Kreport > Uncategorized > Ο Μακρόν ξαναπαίρνει τους δρόμους και το όπλο του

Ο Μακρόν ξαναπαίρνει τους δρόμους και το όπλο του

Του Γιώργου Σεφερτζή

Υπό τη σκιά της κλιμακούμενης έντασης στο μέτωπο της Ουκρανίας, ο νεοεπανεκλεγείς  Εμμανουέλ Μακρόν ξαναπήρε από χθες τους δρόμους και το όπλο του σαν να μην πέρασε μια μέρα από το νικηφόρο τέλος του δεύτερου γύρου των Γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Είναι προφανές ότι έχει αποφασίσει να δώσει τη μάχη του “τρίτου γύρου” των εκλογών που θα είναι οι επικείμενες βουλευτικές, παίρνοντας επάνω του την έκβασή τους.

Η πρώτη του εξόρμηση έγινε χθες, πρωί πρωί,  σε ένα από τα λαϊκά προάστια της περιοχής των Παρισίων, προπύργιο της ριζοσπαστικής αριστεράς του Ζαν-Λυκ που έχει ζητήσει με ειδική αφίσα από τους Γάλλους να τον εκλέξουν Πρωθυπουργό (!).

Δεν είναι, όμως, μόνο το ενδεχόμενο να εισακουσθεί το αίτημα του Μελανσόν που δεν αφήνει τον Μακρόν να ησυχάσει ούτε για μια μέρα.

Είναι πολύ περισσότερο το γεγονός ότι έχουν ήδη δρομολογηθεί με γοργούς ρυθμούς οι εξελίξεις της αναδιάταξης του όλου πολιτικού συστήματος και δεν θέλει σε καμία περίπτωση είτε να χάσει τον έλεγχό τους είτε να υποχρεωθεί να συγκατοικήσει με αντίπαλη κοινοβουλευτική πλειοψηφία διακινδυνεύοντας να δει τη νέα του θητεία να βραχυκυκλώνεται και το μεταρρυθμιστικό του σχέδιο για τη διακυβέρνηση να πηγαίνει περίπατο.

Έχει, άλλωστε, πάρει το μάθημα από το πάθημα του προκατόχου του Ολάντ, ο οποίος ναι μεν δεν υποχρεώθηκε να συγκυβερνήσει με την αντιπολίτευση, αλλά είδε τη ζωή του να γίνεται πολύ δύσκολη από την εσωτερική αντιπολίτευση του κόμματός του και την κοινοβουλευτική του ομάδα.

Γι’ αυτό και ο Μακρόν εμφανίζεται αποφασισμένος να τα δώσει όλα προκειμένου να αποφύγει την πρόσκρουση σε έναν διπλό στην πραγματικότητα σκόπελο.

Τον σκόπελο της ήττας από μια δεξιά  της Λε Πεν ή μια αριστερή του Μελανσόν  αντιπολίτευση που σε κάθε περίπτωση θα ανήκει στα άκρα.

Τον σκόπελο του εγκλωβισμού του σε έναν πρόωρο συμβιβασμό με τις φιλοδοξίες των ηγετικών προσωπικοτήτων του χώρου του που προαλείφονται να τον διαδεχθούν ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2027.

Τον σκόπελο της ήττας από την αντιπολίτευση  δεν θα είναι ο πρώτος Πρόεδρος της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας που δεν θα έχει καταφέρει να τον παρακάμψει. Θα είναι όμως ο πρώτος που, αν δεν τα καταφέρει, θα έχει την επόμενη ημέρα να λύσει την σπαζοκεφαλιά της συγκυβέρνησης με μια  “αντισυστημική” αντιπολίτευση.

Όλοι οι προηγούμενοι που μοιράστηκαν τις εξουσίες τους με έναν διαφορετικής  πολιτικής προέλευσης Πρωθυπουργό, “ευτύχησαν” να συγκυβερνούν με εκπροσώπους δυνάμεων που, αν μη τι άλλο, συνέκλιναν σε βασικές αρχές των δημόσιων πολιτικών του κράτους. Δεν είναι η περίπτωση ούτε της λαϊκίστικης Ακροδεξιάς Λε Πεν ούτε του ριζοσπάστη της Αριστεράς Μελανσόν. Πολύ δε περισσότερο που αμφότεροι ταυτίζονται σε ζητήματα θεσμικής τάξεως, όπως είναι η συχνή προσφυγή σε δημοψηφίσματα “λαϊκής πρωτοβουλίας” που ενδέχεται να οδηγήσουν σε χαοτικές καταστάσεις.

