Kreport > Uncategorized > Γαλλία: Ένας γάμος και μια (ανα)βάπτιση

Γαλλία: Ένας γάμος και μια (ανα)βάπτιση

Του Γιώργου Σεφερτζή

Ένα μήνα πριν από τον πρώτο γύρο των Γαλλικών βουλευτικών εκλογών, η σημερινή ημέρα περνάει στην πολιτική ιστορία ως η ημέρα της ενθρόνισης του επανεκλεγέντος Εμμανουέλ Μακρόν στον προεδρικό θώκο της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας.

Η σχετική τελετή προβλέπεται να είναι σεμνή όπως το επιβάλλουν οι δύσκολες περιστάσεις υπό τις οποίες γράφεται στις ημέρες μας η ιστορία τόσο της Γαλλίας, όσο και της υπόλοιπης Ευρώπης.

Δεν υπάρχει, ωστόσο, αμφιβολία ότι και αυτή θα έχει τη λαμπρότητα των τελετών που οι Γάλλοι καθιέρωσαν για να αποτίουν εσαεί φόρο τιμής στην οικουμενική κληρονομιά της μεγάλης τους Επανάστασης.    

Όμως, αυτή τη φορά οι 21 κανονιοβολισμοί με τους οποίους θα εορτασθεί το γεγονός της ανάληψης των καθηκόντων του 8ου Προέδρου της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας θα θυμίσουν ότι είναι ο πρώτος Πρόεδρος που πετυχαίνει να ανανεώσει τη  θητεία του χωρίς να έχει τεθεί προηγουμένως υπό περιορισμό η ελευθερία των κινήσεών του από μια αντίπαλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία.

Ταυτόχρονα θα σημάνουν την έναρξη της προαναγγελθείσας ανασύνθεσης του γαλλικού πολιτικού συστήματος ενόψει των επικείμενων βουλευτικών εκλογών. Οι τελευταίες ενδέχεται πράγματι να βάλουν πρόωρο τέλος στη μονοκρατορία του θριαμβευτή των τελευταίων προεδρικών εκλογών.

Σύμφωνα με τις μετρήσεις της κοινής γνώμης η μονοκρατορία αυτή τελεί ήδη υπό προθεσμία. Η πολύ μεγάλη πλειοψηφία των συμπατριωτών του δεν επιθυμεί ο επανεκλεγείς Πρόεδρος να παραμείνει απόλυτος κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού.

Τον θέλει να κυβερνά με αντίβαρο μια αντιπολίτευση στην οποία προτίθεται, κατά δήλωσή της, να δώσει την πλειοψηφία της Εθνοσυνέλευσης, ώστε να τον υποχρεώσουν να μοιραστεί τις υπερεξουσίες του με μια κυβέρνηση που δεν θα ελέγχεται από τη σημερινή προεδρική πλειοψηφία.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει αναγκαστικά ότι η «μακρονία» είναι καταδικασμένη εκ προοιμίου να χάσει τον έλεγχο του νέου Κοινοβουλίου. Πολλά θα κριθούν από τις εξελίξεις που θα δρομολογήσουν τα δυο σημαδιακά γεγονότα που ήρθαν να σφραγίσουν το τέλος της πρώτης θητείας Μακρόν, προοιωνιζόμενα αλλαγές των συνθηκών υπό τις οποίες θα τεθεί η δεύτερη θητεία του σημερινού Προέδρου.

Είναι αλήθεια ότι το πρώτο γεγονός θα μπορούσε κάλλιστα  να χαρακτηριστεί ιστορικό. Πρόκειται για τη συμφωνία με την οποία επισημοποιείται πια ο προεκλογικός γάμος του ιστορικού Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος με τη σχετικά νεόκοπη αλλά ηγεμονική πλέον Ανυπότακτη Γαλλία του Ζαν-Λυκ Μελανσόν.

Μετά από μια ένδοξη πεντηκονταετία, το κόμμα που αναγέννησε ο Μιτεράν και κυβέρνησε τη χώρα επί μία και πλέον εικοσαετία, πέφτει στην αγκαλιά της ριζοσπαστικής αριστεράς που το πολέμησε λυσσαλέα, προκειμένου να διασωθεί, εξασφαλίζοντας την εκλογή ικανού αριθμού σοσιαλιστών βουλευτών, ώστε και να επιβιώσει πολιτικά και να διασωθεί οικονομικά επωφελούμενο των προβλεπόμενων χρηματοδοτήσεων από τον προϋπολογισμό του κράτους.  

Στην πραγματικότητα, όμως, πρόκειται περί της ευθανασίας του πολιτικού τέκνου του Φρανσουά  Μιτεράν. Έμεινε ορφανό μετά την αποχώρηση του Φρανσουά Ολάντ από την Προεδρία της Γαλλικής Δημοκρατίας. Ατύχησε στα χέρια των διαδόχων του που δεν κατάφεραν να το βγάλουν από τη νεκροφάνεια ούτε στις προηγούμενες ούτε στις τελευταίες προεδρικές εκλογές.

