Kreport > articles > Γαλλικές προεδρικές εκλογές 2022, γύρος δεύτερος: Ανάγκα και θεοί πείθονται (13/4)

Γαλλικές προεδρικές εκλογές 2022, γύρος δεύτερος: Ανάγκα και θεοί πείθονται (13/4)

Του Γιώργου Σεφερτζή

Έχοντας (επιτέλους) αποφασίσει να κάνει ενόψει του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών ό,τι δεν έκανε ενόψει του πρώτου, ο απερχόμενος Πρόεδρος Μακρόν περνάει τις ώρες του στους δρόμους κουβεντιάζοντας με τους πολίτες σε μια τελική προσπάθεια να τους πείσει ότι δεν είναι η ώρα να αφήσουν τον θυμό τους να καθορίσει το μέλλον της Γαλλίας και της Ευρώπης.  Τα δίνει πλέον όλα: χρόνο, πάθος, προσήνεια, χαμόγελα, συγκατάβαση,  σεμνότητα και ταπεινότητα, όπως έλεγε και κάποιος άλλος. Πρωτίστως, όμως, βάζει νερό στο κρασί του.

Μιλώντας προχθές στη βόρεια Γαλλία με μια ψηφοφόρο συνταξιούχο με αναπηρική σύνταξη, σύζυγο οικοδόμου και μάλλον εχθρικά διακείμενη, άφησε να εννοηθεί ότι είναι έτοιμος να αναθεωρήσει τις προγραμματικές προτάσεις του για επέκταση του ορίου συνταξιοδότησης στα 65, λέγοντας ότι δεν έχει κανένα ταμπού επί του θέματος.

Ειρήσθω εν παρόδω ότι η πλειονότητα των Γάλλων θεωρούν το συνταξιοδοτικό σύστημά τους ως τη μεγαλύτερη κοινωνική κατάκτηση του 20ού αιώνα.

Σε χθεσινή περιοδεία του,  συνομιλώντας με άλλους πολίτες, αναφέρθηκε στο ζήτημα της προστασίας της αγοραστικής τους δύναμης και στο θέμα των μέτρων που προγραμματίζει να λάβει για την ενίσχυση του συστήματος δημόσιας υγείας και την κάλυψη των αναγκών του σε νοσηλευτικό προσωπικό. Θέματα που υπενθυμίζουμε ότι είναι τα προνομιακά της ατζέντας Λεπέν.

Αργότερα έγινε πιο εξομολογητικός εκμυστηρευόμενος τους προβληματισμούς του για θεσμικές τομές που θα καθιστούν υποχρεωτική τη συχνότερη  προσφυγή σε δημοψηφίσματα ενόψει λήψης μειζόνων πολιτικών αποφάσεων κατά τα ελβετικά πρότυπα.

Ήταν μια θέση που η Λεπέν υποστήριζε προ πολλού υιοθετώντας μάλιστα τις προτάσεις της αριστεράς για καθιέρωση των δημοψηφισμάτων λαϊκής πρωτοβουλίας, για τη διοργάνωση των οποίων αρκεί η συγκέντρωση ενός προαπαιτούμενου αριθμού υπογραφών από πλευράς πολιτών.

Χθες, σε συνέντευξη Tύπου που παραχώρησε η ίδια, επανήλθε στο ζήτημα κατηγορώντας τον Μακρόν ότι ουδέποτε τήρησε τις υποσχέσεις που έδωσε το 2017 για θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Προχώρησε μάλιστα υιοθετώντας όλη την ατζέντα Μελανσόν περί μιας ριζικής συνταγματικής αναθεώρησης και σύστασης μιας Έκτης Γαλλικής Δημοκρατίας χωρίς τα συγκεντρωτικά και προεδροκεντρικά χαρακτηριστικά της σημερινής Πέμπτης.

Κατέληξε επιδιδόμενη σε μια επίδειξη κυβερνησιμότητας, γνωρίζοντας ότι η έλλειψη διοικητικής εμπειρίας είναι ένα από τα κρίσιμα συγκριτικά της μειονεκτήματα έναντι του Μακρόν. Δήλωσε έτοιμη για τη διακυβέρνηση με μια ομάδα δοκιμασμένων στελεχών ευρέως πολιτικού φάσματος. Ενώ προχθές δεν παρέλειψε να δυσκολέψει τη θέση του απερχόμενου Προέδρου απέναντι στα αριστερόστροφα ακροατήρια, αναφερόμενη για πρώτη φορά τόσο αναλυτικά στις θέσεις της υπέρ της εξόδου της Γαλλίας από το ΝΑΤΟ, της διαφοροποίησής της από τις ΗΠΑ στις σχέσεις της με τη Ρωσία και της ανάκτησης της εθνικής της ανεξαρτησίας έναντι των Βρυξελλών.

