Kreport > Uncategorized > Γαλλικές προεδρικές εκλογές, γύρος δεύτερος: Μπλοκ εναντίον μπλοκ

Γαλλικές προεδρικές εκλογές, γύρος δεύτερος: Μπλοκ εναντίον μπλοκ

Του Γιώργου Σεφερτζή

Αν ο πρώτος γύρος τελείωσε με έναν στεναγμό ανακούφισης να βγαίνει από το στρατόπεδο του απερχόμενου Προέδρου Εμμανουέλ Μακρόν, το μόνο σίγουρο  ενόψει του δεύτερου γύρου των Γαλλικών προεδρικών εκλογών είναι ότι στο στρατόπεδο του αρχιτέκτονα της παρολίγον έκπληξής τους, Ζαν-Λυκ Μελανσόν, θα βρίσκεται σε δώδεκα ημέρες το κλειδί της οριστικής λύτρωσης του σημερινού  Προέδρου  από το δράμα της επικείμενης αναμέτρησης.

Στην πραγματικότητα θα πρόκειται για μια μετωπική  αναμέτρηση μεταξύ δυο αντίπαλων πολιτικών μπλοκ που κυοφορεί μια πλήρη ανασύνθεση του γαλλικού και κατ’ επέκταση του ευρωπαϊκού πολιτικού συστήματος.

Στο ένα μπλοκ θα βρεθούν, σε άγνωστο προσώρας βαθμό, συσπειρωμένες οι θυμωμένες δυνάμεις της κοινωνικής δυσφορίας και του «λαϊκού πατριωτισμού». Στο άλλο οι πιο ασφαλείς της  «ευρωπαϊκής αισιοδοξίας» και του αστικού κοσμοπολιτισμού.

Ουσιαστικά υποκαθίσταται με αυτόν τον τρόπο ο παραδοσιακός ιδεολογικός ανταγωνισμός ανάμεσα στη δεξιά και την αριστερά, αντικαθιστάμενος από τον εθνικό διχασμό σε δύο διαφορετικούς κόσμους.

Ο πρώτος κατοικοεδρεύει ως επί το πλείστον στην γαλλική περιφέρεια της υπαίθρου και των ημιαστικών κοινοτήτων. Ο δεύτερος στα μητροπολιτικά μεγάλα αστικά κέντρα.

Η δυναμική αυτής της σύγκρουσης θυμίζει πολύ την παλαιότερη μεταξύ «προνομιούχων» και «μη-προνομιούχων». Με αυτή την έννοια θα μπορούσε να εξελιχθεί σε μια αντεστραμμένη σύγκρουση ανάμεσα στη «συντήρηση» και την «πρόοδο». Μόνο που δεν είναι αυτό το διακύβευμα. Γιατί ουσιαστικά η αναμέτρηση αφορά στη σύγκρουση του μπλοκ των προοδευτικών με το μπλοκ των λαϊκιστών. Και αυτό αλλάζει πολλά.

Εξού και τα διλήμματα προ των οποίων τίθεται ο «Τρίτος Άνθρωπος» των εκλογών, που υπήρξε ο Μελανσόν, και οι οπαδοί του.

Το 2017 ο Μελανσόν είχε αρνηθεί πεισματικά να υιοθετήσει τον όρο και να αναφερθεί στον «λαό της αριστεράς». Ήθελε να είναι ένας νέος Μιτεράν που θα επαναλάμβανε το εγχείρημα της ενωμένης αριστεράς αναγεννώντας την ηγεμονία του πνέοντος τα λοίσθια Γαλλικού Σοσιαλιστικού  Κόμματος. Βρέθηκε, όμως, απέναντι σε έναν Μακρόν που σάρωνε, ενσωματώνοντας στο κόμμα του ψηφοφόρους τόσο δεξιάς όσο και αριστερής προέλευσης, συρρικνώνοντας τον ζωτικό χώρο στον οποίο ο Μελανσόν θα μπορούσε να αναπτυχθεί.

