγηση που προτείνει στο σύντομο βιβλίο-οδηγό «Το lobbying στις Βρυξέλλες» ο Ανδρέας Γιαννόπουλος, ο οποίος δεν προσέρχεται ως μελετητής του φαινομένου ή θεωρητικός του lobbying αλλά με την πείρα ανθρώπου «έχει λειώσει παπούτσια στο πεδίο»/qui a battu le pavé, στη γαλλική εκδοχή. Τόσο στην Ελλάδα, όσο εν συνεχεία και στις Βρυξέλλες και το Παρίσι, στις διαδρομές των πολυεθνικών.

Περιγράφει ο Γιαννόπουλος πώς κανείς – όταν μετέρχεται την τεχνική και την τέχνη του λομπίστα – προσανατολίζεται στους διαδρόμους των Βρυξελλών. πώς καταρτίζει μιαν αξιόπιστη εικόνα εκείνου που αποκαλεί «Αρένα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» . πώς προσγειώνεται στην πραγματικότητα της διαφοράς μεταξύ κρατών μελών (τα παλιά, μεγάλα κράτη μέλη διαφέρουν από τα παλιά, μικρά και εκείνα με την σειρά τους από τα νέα κράτη μέλη). ποιες είναι οι τεχνικές που δεν πρέπει κανείς να αγνοεί. ποιες είναι οι ευκαιρίες, ποιες οι παγίδες, πώς λειτουργεί η πραγματικότητα της πολύγλωσσης επικοινωνίας.

Δεν παραλείπει ο συγγραφέας, που δεν κρύβει άλλωστε ότι «την Ευρωπαϊκή γραφειοκρατία την διδάχθηκα επί του πεδίου» πρακτικές εισηγήσεις όπως: «Να προετοιμάζεις τα ραντεβού σου αρκετά πριν» αλλά και… «να επιδιώκεις συναντήσεις σε επαγγελματικό χώρο (π.χ. γραφείο Ευρωβουλευτή) ΚΑΙ «ιδανικά, να μην είσαι μόνος στην συνάντηση». Επιπροσθέτως «σκέψου δυο φορές πριν μιλήσεις», συν «πρόβλεψε θέσεις [μελλοντικές] και διορισμούς και κτίσε σχέσεις εγκαίρως».

Ίσως όμως ακόμη πιο κρίσιμες να είναι και αρκετές αποτρεπτικές συστάσεις, όπως: «Μην παρασύρεσαι σε γενικές συζητήσεις και – κυρίως – «έκφραση γνώμης», «μην λες ψέματα και μην δίνεις μη-έγκυρα στοιχεία» και – ίσως το κυριότερο!… – «απόφυγε απειλές, πιέσεις ή αντιπαραθέσεις» και «μην παρασύρεσαι από την εθνικότητα […] απόφυγε προσέγγιση ξένου κοινοτικού υπαλλήλου με τα κριτήρια και τις συνήθειες προσέγγισης Ελλήνων δημοσίων υπαλλήλων».

Α, ναι, και καταθέτει ο Ανδρέας Γιαννόπουλος στοιχεία για το «Ευρωπαϊκό Μητρώο Διαφάνειας». Με το οποίο επιχειρήθηκε από το σύστημα των Βρυξελλών (από το 2011 και μετά, καθώς νωρίτερα δεν υπήρχε εκεί κανένα πλαίσιο για το lobbying ενώ π.χ. στην Ουάσιγκτον υπάρχει από το …1946) μια κάποια πλαισίωση αυτής της δραστηριότητας, με υποχρέωση καταχώρισης όσων την ασκούν. (Φυσικά, η ύπαρξη θεσμών δεν σημαίνει και λειτουργία τους – αυτή η σημείωση, δικιά μας!).

Η προσπάθεια του συγγραφέα να δείξει ότι το lobbying «δεν είναι κάτι σκοτεινό και μυστήριο» συνδυάζεται με ρεαλισμό ως προς την λειτουργία του. Χρήσιμο υλικό, λοιπόν, για να παρακολουθήσει όποιος ενδιαφερόμενος τα πρόσφατα δρώμενα των Βρυξελλών.

Εάν θέλετε κάθε πρωί το ενημερωτικό δελτίο του KReport στο email σας και πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενό μας, κάντε μια δοκιμαστική συνδρομή!