ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

H ενεργειακή κρίση στην Ελλάδα: Η δίνη της ακρίβειας, οι προειδοποιήσεις, οι προτάσεις για έξοδο, του Νικόλα Φαραντούρη, Πρόλογος: Αλέξη Τσίπρα, Εκδόσεις Παπαζήση, Αθήνα 2022.

Έχει το ενδιαφέρον του, το βιβλίο αυτό του Νικόλα Φαραντούρη (καθηγητή στο ΠαΠει, με προϋπηρεσία στην ΔΕΠΑ και ήδη  σύμβουλου για τα ενεργειακά θέματα του Αλέξη Τσίπρα – όθεν και ο πρόλογος), παρά την ζαβολιά του ότι συντίθεται από σειρά άρθρων δημοσιευμένων ανά τον Τύπο τα τελευταία χρόνια. Άρθρων που, όμως, «σαρώνουν» όλο το ενεργειακό και υπό κάποιαν έννοια δίνουν ένα χρονικό της αστοχίας της ενεργειακής πολιτικής μήνες και μήνες πριν την τελευταία στροφή, εκείνην των συνεπειών της Ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και των Ευρωπαϊκών κυρώσεων. Ακόμη περισσότερο, δε, οι εν λόγω καταθέσεις αναζητούν διεξόδους,  δείχνουν μέτρα πολιτικής.

Με βασικό εργαλείο προσέγγισης το ότι veritas odit moras/ η αλήθεια απεχθάνεται τις καθυστερήσεις, ο Νικόλας Φαραντούρης καλεί σε «άλμα πιο γρήγορο από την φθορά» (Ελύτης) ακριβώς για να καταδείξει ότι ακόμη και στην βύθιση – οικονομική αλλά και, απειλητικά, κοινωνική – που οδηγεί η ενεργειακή κρίση υπάρχουν περιθώρια για αναζήτηση θετικών προσεγγίσεων αν όχι «λύσεων». Που ναι μεν δεν θα θυσιάζουν την «πράσινη μετάβαση», πλην όμως θα μεριμνούν πειστικά για την ενεργειακή ασφάλεια και δεν θα χάνουν από το ραντάρ την συμπεριλητικότητα ( την inclusiveness, που ένα τμήμα του πολιτικού προσωπικού στην Ελλάδα την σάρκασε όταν προστέθηκε στο πολιτικό λεξιλόγιο, αλλά τώρα.. όλοι την αγκαλιάζουν). Σ’ αυτό το σημείο , έρχεται να επιστρατευθεί επανασχεδιασμός του Ταμείου Ανάκαμψης, καθώς και ενεργητική αναζήτηση ρόλου της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο. [Να σημειωθεί, εδώ, ότι αυτή η πτυχή του βιβλίου – άρθρο από την «Καθημερινή» – έχει συν-συγγραφέα τον Χάρη Δούκα, – του ΕΜΠ – ο οποίος έχει αντίστοιχο ρόλο με τον Φαραντούρη στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ/ΚΙΝΑΛ].

Ένα σημείο/μια προσέγγιση που αξίζει να έχει καταγράψει κανείς, είναι η επισήμανση Φαραντούρη ότι η συζήτηση περί ασφάλειας ενεργειακού εφοδιασμού στην οποία αφιερώθηκε τόση δημόσια συζήτηση στους πρώτους (αρκετούς) μήνες της κρίσης, «δεν νοείται με τέτοιες τιμές». Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο γινόταν φανερή η βαθύτερη διαταρακτική επίδραση του ενεργειακού μέσα από την πληθωριστική διαδικασία -το οποίο ενεργειακό μόνο τεχνικό ζήτημα δεν είναι, καθώς συμπαρασύρει όλο το παραγωγικό πρότυπο αλλά και τραυματίζει άμεσα τις κοινωνίες. Και ας μην κρυφτεί κανείς και από την πραγματικότητα της άσκησης εξωτερικής πολιτικής δια της ενέργειας και με στόχο την ενέργεια: Από τον «εύκολα» χαμένο EastMed μέχρι την εγκατάλειψη (και εκ νέου ανακάλυψη;) των κοιτασμάτων υδρογονανθράκων νοτίως της Κρήτης.

Η συνολική ροπή του Νικόλα Φαραντούρη – τεχνοκρατική, πολιτική, εν τέλει και φιλοσοφική – συγκεφαλαιώνεται στο κλείσιμο του «Τέλους του παιχνιδιού» του Samuel Beckett: «Το τέλος βρίσκεται στην αρχή, κι ωστόσο συνεχίζουμε» . Ενώ η πολιτικότητα της προσέγγισής του διαφαίνεται και από ένα εμβόλιμο κείμενο: Εκείνο που αφιερώνεται στα 115 χρόνια από την δολοφονία του (επίσης Κεφαλλονίτη, νομικού και δημοσιογράφου) Μαρίνου Αντύπα, κοινωνικού αγωνιστή για τα δικαιώματα των γεωργών/μικροϊδιοκτητών – ένας αναστοχασμός γύρω από την αμφισβήτηση των συστημικών προσεγγίσεων ανά τις πολιτικές εποχές… 

Εάν θέλετε κάθε πρωί το ενημερωτικό δελτίο του KReport στο email σας και πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενό μας, κάντε μια δοκιμαστική συνδρομή!