Kreport > Uncategorized > Τα τρία μέτωπα των ΗΠΑ

Τα τρία μέτωπα των ΗΠΑ

Του Γιώργου Καπόπουλου

Μπορούν οι ΗΠΑ να διαχειρισθούν τρία ανοικτά μέτωπα αντιπαράθεσης και συγκρούσεων και αποκλίσεων –διαφωνιών;

Πριν από πενήντα, ακριβώς, χρόνια οι Νίξον-Κίσινγκερ έκαναν την παραδοχή ότι το κόστος μιας ταυτόχρονης ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης με την Κίνα και την ΕΣΣΔ είναι απαγορευτικό και έτσι εξομάλυναν τις σχέσεις με το Πεκίνο για να μπορέσουν στην συνέχεια να διαχειρισθούν από θέση ισχύος την δύσκολη διαπραγμάτευση με την Μόσχα.

Σήμερα οι ΗΠΑ του Μπάιντεν διεξάγουν πόλεμο δι’ αντιπροσώπων με τη Ρωσία στην Ουκρανία, προσπαθώντας ταυτόχρονα να συμπήξουν την ευρύτερη δυνατή αντικινεζική συσπείρωση στην περιοχή Ινδικού Ειρηνικού.

Λιγότερο εμφανές είναι το τρίτο μέτωπο, που δεν είναι άλλο από την προσπάθεια οι σύμμαχοι της Ουάσιγκτον στην Ευρώπη και στον Ειρηνικό να αποτελέσουν ένα ευρύτατο παγκόσμιο μέτωπο όπου ο Ελεύθερος Κόσμος θα προχωρήσει σε δυναμική ανάσχεση των δύο αυταρχικών Μεγάλων Δυνάμεων της Ρωσίας και της Κίνας.

Με άλλα λόγια, ο ρητορικός βολονταρισμός της κυβέρνησης Μπάιντεν προβάλλει ως πιο φιλόδοξος από τα στρατηγικά δόγματα που είχε υιοθετήσει η Ουάσιγκτον στην διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου 1947-1991.

Δεν πρόκειται απλά και μόνο για την επιστροφή στην κανονικότητα της Ουάσιγκτον μετά την τετραετία Τραμπ όπου κυριάρχησε ένας επιλεκτικά επιθετικός απομονωτισμός.

Οι ΗΠΑ του Μπάιντεν, στους πρώτους μήνες της θητείας του οποίου έδιναν την εντύπωση, με κορυφαία στιγμή την άτακτη φυγή από το Αφγανιστάν, ότι επείγονται να απεμπλακούν από τη Μέση Ανατολή, σήμερα, με την ταυτόχρονη αντιπαράθεσή τους με την Κίνα και τη Ρωσία, δίνουν την εντύπωση ότι έχουν εγκαταλείψει και την συντεταγμένη επιθετικότητα που εισηγήθηκε ο Μπρεζίνσκι αλλά και τον ισορροπημένο ρεαλισμό του Κίσινγκερ.

Οι ΗΠΑ του Μπάιντεν παραπέμπουν στο βιβλίο του Πολ Κένεντι «Η Άνοδος και η Πτώση των Μεγάλων Δυνάμεων» που αντιδρούν στην αμφισβήτηση της παντοδυναμίας τους με συνεχή προσθήκη νέων μετώπων αντιπαράθεσης και συγκρούσεων -μια δυναμική την οποία ο συγγραφέας του βιβλίου χαρακτηρίζει ως το σύνδρομο της Αυτοκρατορικής Υπερεξάπλωσης.

Αν η Γερμανία χρειάσθηκε το σοκ της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία για να επιστρέψει στην ατλαντική κανονικότητα, είναι βέβαιο ότι δεν θα έχει ούτε τη βούληση αλλά ούτε και την δυνατότητα να αντιπαρατεθεί με την Κίνα.

Πιο χαρακτηριστική είναι η στάση της Ινδίας  που ενώ είναι πρόθυμη να διαδραματίσει ρόλο στην προσπάθεια των ΗΠΑ να αντιταχθούν στην περαιτέρω στρατηγική ενίσχυση της Κίνας, είναι εντελώς απρόθυμη να συμμετάσχει στις κυρώσεις της Δύσης κατά της Μόσχας.

Τα τρία μέτωπα που έχουν ανοίξει οι ΗΠΑ κινδυνεύουν να δημιουργήσουν ένα ετερόκλητο αλλά ευρύτατο μέτωπο δυσαρεστημένων.

Τα παραπάνω προφανώς είναι αντικείμενο σοβαρού προβληματισμού στην Ουάσιγκτον η οποία διατηρεί δίαυλους επικοινωνίας με την Μόσχα, με πρόσφατη επιβεβαίωση την τηλεφωνική επικοινωνία του Υπουργού Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Οστιν με τον Ρώσο ομόλογό του, Σοϊγκού. Μια είδηση που δείχνει ότι και οι δύο αντίπαλες πλευρές θέλουν η σύγκρουση στην Ουκρανία να παραμείνει ελεγχόμενη μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες για αναζήτηση μιας συμβιβαστικής λύσης.