Kreport > Uncategorized > Η μικροχειρουργική Μακρόν

Η μικροχειρουργική Μακρόν

Του Γιώργου Σεφερτζή

Χωρίς αμφιβολία, όταν ο Μακρόν αποφάσισε να μετατρέψει τις γαλλικές προεδρικές εκλογές σε δημοψήφισμα για την Ευρώπη ήξερε σίγουρα δυο πράγματα. Το πρώτο ήταν ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος να βρει και να συσπειρώσει συμμαχικές δυνάμεις αν δεν έθετε το δίλημμα “ή εγώ ή οι ευρωσκεπτικιστές της Ακροδεξιάς και της ριζοσπαστικής αριστεράς”. Το δεύτερο ήταν ότι η τύχη του αποτελεί ευθεία συνάρτηση της τύχης του εγχειρήματος της ευρωπαϊκής ενοποίησης, της στρατηγικής της αυτονομίας και της δρομολόγησης κοινών πολιτικών μεγαλύτερης κοινωνικής προστασίας και συνοχής.

Σήμερα, όμως, που η τύχη του κρέμεται κυριολεκτικά από την κλωστή των βουλευτικών εκλογών του προσεχούς Ιουνίου, είναι υποχρεωμένος να δοκιμάσει τις ικανότητές του στην επεμβατική μικροχειρουργική των μικροπολιτικών λεπτών ισορροπιών από τις οποίες εξαρτάται η επιτυχία της προσπάθειάς του  να μη βρεθεί την επαύριον δέσμιος μιας αντι-μακρονικής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να διακριθεί σε μια δουλειά που ο ίδιος δεν έμαθε να κάνει ποτέ, αλλά  έκαναν πάντα όσοι προκάτοχοί του ευτύχησαν να ανανεώσουν, όπως αυτός, τη θητεία τους: Να περνάνε, δηλαδή, ώρες μπροστά από τον εκλογικό χάρτη αναλύοντας πώς και ποιοι από τους πρόθυμους να είναι υποψήφιοι βουλευτές συγκεντρώνουν τις περισσότερες πιθανότητες να εκλεγούν σε κάθε μία από τις 577 μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες της χώρας.

Είναι το μαρτύριο και η κατάρα των επανεκλεγόμενων Προέδρων της Γαλλικής Δημοκρατίας.

 

Έχει, βεβαίως, ένα καταρχήν πλεονέκτημα. Προκύπτει από το γεγονός ότι στις προεδρικές εκλογές ο ίδιος πρώτευσε στις 266 από τις 289 περιφέρειες που τώρα θα χρειαστεί να κερδηθούν από τους υποψήφιους που θα εμφανιστούν με τη σημαία του κόμματός του, αν θέλει να μη βρεθεί αντιμέτωπος με μια εχθρική κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Το θέμα, όμως, είναι ότι αυτές οι πρωτιές δεν του ανήκουν κατ’ αποκλειστικότητα. Αποτέλεσαν προϊόν, πρώτον, της συνδρομής των ψηφοφόρων που τον ψήφισαν όχι γιατί τους έπεισε ο ίδιος ή το πρόγραμμά του, αλλά επειδή δεν είχαν άλλη επιλογή  ενόψει του κινδύνου να επικρατήσει η ευρωσκεπτικιστική Ακροδεξιά της Λεπέν και, δεύτερο, της συνεργασίας των τριών κομμάτων που συναποτελούν το προεδρικό μπλοκ: Της δικής του  Πορευόμενης Δημοκρατίας, του κεντρώου MoDem του πολιτικού συνεταίρου του Φρανσουά Μπαϋρού και του Agir, των φιλελεύθερων ευρωπαϊστών κεντροδεξιάς προέλευσης.