Σήμερα ο Μελανσόν ξαναβρίσκει μπροστά του έναν Μακρόν που, υπό τον φόβο της Ακροδεξιάς απειλής, καταφέρνει, παρά την φθορά της διακυβέρνησης και τις αστοχίες της εκλογικής του στρατηγικής, να διευρύνει την εκλογική του επιρροή και να σταθεροποιήσει την εκλογική του βάση και πάλι διεμβολίζοντας αμφίπλευρα τα κομματικά ακροατήρια και διατηρώντας την ικανότητα να προσελκύει ανθρώπους από τον γκωλικό Ραφαρέν μέχρι τον παλιό μιτερανικό Ζαν Πιερ Σεβενεμάν.

Η σταθεροποίηση αυτής της εκλογικής επιρροής θα είναι το μεγάλο του πλεονέκτημα στον δεύτερο γύρο. Όπως το αντίστοιχο πλεονέκτημα της Λε Πεν θα είναι ότι θα ενσαρκώνει το αντιμακρονικό μέτωπο συσπειρώνοντας τα λαϊκά στρώματα που χονδρικά πρωταγωνίστησαν στο κίνημα των κίτρινων γιλέκων ( εργάτες, υπάλληλοι, μικρέμποροι και ανεξάρτητοι επαγγελματίες). Είναι ακριβώς αυτά που της επέτρεψαν να επιβιώσει της επίθεσης που υπέστη από τα δεξιά της με το Ερίκ Ζεμμούρ να προσπαθεί  να την εκτοπίσει από το χώρο της Ακροδεξιάς στο όνομα ενός καθαρόαιμου αλλά οικονομικά πιο φιλελεύθερου και πολιτικά πιο φιλικού προς τις ελίτ εθνικισμού. 

Πρόκειται για μια εξίσου στέρεα με του Μακρόν εκλογική βάση. Θα σταθεροποιείται προϊόντος του πολιτικού χρόνου υπό το κράτος της πόλωσης που θα υπάρξει, με την Λε Πεν να υπεραμύνεται  της προστασίας της κοινωνίας από τον αστικό ατομισμό, υπερασπιζόμενη την εθνική ανεξαρτησία και την εσωστρέφεια που αντιστέκεται στα ανοίγματα του Μακρόν προς τον έξω κόσμο.

Αυτό θα είναι το δίλημμα και το αδιέξοδο του Μελανσόν και των ψηφοφόρων του. Έχουν με τον Μακρόν την ιδεολογική συγγένεια των ανθρώπων που ασπάζονται τον πολιτισμικό φιλελευθερισμό, αλλά και την αντίθεση που αφορά στις σχέσεις με την ανώτερη αστική τάξη.

Γι’ αυτό και ο Μελανσόν περιορίστηκε στη σύσταση προς τους οπαδούς του να μην ψηφίσουν την Λε Πεν χωρίς να πει λέξη για  το τι πρέπει να κάνουν με τον Μακρόν.

Σε ηλικία εβδομήντα ετών θα προσπαθήσει να διαφυλάξει την υστεροφημία του. Όντας ο ιδρυτής της Ανυπότακτης Γαλλίας δεν μπορεί να αποστεί της μάχης του δημοκρατικού τόξου εναντίον της Ακροδεξιάς. Όντας όμως αντίπαλος του «Προέδρου των πλουσίων» δεν μπορεί να παροτρύνει τους οπαδούς του να τον ξαναοδηγήσουν στην εξουσία.

Γι’ αυτό και το πιθανότερο είναι οι τελευταίοι να δώσουν την σολομώντεια λύση του τριχασμού τους. Το 1/3 τους θα ψηφίσει Μακρόν κάνοντας πέτρα την καρδιά του. Το 1/3 θα ψηφίσει την Λε Πεν στο όνομα του λαϊκού αντιμακρονικού μετώπου. Και το υπόλοιπο 1/3 θα καταφύγει στην αποχή.

Και αυτό την ώρα  που η Γαλλία και μαζί της η Ευρώπη  θα ζουν την πιο οριακή εκλογική αναμέτρηση της γαλλικής πολιτικής ιστορίας.