ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Γαλλία-Γερμανία, δύο ξένοι στον ίδιο άξονα

Την άνοιξη του 2003, ο λεγόμενος γαλλογερμανικός άξονας βρέθηκε στο απόγειο της συνοχής του. Βερολίνο και Παρίσι, μετά από μια τρίχρονη αντιπαράθεση, είχαν διαμορφώσει μια συμβιβαστική πρόταση για τη θεσμική μεταρρύθμιση της Ε.Ε., η οποία, στα βασικά της σημεία, αποτυπώθηκε στο σχέδιο της Συνταγματικής Συνθήκης. Έτσι, οι Σιράκ και Σρέντερ, έχοντας κοινό ευρωπαϊκό όραμα, συγκρούσθηκαν μετωπικά με τις ΗΠΑ του Μπους, που εκείνη την εποχή ετοιμάζονταν να εισβάλλουν στο Ιράκ, και μαζί με τον Πούτιν, ξεκίνησαν τριμερείς συναντήσεις κορυφής, σε τακτά χρονικά διαστήματα.

Όμως, μία και πλέον δεκαετία από την έναρξη της κρίσης στην Ευρωζώνη, την άνοιξη του 2010, είναι φανερό ότι Γαλλία και Γερμανία δεν μοιράζονται πια το ίδιο ευρωπαϊκό όραμα και κατά συνέπεια δεν μπορούν να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων για να αντιμετωπίσουν τις αποσταθεροποιητικές παρενέργειες που προκάλεσε η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία ακύρωσε τις εύθραυστες ισορροπίες που είχαν διαμορφωθεί στην Ευρώπη μετά τις ανατροπές της περιόδου1989-91, αλλά, μέχρι στιγμής, δεν δείχνει να επιβεβαιώνει την παραδοχή ότι η ενοποίηση προχωρά εν μέσω κρίσεων. Όπως, επίσης, δεν επιβεβαιώνεται το σενάριο ότι ένας γαλλογερμανικός συμβιβασμός είναι αναπόφευκτος, όσο σοβαρές και αν είναι οι μεταξύ τους διαφωνίες, και ότι το μόνο ζητούμενο είναι ο χρονικός του ορίζοντας.

Εδώ και δώδεκα χρόνια η Γερμανία αρνείται συστηματικά να κάνει οποιοδήποτε μη αντιστρέψιμο βήμα προς την κατεύθυνση της συρρίκνωσης της εθνικής της κυριαρχίας το οποίο, ταυτόχρονα, θα οδηγούσε στην εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης. Είναι φανερό ότι το Βερολίνο δίνει σκληρή μάχη για να διατηρηθεί το σημερινό στάτους κβο στην Ευρώπη, καθώς είναι η κυρίαρχη δύναμη, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει πραγματικά κοινή ευρωπαϊκή στρατηγική.

Είναι εξίσου φανερό ότι η Γαλλία έχει αναθεωρητική στρατηγική στην Ευρώπη, καθώς διεκδικεί την αποκατάσταση των διμερών ισορροπιών στον γαλλογερμανικό άξονα, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την κοινή ευρωπαϊκή αμυντική θωράκιση, όπου φιλοδοξεί να κατοχυρώσει μια άτυπη, αλλά βαρύνουσα, πρωτοκαθεδρία, ανάλογη με αυτήν της Γερμανίας στην Ευρωζώνη.

Στους λόγους του στην Πνύκα και την Σορβόννη, τον Σεπτέμβριο του 2017, ο Μακρόν κατέθεσε ένα ρεαλιστικό σχέδιο επανεκκίνησης της δυναμικής της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, με την Γερμανία να το παρακάμπτει και να το αγνοεί σαν να μην υπήρχε. Οι δύο μεγάλες δυνάμεις της Γηραιάς Ηπείρου, ζητούν κατά περίπτωση περισσότερη Ευρώπη ή περιχαράκωση στο σημερινό στάτους κβο, ανάλογα με το πώς η κάθε οπτική επηρεάζει την θέση τους στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς.

Στην Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών, το καινούργιο δεδομένο που προέκυψε ως προς τον άξονα, είναι ότι τόσο ο Μακρόν, όσο και ο Σολτς επιβεβαίωσαν με τις τοποθετήσεις τους, ότι η κρίση ανάμεσα στις δύο χώρες θέτει υπαρξιακά διλλήματα συνολικά για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Μετά το 1949 η Δυτική Γερμανία χώρα με περιορισμένη κυριαρχία ήταν υπέρ μιας ομοσπονδιακής μετεξέλιξης της Δυτικής Ευρώπης όπου η Γαλλία θα αναγκαζόταν και αυτή να περιορίσει την κυριαρχία της. Μετά την πτώση του τείχους το 1989 και την ενοποίηση της Γερμανίας ένα χρόνο αργότερα η Γαλλία έγινε ένθερμος οπαδός της εμβάθυνσης  της ενοποίησης  για να ελέγξει την ηγεμονική πρωτοκαθεδρία της Ενιαίας Γερμανίας.

 

Εάν θέλετε κάθε πρωί το ενημερωτικό δελτίο του KReport στο email σας και πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενό μας, κάντε μια δοκιμαστική συνδρομή!