Kreport > articles > Γαλλικές προεδρικές εκλογές: Ο τρίτος άνθρωπος, ο κακός δαίμονας και η επισφαλής ισορροπία του εκλογικού εκκρεμούς (8/4)

Γαλλικές προεδρικές εκλογές: Ο τρίτος άνθρωπος, ο κακός δαίμονας και η επισφαλής ισορροπία του εκλογικού εκκρεμούς (8/4)

Του Γιώργου Σεφερτζή

Με το δράμα στο οποίο έχει εξελιχθεί η αναμέτρηση του πρώτου εκλογικού  γύρου στην Γαλλία να κορυφώνεται σε λιγότερο από δυο εικοσιτετράωρα, η διαφορά μεταξύ Μακρόν και Λε Πεν αρχίζει να πλησιάζει στα όρια του στατιστικού λάθους, ο δε καλπασμός του Ζαν-Λυκ Μελανσόν, του “τρίτου ανθρώπου” της υπόθεσης συνεχίζεται με ρυθμούς που φαίνεται να του αποφέρουν το λιγότερο τα κλειδιά με τα οποία οι μονομάχοι του δεύτερου γύρου θα πρέπει να ανοίξουν την πόρτα της εισόδου στο προεδρικό Μέγαρο. Η στάση των ψηφοφόρων του θα είναι αυτή που θα λύσει τα μάγια και τα μυστήρια που κρύβει ο δεύτερος γύρος των Γαλλικών προεδρικών εκλογών.

Προς το παρόν, βέβαια, το κλειδί του μυστηρίου βρίσκεται στα χέρια των πολιτών που την τελευταία στιγμή θα αποφασίσουν να πάνε να ψηφίσουν κατεβάζοντας την αποχή σε πιο φυσιολογικά ποσοστά.  Σε αυτό, άλλωστε, συνίσταται και η μοναδική μάλλον καλή είδηση των τελευταίων ημερών. Η τροπή που έχει πάρει ενόψει τελικής ευθείας ο πολιτικός ανταγωνισμός, έχει ανεβάσει την θερμοκρασία της περιρρέουσας εκλογικής ατμόσφαιρας και έχει κατεβάσει αισθητά την αναλογία των “απαθών” του εκλογικού σώματος κάτω από το 1/3. Αντιθέτως έχει αυξήσει τον αριθμό των ενδιαφερόμενων να παρέμβουν στις εξελίξεις ρίχνοντας το ειδικό τους βάρος στην εκλογική ζυγαριά που προς το παρόν δείχνει να ισορροπεί σε ένα μάλλον  επισφαλές για τον απερχόμενο Πρόεδρο σημείο.

Κανείς δεν είναι εύκολο να εικάσει προς τα πού η αύξηση της συμμετοχής θα μετακινήσει το εκλογικό εκκρεμές. Μπορεί να ενεργοποιήσει τα αμυντικά ανακλαστικά της σιωπηρής πλειοψηφίας των συμπαθούντων, που μέχρι σήμερα  θεωρούσαν δεδομένη τη νίκη του και τώρα βλέπουν την αισιοδοξία τους να κλονίζεται. Μπορεί, όμως, να παρακινήσει ακόμα αποφασιστικότερα τον όγκο αυτών που δεν κρύβουν την αντιπάθειά τους στο πρόσωπό του, ώστε να σπεύσουν με πάθος στις κάλπες βλέποντας ότι μπορούν να προκαλέσουν την εκθρόνιση του “Προέδρου των πλουσίων” ευκολότερα απ΄ όσο υπολόγιζαν πιστεύοντας ότι είναι ακαταμάχητος.

Η  επιμονή του, εξάλλου,  στην αντιδημοφιλή μεταρρύθμιση του συνταξιοδοτικού συστήματος, όσο και η γενικότερη  αίσθηση ότι η ανανέωση της θητείας του δεν θα δώσει καμμία νέα πνοή στην διακυβέρνησή του, λειτουργούν βραδυφλεγώς ως πολλαπλασιαστές της  κοινωνικής αντιπάθειας παίζοντας σίγουρα το ρόλο τους στην κάμψη της εκλογικής  δυναμικής του. Το δυσμενέστερο δε για αυτόν γεγονός είναι ότι, με τον θόρυβο που προκλήθηκε κατόπιν της αποκάλυψης ότι, ενώ αποτελεί τον προνομιακό συμβουλευτικό οίκο της γαλλικής κυβέρνησης δεν καταβάλει τον παραμικρό φόρο στο γαλλικό δημόσιο, η McKinsey εξελίσσεται σε κακό δαίμονά του, από τον οποίο δυσκολεύεται να απαλλαγεί.