 

Η ανομοιογένεια αυτών των σχημάτων συνιστά ήδη από μόνη της  ένα πρόβλημα. Ένα δεύτερο πρόβλημα συνιστά η ικανοποίηση των προσωπικών φιλοδοξιών των επικεφαλής τους. Ένα τρίτο και σοβαρότερο πρόβλημα είναι οι δύσκολες διαπραγματεύσεις (διάβαζε παζάρια) με τους τενόρους της σημερινής προεδρικής πλειοψηφίας. Σε καμία περίπτωση ο Μακρόν δεν θέλει να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι είναι όμηρος εσωτερικών ισορροπιών  ή άλλων προσωπικοτήτων. Πολύ δε περισσότερο που είναι αρκετές αυτές που προβάλλουν τελευταία εγγράφοντας υποθήκες για τη μετά-Μακρόν εποχή και σίγουρα ο ίδιος ο Πρόεδρος αντιλαμβάνεται ότι η συναλλαγή μαζί τους θα έβλαπτε την εικόνα του και θα μείωνε τα περιθώρια ελιγμών του ενόψει της ούτως η άλλως δύσκολης δεύτερης διακυβέρνησης.

 

Το μεγαλύτερο, ωστόσο, αγκάθι που πρέπει να βγάλει, και μάλιστα να το βγάλει το συντομότερο δυνατό, είναι η επιλογή του προσώπου που θα υποδείξει ως προσωρινό ή μονιμότερο Πρωθυπουργό του. Θα στείλει πολλαπλά μηνύματα, η ερμηνεία των οποίων θα είναι κρίσιμη  για τη διαμόρφωση των εκλογικών τάσεων της κοινής γνώμης ενόψει των βουλευτικών εκλογών. Και είναι επίφοβο ότι θα προκαλέσουν τριβές εντός του προεδρικού στρατοπέδου.

Αντίστοιχα δύσκολη είναι και η άσκηση που θα πρέπει να κάνει για την επιλογή των υπουργών του. Ποιους από τους σημερινούς θα κρατήσει και ποιους θα ευχαριστήσει για τις υπηρεσίες που  προσέφεραν, είναι ήδη ένα ζήτημα. Με ποιούς και πόσους θα δώσει τον τόνο της ανανέωσης και της διεύρυνσης προς άλλους πολιτικούς χώρους είναι ένα άλλο, πολύ σημαντικότερο.  Ακριβώς γιατί όλοι θα περιμένουν να δουν πώς εννοεί αυτό που υπαινίχθηκε την ώρα των επινίκιων πανηγυρισμών στο Πεδίο του Άρεως, όταν στο λόγο του συμπεριέλαβε την αποστροφή ότι ‘η νέα εποχή δεν θα είναι συνέχεια της πενταετίας που τελειώνει,  αλλά η συλλογική εφεύρεση μιας νέας μεθόδου [διακυβέρνησης]’. 

 

Όποια κι αν είναι αυτή η μέθοδος, το βέβαιο είναι ότι η αποτελεσματικότητά της θα κριθεί στο πεδίο μιας τριπλής μάχης. Της μάχης για τη γεφύρωση του χάσματος που χωρίζει την Γαλλία των πόλεων από την Γαλλία της υπαίθρου. Της μάχης για την πλήρη απασχόληση, που είναι το στοίχημα της νέας προεδρικής θητείας. Της μάχης, τέλος για την καταπολέμηση των αιτίων που οι νέοι, κυρίως αλλά όχι μόνον, φοβούνται το μέλλον. Που σημαίνει ότι οι επιλογές για τα υπουργεία εσωτερικών, απασχόλησης και παιδείας θα έχουν μια ιδιαίτερη συμβολική σημασία.

 

Σε κάθε περίπτωση οι καιροί είναι δύσκολοι για πρίγκηπες και ακόμα πιο δύσκολοι για τον Μακρόν από τον οποίο η εποχή, η πατρίδα του και η Ευρώπη απαιτούν να γίνει ο Ερρίκος ο IV του 21ου αιώνα. Έστω και αν για να το πετύχει θα πρέπει να περάσει τις εξετάσεις του στην άχαρη πολιτική  μικροχειρουργική.