Kreport > Uncategorized > Κέρδη και ζημίες του Κρεμλίνου

Κέρδη και ζημίες του Κρεμλίνου

Το 2014 η Μόσχα αντέδρασε στην προοπτική ένταξης της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ με την προσάρτηση της Κριμαίας και την απόσχιση των δύο ρωσόφωνων επαρχιών,  του Ντονέτσκ και του Λούγκανσκ.

Τότε πολλοί δυτικοί αναλυτές χαρακτήρισαν τα εδαφικά κέρδη του Πούτιν «πύρρειο νίκη» καθώς για να τα διασφαλίσει «έχασε» την Ουκρανία είδε δηλαδή να συρρικνώνεται η σημαντική μέχρι τότε επιρροή της Ρωσίας στο σύνολο της χώρας.

Επιπλέον οι εδαφικές απώλειες της Ουκρανίας το 2014 τροφοδότησαν έναν ρεβανσισμό, με την χώρα  να λαμβάνει οπλικά συστήματα και στρατιωτικούς συμβούλους από την  Δύση που να την καθιστούν στην πραγματικότητα ντε φάκτο μέλος του ΝΑΤΟ.

Αρκεί να απαριθμηθούν οι αμέτρητες κοινές χερσαίες και θαλάσσιες ασκήσεις Ουκρανίας –ΝΑΤΟ τα τελευταία οκτώ χρόνια, για να μην θεωρηθεί η ντε φάκτο ένταξη, ως φραστική υπερβολή.

Αν λοιπόν το 2014 ο Πούτιν κέρδισε την Κριμαία και έχασε την Ουκρανία, σήμερα προσπαθεί να ελέγξει συνολικά την χώρα, αλλά εν τω μεταξύ έχει χάσει ήδη την Ευρώπη.

Λίγο πριν την εισβολή στην Ουκρανία, η Ρωσία του Πούτιν είχε καταγράψει τις απαιτήσεις της από το Κίεβο αλλά και τις ΗΠΑ-ΝΑΤΟ.

Τι ζητούσε τότε η Μόσχα; Την οριοθέτηση της ανάπτυξης των δυνάμεων της Ατλαντικής Συμμαχίας στο στάτους  κβο του 1997, πριν δηλαδή την διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς Ανατολάς. Με άλλα λόγια το Κρεμλίνο ζητούσε η διεύρυνση προς Ανατολάς να περιορισθεί στο πολιτικό σκέλος, με τις νέες χώρες-μέλη να μην φιλοξενούν συμμαχικές στρατιωτικές δυνάμεις με ενιαίο πλαίσιο και δομή.

Δύο και πλέον μήνες μετά την έναρξη του πολέμου έχει πυροδοτηθεί μια νέα δυναμική διεύρυνσης του ΝΑΤΟ με την ένταξη fast truck της Σουηδίας και της Φιλανδίας και συγκρότησης μιας ισχυρής διασυμμαχικής  στρατιωτικής νατοϊκής παρουσίας δίπλα στα σύνορα της πρώην ΕΣΣΔ.

Με υπόθεση εργασίας ότι δεν θα υπάρξει στο εγγύς μέλλον κρίση στην διατλαντική σχέση, η βίαια αντίδραση της Μόσχας το 2014 και το 2022 στην προοπτική διεύρυνσης του ΝΑΤΟ, ανεξάρτητα των όποιων εδαφικών κερδών σε βάρος της Ουκρανίας, θα κινδυνεύει να καταγραφεί από τους ιστορικούς του μέλλοντος ως κλασική περίπτωση αυτοεκπληρούμενης προφητείας όπου τελικά επισπεύδεται η δυσμενής εξέλιξη που επιχειρείται να ανασταλεί, και πολύ περισσότερο να ματαιωθεί.