Μένει τώρα να φανεί που θα καταλήξουν οι παρασκηνιακές διεργασίες των “ελεφάντων” του χώρου της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας (Ολάντ, Καζενέβ, Καμπαντελίς) που αντιδρούν στον θανατηφόρο εναγκαλισμό του κόμματός τους με την παράταξη που ίδρυσε ο τροτσκιστικής καταγωγής Μελανσόν διεκδικώντας παραδόξως την κληρονομιά του Μιτεράν, ενώ βρισκόταν σε ρήξη τόσο με τις ιστορικές παραδόσεις των σοσιαλιστών όσο και με την ευρωπαϊκή πολιτική που οι τελευταίοι χάραζαν  επί σειρά πολλών ετών βάζοντας τα θεμέλια πάνω στα οποία ο Εμμανουέλ Μακρόν έχτισε τη δική του στρατηγική της ευρωπαϊκής αυτονομίας.

Το δεύτερο γεγονός είναι κατά σύμπτωση (;) ότι την ίδια στιγμή που τα μέλη του Γαλλικού Σοσιαλιστού Κόμματος ενέκριναν χθες με εσωτερική ψηφοφορία το σύμφωνο συμπαράταξης του κόμματός τους με το κόμμα του Μελανσόν, των οικολόγων του Γιαννίκ Ζαντό και των κομμουνιστών του Φαμπιέν Ρουσέλ, οι επικεφαλής των συνιστωσών της προεδρικής πλειοψηφίας ανακοίνωναν τη μετονομασία του κυβερνώντος κόμματος της Πορευόμενης Δημοκρατίας σε Αναγέννηση.

Στα βαφτίσια παρευρίσκονταν ως κουμπάροι ο σημερινός Πρόεδρος της Εθνοσυνέλευσης και εκ των εξαπτέρυγων του Προέδρου της Δημοκρατίας, Ρισάρ Φεράν, ο πρώην Πρωθυπουργός και ιδρυτής του νεότευκτου κόμματος Ορίζοντες, Εντουάρ Φιλίπ, ο παλαίμαχος αρχηγός του κεντρώου MoDem και σταθερός σύμμαχος του Μακρόν, Φρανσουά Μπαϋρού και  ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του κυβερνώντος κόμματος Στανισλάς Γκερινί.

Στην εκλογική συνομοσπονδία των μακρονιστών συμπεριλαμβάνονται τα δύο μικρότερα κόμματα της σημερινής προεδρικής πλειοψηφίας, το κεντροδεξιό Agir και το κεντροαριστερό Territoires de progrès.

Τα βαφτίσια του νέου κυβερνώντος κόμματος επισπεύθηκαν προφανώς ως απάντηση στη συγκρότηση της Ενωμένης Αριστεράς που θα εμφανιστεί στις βουλευτικές εκλογές με την επωνυμία Νέα Λαϊκή Οικολογική και Κοινωνική Ένωση.

Το πρώτο και χαρακτηριστικότερο δείγμα γραφής που έδωσε η τελευταία δεν είναι τόσο η κήρυξη μιας προγραμματικής επανάστασης εναντίον της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στις αποφάσεις της οποίας η Νέα Λαϊκή Ένωση προαναγγέλει ότι δεν πρόκειται να υπακούσει σε περίπτωση που βρεθεί στην κυβέρνηση και θελήσει να εφαρμόσει πολιτικές ασύμβατες προς τις κοινοτικές. Είναι κυρίως το δώρο που κάνει στις δυνάμεις του άλλου άκρου του νέου πολιτικού φάσματος που εκπροσωπεί η Ακροδεξιά Μαρίν Λε Πεν και το ήδη ενισχυμένο κόμμα της Εθνική Συσπείρωση.

Το δώρο αυτό δεν είναι άλλο από την προγραμματική δέσμευση της ριζοσπαστικής αριστεράς να καταργήσει (άραγε με ένα άρθρο και έναν νόμο;) κάθε ισχύουσα διάταξη που αφορά στον έλεγχο της παράνομης μετανάστευσης, στην αντιμετώπιση του ισλαμιστικού κινδύνου και στην καταπολέμηση της παραβατικότητας και της ανασφάλειας.

Να γιατί δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι οι δυσμενείς για τη σημερινή προεδρική πλειοψηφία δημοσκοπήσεις θα επαληθευτούν  στην κάλπη των επικείμενων βουλευτικών εκλογών.

Το μόνο σίγουρο είναι ότι από αυτές θα αναδυθεί ένα πολύ διαφορετικό πολιτικό τοπίο με τρικομματική αρχιτεκτονική, πράγμα που από μόνο του συνιστά μεγάλη πρόκληση για την Πέμπτη Γαλλική Δημοκρατία για την οποία ο δικομματισμός αποτελεί την απόλυτη λυδία λίθο.