Τον σκόπελο της ομηρίας στους εσωτερικούς ανταγωνισμούς και τους δελφίνους του χώρου του ο Μακρόν επίσης δεν θα είναι ο πρώτος Πρόεδρος της Δημοκρατίας που καλείται να αποφύγει με τις λιγότερες δυνατές αβαρίες. Ο Μιτεράν, για παράδειγμα, πέρασε την πρώτη του επταετία μοιράζοντας το παιχνίδι της εξουσίας στους επίδοξους διαδόχους του κρατώντας τις λεπτές ισορροπίες που επέβαλε ο πολυτασικός και πολυφωνικός χαρακτήρας του κυβερνώντος Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Από τον σοσιαλδημοκράτη Μισέλ Ροκάρ μέχρι τον σοσιαλπατριώτη Ζαν-Πιερ Σεβενεμάν όλοι εναλλάσσονταν σε διαφορετικούς ρόλους με μαεστρικό τρόπο που δεν έθετε ποτέ υπό αμφισβήτηση την ηγεμονία του Προέδρου. Τότε, όμως, το Σοσιαλιστικό Κόμμα ήταν ένα καλά δομημένο και αρκετά πειθαρχημένο σύνολο με βαθιές κοινωνικές ρίζες που δεν πολυανέχονταν ανταρσίες προσωπικού χαρακτήρα. Είχε επιπλέον γενικής αποδοχής θεματοφύλακες της κομματικής ενότητας που ήταν μεγάλης εμβέλειας και συνέπειας προσωπικότητες, όπως ο Πιερ Μορουά που διετέλεσε Πρωθυπουργός του Μιτεράν τα πρώτα πέντε κρίσιμα χρόνια της πρώτης επταετίας του.

Το κόμμα του σημερινού Προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας δεν έχει ούτε τις κοινωνικές ρίζες ούτε τις ιδεολογικές αναφορές ούτε τα οργανωτικά χαρακτηριστικά του πάλαι ποτέ κραταιού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Κυρίως δε δεν έχει τις ιστορικές προσωπικότητες που έκαναν το παλιό Σοσιαλιστικό Κόμμα ένα κόμμα προυχόντων με ανεπτυγμένη την αίσθηση της πολιτικής συνοχής. Έχει προσωπικότητες με έντονες απόψεις, αλλά και εξίσου ισχυρές προσωπικές φιλοδοξίες που δεν συνδέονται με αντιστοίχως ισχυρούς κοινούς ιδεολογικοπολιτικούς δεσμούς, όπως είναι ο προερχόμενος από την κεντροδεξιά πρώην Πρωθυπουργός του Μακρόν, Εντουάρ Φιλίπ. Δεν είναι τυχαίο ότι είναι και ο πρώτος από το προεδρικό στρατόπεδο που έσπευσε να δημιουργήσει το δικό του προσωπικό κόμμα μόλις αποχώρησε από την κυβέρνηση.

Τώρα ετοιμάζεται να δοκιμάσει την τύχη του κόμματός του στις βουλευτικές εκλογές και παραπονείται που ο Πρόεδρός του δεν συγκάλεσε ακόμη σύσκεψη με τους αξιωματούχους της ευρύτερης παράταξης για να διαβουλευθούν περί της πορείας προς τις βουλευτικές εκλογές και προφανώς ούτε περί του προσώπου του προσωρινού ή μονιμότερου  Πρωθυπουργού που θα ηγηθεί της κυβέρνησης μέχρι την ημέρα της λαϊκής ετυμηγορίας.

Ο Εμμανουέλ Μακρόν επαφίεται προς το παρόν στον σεβασμό των εθιμικών κανόνων και των παραδόσεων της Πέμπτης Δημοκρατίας σύμφωνα με τις οποίες ο λαός δεν αρνείται σε έναν νεοεκλεγέντα Πρόεδρο το δικαίωμα να έχει τη δική του κοινοβουλευτική πλειοψηφία, ώστε να έχει τη δυνατότητα να εφαρμόσει στο ακέραιο το πρόγραμμά του.

Πλην όμως οι πρώτες δημοσκοπήσεις φαίνεται να επιβεβαιώνουν ότι οι κανόνες και οι παραδόσεις  υπάρχουν για να παραβιάζονται. Ιδιαίτερα σε εποχές εθνικού τριχασμού όπως είναι αυτή που ξημέρωσε μετά τις προεδρικές εκλογές.

Σύμφωνα με αυτές τις μετρήσεις η κυρίαρχη τάση της κοινής γνώμης μοιάζει προσώρας να είναι η αναζήτηση πολιτικών αντίβαρων στην πολιτική κυριαρχία του Μακρόν.

Γι’ αυτό και το πιθανότερο κριτήριο με το οποίο ο Μακρόν θα επιλέξει εντός των ημερών το πρόσωπο του Πρωθυπουργού του θα είναι μια μαγική ικανότητα. Η ικανότητα, δηλαδή, που θα πρέπει να έχει ο επόμενος Πρωθυπουργός, ώστε να γίνει πολύτιμος αρωγός της προσπάθειας του Προέδρου να ανατρέψει την ως άνω τάση.