Kreport > Uncategorized > Γαλλικές εκλογές: Η «αδύνατη» διαχείριση των Συμβόλων

Γαλλικές εκλογές: Η «αδύνατη» διαχείριση των Συμβόλων

Του Τάσου Χωμενίδη

Aνακαλώντας στην μνήμη μου μια ηλιόλουστη μέρα του Μάη του 1981, όταν ο François Mitterand εκφώνησε τον πανηγυρικό της «ενθρόνισης» στην Προεδρία της Δημοκρατίας (cérémonie d’investiture en 1981) και στην συνέχεια επισκέφθηκε το Πάνθεον για να τιμήσει τους τάφους του Jean Jaures  και του Leon Blum. Ανακαλώ το σημείο: «Σήμερα μετά από Δημοκρατικές διαδικασίες η Κοινωνική πλειοψηφία ταυτίστηκε με την Πολιτική πλειοψηφία της χώρας», φράση που μίλησε στο μυαλό και στην καρδιά του λαού αλλά και ολόκληρης της Ευρώπης τροφοδοτώντας την ελπίδα για μια δικαιότερη κοινωνία  χωρίς  αποκλεισμούς.

Σήμερα «εμείς του ’60 οι εκδρομείς» παρόντες στις εξελίξεις εκείνης της εποχής, συνειδητοποιήσαμε  ότι τελικά η φράση αυτή ήταν μια πετυχημένη διαχείριση των Συμβόλων, «τεχνική της εξουσίας» που έκτοτε πέρασε  στα λεξικά των πολιτικών επιστημών.

Η εξίσωση τότε ήταν εύκολη. Από τη μια οι δυνάμεις της νεολαίας, της εργασίας, της δημιουργίας και της ανανέωσης όπως τις προσδιόρισε ο νεοεκλεγής εκπρόσωπός τους και από την άλλη η συντήρηση, «οι κακοί» του καπιταλισμού.

Ποια όμως είναι σήμερα αυτή η κοινωνική πλειοψηφία και πώς έχει εξελιχθεί σε συνθήκες παγκοσμιοποίησης; Ο διαχωρισμός από κάθετος έγινε οριζόντιος και έτσι τα παραπάνω στρώματα συναντώνται σε αντίθετα στρατόπεδα.

Οι ευνοημένοι της 4ης Βιομηχανικής επανάστασης, αυτοί που απέκτησαν δεξιότητες (γιατί είχαν την ευκαιρία) και ενσωματώθηκαν στην ψηφιακή εποχή και την καινοτομία και αυτοί που έμειναν πίσω (γιατί δεν τους δόθηκαν οι ευκαιρίες) και έχασαν το τραίνο της νέας οικονομίας, καθώς και οι ηλικίες και τα επαγγέλματα που δεν πρόλαβαν το τραίνο της εξέλιξης. Συνεπώς, ο διαχωρισμός δεν είναι πλέον ταξικός. Είναι ποιοτικός και οι δεύτεροι αυξάνονται συνεχώς. Από την κοινωνία των δύο τρίτων σε αυτή του ενός δεύτερου.

Υπάρχει λύση; Αυτή που επιβάλλει η Δημοκρατία. Αυτή της κοινωνικής δικαιοσύνης, των ίσων ευκαιριών στη Δημόσια παιδεία (ελπίδα για τους γονείς) του ανταγωνιστικού Δημόσιου υγειονομικού συστήματος (ελπίδα για τους συνταξιούχους), του δίκαιου φορολογικού συστήματος που μειώνει τις ανισότητες.

Αυτά περιμένουν ν’ ακούσουν και να δουν οι θυμωμένοι και απογοητευμένοι ψηφοφόροι που προς το παρόν έκαναν στάση στην κάλπη του Melenchon. Ο πλούτος των Εθνών και όχι των ατόμων είναι το πιο επίκαιρο  ηθικό δίδαγμα από τον Adam Smith για να ανακτήσει το προοδευτικό κέντρο την ηγεμονία στην κοινωνία.

Αλλιώς, η ανεπτυγμένη Δύση της Ελευθερίας θα στραφεί απότομα στο σκοτεινό παρελθόν. Υπάρχει ακόμα καιρός. H δεξαμενή του Melenchon απαιτεί μια πιο κοινωνικά ισορροπημένη πολιτική. Δεν είναι αδύνατο και εν τέλει είναι ένα δίκαιο αίτημα.

Η συναίνεση της συστημικής αριστεράς θα διευρύνει το Δημοκρατικό κοινωνικό μέτωπο και θα εξασφαλίσει βιώσιμη και ευρύτατα πλειοψηφική διακυβέρνηση. Θα προστεθεί λοιπόν στην μεγάλη πλειοψηφία πριν ο θυμός και το αίσθημα αποκλεισμού την προσθέσουν στις δυνάμεις του σκότους.