Είναι προφανώς ένας δρόμος περαιτέρω ανοιγμάτων στην εκλογική βάση της ριζοσπαστικής αριστεράς, που αντιπροσωπεύει η Ανυπότακτη Γαλλία του Μελανσόν, και τον οποίο ο Μακρόν δεν μπορεί να ακολουθήσει ανέμελα.

Δεν είναι άλλωστε άσχετο με τη στρατηγική που ακολουθεί η Λεπέν, το γεγονός ότι εναντιώθηκε στη διακοπή της προμήθειας φυσικού αερίου ρωσικής προέλευσης, ενώ ο Μακρόν εξακολουθεί να πορεύεται απευθυνόμενος πρωτίστως σε κοινά που ανεμίζουν πάντα τις γαλλικές σημαίες μαζί με τις ευρωπαϊκές και δε είναι διατεθειμένα να συμμετέχουν σε διαγωνισμούς εκπτώσεων επί των ιδεολογικών αρχών τους.

Πλην της άμβλυνσης των προγραμματικών γωνιών στο πεδίο της κοινωνικής πολιτικής, το μέγιστο του ανοίγματος που ο Μακρόν μπορεί να κάνει στους ψηφοφόρους της ριζοσπαστικής αριστεράς  είναι να συνεχίσει να τους πλησιάζει εφαρμόζοντας  τη «στρατηγική της εγγύτητας» προς τους ίδιους και τις ευαισθησίες τους. Εξάλλου, όπως και ο ίδιος παραδέχτηκε «δεν μπορεί την Κυριακή (των αποτελεσμάτων του πρώτου γύρου) να απλώνω το χέρι, να θέλω να συσπειρώσω και να μένω αμετακίνητος στη θέση μου».

Πάντως η πολυαναμενόμενη βοήθεια  από τον Σαρκοζί του προσφέρθηκε χθες άπλετα με τον πρώην Πρόεδρο της Γαλλικής Δημοκρατίας να καλεί τη μη αντισυστημική δεξιά να συνταχθεί πίσω από τον Μακρόν.

Αν, ωστόσο, εύκολα εικάζεται η απήχηση που μπορεί να έχει ο λόγος του στους κόλπους της φιλοευρωπαϊκής δεξιάς, δεν είναι καθόλου σίγουρο ότι μπορεί εξίσου να επηρεάσει το ακροατήριο της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Πλην, όμως, για να κερδίσει ο Μακρόν τον τίτλο του πρώτου Προέδρου της Πέμπτης Γαλλικής Δημοκρατίας που επανεκλέγεται χωρίς προηγουμένως να υποβληθεί στη βάσανο της συγκατοίκησης με διαφορετικής πολιτικής ταυτότητας κοινοβουλευτική πλειοψηφία, είναι προαπαιτούμενη τουλάχιστον η συγκατάβαση της πλειοψηφίας της ριζοσπαστικής αριστεράς.

Αυτή προς το παρόν μόνο δεδομένη δεν είναι. «Δεν μπορεί», λέει ένα νεαρός οπαδός της, «να διαδηλώνω πέντε χρόνια εναντίον του και να υποχρεωθώ τώρα να τον ψηφίσω».

Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι η στάση του συγκεκριμένου ψηφοφόρου είναι υποχρεωτικά αντιπροσωπευτική του χώρου. Είναι πάντως ενδεικτική της διλημματικής αμηχανίας που επικρατεί στη βάση του εκλογικού σώματος του Μελανσόν παρά τη σύστασή του να μη δοθεί ούτε μία ψήφος στη Λεπέν. Είναι, επίσης, μάλλον επεξηγηματική του γεγονότος ότι όσο μειώνονται μεταξύ των ψηφοφόρων του τα ποσοστά αυτών που σκέφτονται να απόσχουν της ψηφοφορίας του δεύτερου γύρου, τόσο αυξάνονται στους κόλπους τους τα ποσοστά εκείνων που δηλώνουν ότι θα ψηφίσουν την Λεπέν.

Κατά τα άλλα, δυο μέρες μετά το τέλος του πρώτου γύρου η ψαλίδα Μακρόν-Λεπέν μοιάζει να σταθεροποιείται υπέρ του πρώτου στο 52,5% έναντι 47,5%.