Kreport > Uncategorized > Σύγκρουση Δύσης –Υπολοίπων;

Σύγκρουση Δύσης –Υπολοίπων;

Στην αρχή κυριαρχούσε η αντίληψη ότι μια σύγκρουση της Ρωσίας με τις ΗΠΑ και τη Δύση συνολικά, θα ωθούσε τη Μόσχα σε στρατηγική προσέγγιση με το Πεκίνο, μια εξέλιξη που δεν είναι η πρώτη επιλογή των δύο μεγάλων αυταρχικών δυνάμεων καθώς μέχρι πρόσφατα είχαν σαν προτεραιότητα την εξομάλυνση των σχέσεων τους με την Ουάσιγκτον.

Στην συνέχεια, αρχής γενομένης από την ψηφοφορία στην Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, διαπιστώθηκε ότι οι χώρες της Ομάδας BRICS (Βραζιλία, Ρωσία, Ινδία, Κίνα και Νότιος Αφρική) είτε ψήφισαν εναντίον, είτε έκαναν αποχή στην ψηφοφορία για την καταδίκη της εισβολής της Ρωσίας στην Ουκρανία.

Η ψηφοφορία στον ΟΗΕ έδωσε το έναυσμα απομυθοποίησης της απομόνωσης της Ρωσίας και του υποβιβασμού της σε κράτος-παρία, που υποτίθεται ότι θα την υποχρέωναν να εγκαταλείψει τον επιθετικό ρεβανσισμό –αναθεωρητισμό που απειλεί την περιφερειακή και την παγκόσμια σταθερότητα.

Έτσι, φθάσαμε στο ερώτημα αν το Κρεμλίνο μπορεί να υπολογίζει σε μια κανονικότητα σχέσεων με το σύνολο των μη δυτικών χωρών που μετέχουν στην Ομάδα των G-20. Πρόκειται για μια λογική και νόμιμή συνεπαγωγή η οποία όμως πολύ εύκολα να οδηγήσει σε παραπλανητικές υπεραπλουστεύσεις:

-Πρώτον, τα μέλη των ΒRICS και των G-20 , έχουν συγκρουόμενα περιφερειακά συμφέροντα και εθνικές ατζέντες, η προώθηση των οποίων επιβάλλει ευελιξία κι όχι ένταξη ή, έστω, ευκαιριακή συνολική σύμπλευση σε δεσμευτικές συμμαχίες και συσπειρώσεις.

-Δεύτερον, μόλις πριν από ένα χρόνο, τέτοια εποχή, τόσο η Μόσχα όσο και το Πεκίνο μακράν από το να επιδιώκουν αντιαμερικανικές συμμαχίες, είχαν ως προτεραιότητα την εξομάλυνση των διμερών σχέσεών τους με τις ΗΠΑ.

Η εικόνα είναι ακόμα πιο σύνθετη: Η διαφοροποίηση των ΒRICS από την Δύση ως προς την αντιμετώπιση της Ρωσίας, δεν συνιστά τόσο υποστήριξη της Μόσχας ούτε αντιπαράθεση με τις ΗΠΑ, αλλά αποστάσεις ασφαλείας από ένα διεθνές τοπίο στο οποίο κυριαρχούσε για αιώνες η Δύση.

Το 2008, ο τότε διευθυντής του Newsweek Fareed Zakaria εξέδωσε το βιβλίο «Τhe Post –American World and the rise of the Rest» μια από τις πρώτες σοβαρές προσπάθειες ερμηνείας του αναδυόμενου πολυπολικού-πολυκεντρικού και εγγενώς ασταθούς κόσμου.

Μια νέα πραγματικότητα που, σύμφωνα με τον συγγραφέα, οι ΗΠΑ μπορούν να προσεγγίσουν είτε ως απειλή είτε ως ευκαιρία. Μια νέα πραγματικότητα  στην οποία  δεν υπάρχει δυνατότητα οι ΗΠΑ και η Δύση να επιβάλλουν το δικό τους μοντέλο διαχείρισης της παγκοσμιοποίησης.