ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

ΑΡΘΡΑ
ΑΝΑΛΥΣΗ ΤΟΥ KREPORT

Η ανακάλυψη… της Γερμανίας!

Εδώ και περισσότερα από 30 χρόνια, οι εταίροι της Γερμανίας στην Ε.Ε. εκπλήσσονται κάθε φορά που επιβεβαιώνεται ο περιορισμένος ή ακόμη και ανύπαρκτος ευρωπαϊκός ζήλος της.

Η εθνική αναδίπλωση της χώρας εξακολουθεί να εκπλήσσει ακόμη και σήμερα, στην σκιά του πολέμου στην Ουκρανία.

Όταν στα τέλη Φεβρουαρίου εκδηλώθηκε η ρωσική εισβολή, οι εταίροι του Βερολίνου περίμεναν ένα σοκ που θα μεταμόρφωνε την γερμανική πολιτική, κατά τον ίδιο τρόπο που συνέβη στον απόστολο Παύλο, όταν στο δρόμο για την Δαμασκό, ως -ακόμα- Σαούλ και διώκτης των Χριστιανών, άκουσε «φωνή Κυρίου» να τον ρωτάει: «Σαούλ, Σαούλ γιατί με διώκεις;».

Η επιτάχυνση της ευρωπαϊκής ενοποίησης, μετά την αντίστοιχη γερμανική του 1990, δεν ήταν επιλογή του Κολ, αλλά όρος του Μιτεράν, για να ελέγχεται, μέσα από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, η ισχύς της ενιαίας Γερμανίας.

Ο πρώτος αποδέχθηκε, χωρίς συζήτηση, την πρόταση του δεύτερου, για τους δικούς του λόγους, καθώς πίστευε ότι στην πράξη, το στοίχημα της ΟΝΕ και της πολιτικής ενοποίησης, θα μπορούσε, αντί να περιορίσει, να διευκολύνει την γερμανική παντοδυναμία εντός Ε.Ε.

Μόνον για κρυψίνοια ή για συνωμοσία δεν μπορεί να κατηγορηθεί η κυβέρνηση Κολ-Γκένσερ, η οποία στα τέλη Ιουνίου του 1991, άρχισε να πιέζει τους εταίρους της στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα των 12 για εδώ και τώρα αναγνώριση της απόσχισης της Σλοβενίας και της Κροατίας από την Γιουγκοσλαβία, απειλώντας ότι -σε αντίθετη περίπτωση- θα προχωρήσει μόνη της…

Αδιάλλακτη στις διαπραγματεύσεις απέναντι στις ενστάσεις των χωρών του Νότου και της Γαλλίας, σε κάθε της βήμα έδειχνε ότι δεν την ενδιαφέρει η σύνθεση απόψεων, αλλά η αναγωγή του δικού της οικονομικού-νομισματικού μοντέλου σε ευρωπαϊκή κλίμακα.

Πολύ μεγάλη για την Ευρώπη, πολύ μικρή για τον κόσμο -όπως λέγεται-, η ενωμένη Γερμανία, αντί να δει ότι η ευρωπαϊκή εμβάθυνση είναι μονόδρομος, επέλεξε μια α λα καρτ συμμετοχή στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την ενεργειακή επάρκεια και ασφάλεια που είχε διασφαλίσει μέσω της ειδικής της σχέση με την Ρωσία.

Έτσι, το 2008, το Βερολίνο θεώρησε ότι η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση δεν αφορά την Ευρώπη -ή τουλάχιστον δεν αφορά την ίδια- με αποτέλεσμα η περιχαράκωση της στην ευρωπαϊκή ακινησία να την καταστήσει μέρος του προβλήματος.

Κάποτε ο Λίνεκερ είχε πει ότι «το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι μεταξύ δυο ομάδων, με 11 παίκτες η καθεμία, που στο τέλος νικάει πάντα η Γερμανία».

Η Ευρώπη α λα καρτ κινδυνεύει να αποδειχθεί για το Βερολίνο ένας τακτικισμός πολύ υψηλού τελικού κόστους, που από ότι φαίνεται θα διαψεύσει τον Λίνεκερ…

 

Εάν θέλετε κάθε πρωί το ενημερωτικό δελτίο του KReport στο email σας και πρόσβαση σε όλο το περιεχόμενό μας, κάντε μια δοκιμαστική συνδρομή!