Εκείνη, όμως, που σίγουρα εξελίσσεται σε χειρότερο δαίμονα για τον Μακρόν  είναι η Μαρίν Λε Πεν με την τακτική που ακολουθεί στο φίνις του πρώτου γύρου. Επιδίδεται σε μια εντυπωσιακή επίδειξη κυβερνησιμότητας και πολυσυλλεκτικότητας με παράλληλα ανοίγματα στην “πατριωτική αριστερά” σε μια προσπάθεια να μετατρέψει τους ψηφοφόρους του Μελανσόν  από συνιστώσα του αντιμακρονικού μετώπου σε δικούς της συμμάχους ενόψει του δεύτερου γύρου. Δηλώνει ότι σε περίπτωση εκλογής της θα σχηματίσει κυβέρνηση εθνικής ενότητας ανοιχτή σε όλους όσοι προσέλθουν ενώνοντας τις δυνάμεις τους μαζί της, μη αποκλείοντας σε αυτούς να συμπεριλάβει στελέχη προερχόμενα από την αριστερή και πατριωτική πτέρυγα του παλιού Σοσιαλιστικού Κόμματος του Μιτεράν. “Εννοείται”, πρόσθεσε στη χθεσινή συνέντευξή της στην RTL “ότι το πρόβλημά μου δεν είναι να τους βρω, είναι να τους διαλέξω. Υπάρχουν σήμερα πολλοί  ανθρωποι στην Γαλλία είτε από τον πολιτικό κόσμο είτε  από την κοινωνία των πολιτών που συμμερίζονται τις μεγάλες επιλογές μου”.

Σε ερώτηση αν ανάμεσά τους μπορεί να βρεθεί και ο Μελανσόν, απάντησε “πιθανότατα όχι, αλλά μπορώ κάλλιστα να έχω πρόσωπα που για παράδειγμα πρόσκεινται στο Ζαν Πιερ Σεβενεμάν {παλιό υπουργό των Μιτεράν και Σιράκ], πρόσωπα δηλαδή της πατριωτικής αριστεράς, μιας αριστεράς που υπερασπίζεται την εθνική κυριαρχία, μιας αριστεράς που υπερασπίζεται την επαναβιομηχάνιση, που υπερασπίζεται τις μεγάλες μας βιομηχανίες. Υπάρχουν πολλοί στην αριστερά που είναι αφοσιωμένοι στο ανεξίθρησκο λαϊκό κράτος, για μένα αυτό είναι θεμελιώδες, που είναι αφοσιωμένοι στο σχολείο και που αντιτίθενται σφόδρα στον τρόπο με τον οποίο ο Μακρόν επιχειρεί συνειδητά να το καταστρέψει. Υπάρχουν πολλά πρόσωπα αφοσιωμένα στην υψηλή λειτουργία του δημοσίου όταν ο Μακρόν ετοιμάζεται να βουλιάξει το κράτος”. Την προηγούμενη ημέρα δήλωνε στην Figaro: “Και τρεις διαφορετικές κυβερνήσεις να έπρεπε να φτιάξω, θα είχα ανθρώπους  να το κάνω”.

Γίνεται λοιπόν καταφανής η επιχείρηση που έχει αναλάβει η Λε Πεν να κατεδαφίσει τον μύθο του “σωτήρα του έθνους” που ο Μακρόν έχτιζε επί πέντε ολόκληρα χρόνια ως  “Πρόεδρος των κρίσεων”. Οι κρίσεις όμως αυτές άφησαν πίσω τους ανοιχτές πληγές στις οποίες η Λε Πεν ρίχνει τώρα  αλάτι μαζί με γεμάτες νόημα λοξές ματιές στην αριστερά ,τους ψηφοφόρους της οποίας  ελπίζει να κάνει δικούς της μέχρι τον δεύτερο γύρο.

Η αλήθεια είναι ότι οι Γάλλοι ιστορικά είναι λάτρεις των “εθνικών σωτήρων”. Συνήθως όμως τους θέλουν πιο κοντά στον λαό απ΄ όσο ίσως ο Μακρόν κατάφερε  να έρθει αντιλαμβανόμενος την εντολή που πήρε από αυτόν σαν μια πιο προσωπική υπόθεση. Θα χρειαστεί ίσως γι΄αυτό να καταβάλει ένα τίμημα. Το ύψος του θα φανεί στην κάλπη της Κυριακής.