Kreport > Uncategorized > Η χαμένη μάχη με τη «διαβολικότητα»

Η χαμένη μάχη με τη «διαβολικότητα»

Του Τάκη Καμπύλη

Η τεράστια απήχηση της τραγωδίας  της Πάτρας, μεγαλύτερη κι από τον πόλεμο ή από την ακρίβεια, δείχνει να λειτούργησε σαν ένα δίκτυ που εγκλώβισε τη δημοσιογραφία στον χειρότερό της φόβο, την ήττα από τον κίτρινο εκφυλισμό.

Η συνηθισμένη  ροή των πραγμάτων, όπου η αστυνομία συλλαμβάνει κι από κει ξετυλίγεται με ρεπορτάζ  το κουβάρι λεπτομερειών και κινήτρων, εδώ ανατράπηκε εξ’ αρχής:

Η αστυνομία στην Πάτρα είχε ερευνήσει και κλείσει την υπόθεση, οι κοινωνικές υπηρεσίες είχαν ενημερωθεί, ελέγξει, αποχωρήσει, το Χαμόγελο του Παιδιού ομοίως, τρεις  ιατροδικαστές δεν είχαν εντοπίσει κάτι ύποπτο , ούτε επίσης και στα διαφορετικά νοσοκομεία όπου τρία παιδιά νοσηλεύτηκαν και πέθαναν.

Είναι η δημοσιογραφία που αναλαμβάνει να εκφράσει εύλογα ερωτηματικά για τέτοια πρωτοφανή και χωρίς  λογικές εξηγήσεις τραγωδία,  αλλά μέχρι εκεί. Πλήρωσε την στοιχειώδη εμπιστοσύνη στους θεσμούς: Αστυνομία, ιατροδικαστές, γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, κανείς; Όλοι λάθος;

Σύντομα, η κανονικότητα αντιστρέφεται: Τώρα αναλαμβάνει ο χώρος που βρίσκεται περισσότερο στην ψυχαγωγία παρά στην δημοσιογραφία. Η ομιλητικότατη μητέρα και ο, αισθητικά αποδεκτός για τα πρωινά σόου, πατέρας γίνονται αγαπημένοι προσκεκλημένοι.

Η έκθεσή τους και  η αποξένωσή τους από τους θανάτους στρέφουν επάνω τους το ενδιαφέρον των σόσιαλ μίντια και του κίτρινου τύπου. Η έρευνα γίνεται με τους δικούς τους όρους: Παρέλαση καθενός που γνώριζε ή άκουσε, εικασίες από ειδικούς και «ειδικούς» κλπ. ενώ δικαιοσύνη και αστυνομία παρακολουθούν.

Κάποιος γράφει για τη νεκρή σπιτονοικοκυρά, κάποιος άλλος ότι ήταν νοσοκόμα με εμπειρία και ειδικές γνώσεις, κάποιος μάρτυρας καταγγέλλει την αγορά μοτοσυκλέτας μετά το θάνατο ενός από τα παιδιά. Δημιουργείται μια ψευδαίσθηση ότι υπάρχουν πολλά στοιχεία, αλλά πλέον με αυτόν τον στρεβλό τρόπο δημιουργείται και η βεβαιότητα ότι όντως κάτι υπάρχει. Σόσιαλ/Κίτρινος τύπος- δημοσιογραφία 1-0.

Χωρίς πραγματικές ειδήσεις, οι χούλιγκαν της κοινής γνώμης κάνουν πάρτι: Κουτσομπολιά και εικασίες μέχρι θεωρίες συνομωσίες αντικαθιστούν την ύπαρξη πραγματικών στοιχείων αλλά είναι αρκετά για την «καταδίκη». Έστω κι αν απουσιάζουν τα βασικά ενός εγκλήματος: Το όπλο και το κίνητρο. Είναι τότε που η διαβολικότητα μετατρέπεται σε εξήγηση. Γιατί το έκανε; Γιατί είναι «διαβολική», «διεστραμμένη», αυτό αρκούσε. Δεν χρειάζεται καμία εξήγηση. Η κοινή γνώμη έχει πειστεί. «Σκότωσε και τα τρία της παιδιά και τη σπιτονοικοκυρά της».

Η δημοσιογραφία παρακολουθεί με νέο ενδιαφέρον την υπόθεση, όμως είναι ουραγός, όχι στα στοιχεία που δεν υπήρχαν, αλλά στο νέο τρόπο του ρεπορτάζ: Τα μίντια έχουν πεπερασμένο αριθμό ρεπόρτερ, τα σόσιαλ/κίτρινος τύπος όχι.

Δικαιοσύνη και αστυνομία επεμβαίνουν εκ νέου. 2-0!

Τώρα πλέον το παιχνίδι είναι στα χέρια των σόσιαλ/κίτρινου τύπου: Η μεγάλη δικαίωση απέναντι στους «ελιτιστές» της δημοσιογραφίας που ακόμη ασχολούνται με την μακρινή Ουκρανία. Ακόμη και οι θεσμοί υποκλίνονται. Κάτι κερδίζουν κι αυτοί: Να ξεχαστεί ότι είχαν ήδη ελέγξει, να ξεχαστεί ότι η ταπείνωση ενός αστυνομικού τμήματος από το οποίο πήραν την υπόθεση, δεν συνοδεύτηκε από πειθαρχικά μέσα, όπως ούτε σε κανέναν απ’ όσους απέδειξαν ότι το κράτος στάθηκε άδειο κέλυφος. Κι όταν, επιτέλους, γίνεται η σύλληψη το ανταποδίδουν: Ουδέποτε υπήρξε τέτοια ροή πληροφοριών για κρατούμενο για τόσο σοβαρή υπόθεση  απ’ όσο στη συγκεκριμένη περίπτωση (μέχρι και live συνέντευξη έδωσε). Αστυνομία και φυλακές Κορυδαλλού αντιμάχονται ποιος θα πρωτοδώσει λεπτομέρειες για την κρατουμένη. Μπαίνουν με τη σειρά τους στο σήριαλ. Η πρώτη σεζόν έκλεισε με την Τζωρτζίνα.

Όχι τυπικά: Για τη δημοσιογραφία, πιθανόν και για ένα κανονικό δικαστήριο, τα μέχρι τώρα στοιχεία δεν επαρκούν: Δεν υπάρχει ομολογία, δεν υπάρχει μαρτυρία, δεν υπάρχει απόδειξη προμήθειας της ουσίας, και δεν υπάρχει κίνητρο. Ψιλά γράμματα. Ας τα βρει το Δικαστήριο.  Τώρα παίζει μπάλα, νομιμοποιημένη από «λαό» και θεσμούς μια άλλη ενημέρωση: Μονοθεματική, αποσπασματική, ανελέητη, θεατρική και αποτελεσματική. 3-0!

Η πολιτική, δυστυχώς  δεν δείχνει ούτε ενωμένη ούτε έτοιμη να αγγίξει τη μάστιγα  των χούλιγκαν της κοινής γνώμης και τις πηγές της. Μάλλον κάνει το λάθος της δημοσιογραφίας: Φοβάται.