Kreport > articles > Ένας αμφιλεγόμενος θρίαμβος  

Ένας αμφιλεγόμενος θρίαμβος  

Του Θοδωρή Κούβακα

Στην Ουγγαρία, τον εκλογικό θρίαμβο του Όρμπαν (αύξησε τα ποσοστά του από 49,2% το 2008 σε πάνω από 53%) σκιάζει η προκαταρκτική έκθεση των εκλογικών παρατηρητών του ΟΑΣΕ. Η εκλογική διαδικασία ήταν μεν καλά οργανωμένη και έγινε με επαγγελματισμό, αναφέρει, αλλά αμαυρώνεται από την προεκλογική έλλειψη ισότιμης πρόσβασης στην ενημέρωση, την μονοπωλιακή προβολή της κυβερνητικής παράταξης από τα μεγάλα, δημόσια και ιδιωτικά μέσα, σε τέτοιο βαθμό ώστε να είναι ουσιαστικά αδύνατον οι ψηφοφόροι να κάνουν μια «ενημερωμένη επιλογή». 

Ύστερα από 12 χρόνια αυταρχικής διακυβέρνησης, το καθεστώς Όρμπαν  έχει τον πλήρη έλεγχο των δημόσιων αλλά και των ιδιωτικών μέσων ενημέρωσης, ακριβώς όπως συμβαίνει και στη Ρωσία του Πούτιν. Μπορεί η Ουγγαρία να μην απαγόρευσε την εμφάνιση της αντιπολίτευσης στα κανάλια, αλλά φρόντισε σε όλη την προεκλογική περίοδο ο υποψήφιος της να έχει συνολικά 5 λεπτά προβολής από το δημόσιο τηλεοπτικό δίκτυο. Για να είναι δυνατή μια σύγκριση, αρκεί να αναφερθεί ότι μια 30λεπτη ομιλία του Όρμπαν, στην οποία «εξηγούσε» πόσο επικίνδυνη είναι η αντιπολίτευση που θέλει (δήθεν) να παρασύρει την Ουγγαρία στον πόλεμο της Ρωσίας, στο πλευρό της Ουκρανίας, αναμεταδόθηκε 15 φορές μέσα σε ένα 24ωρο.

Ένα ακόμη σκοτεινό σημείο στον «θρίαμβο» του Όρμπαν, που δεν αναφέρεται στην έκθεση του ΟΑΣΕ, είναι οι τελευταίες αλλαγές στον εκλογικό νόμο της χώρας. Ο καθορισμός των μονοεδρικών περιφερειών και η δυνατότητα εγγραφής των ψηφοφόρων σε όποιο εκλογικό κατάλογο επέλεγαν, έγιναν με μοναδικό κριτήριο τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη για το κυβερνών κόμμα. Αν αυτό συνδυαστεί με την εύλογη στήριξη που απολαμβάνει η εκάστοτε κυβέρνηση όταν κοντά σε μια χώρα διεξάγεται πόλεμος, ο «θρίαμβος» του Όρμπαν παίρνει άλλες διαστάσεις. 

Η Ουγγαρία είναι πλήρες μέλος του ΝΑΤΟ από το 1999 και της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ένα από τα πλέον επιδοτούμενα, μάλιστα) από το 2004. Η διφορούμενη, σχεδόν απολογητική στάση του Βίκτορ Όρμπαν απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, δείχνει ότι είναι λάθος οι σύμμαχοι να επιλέγονται στη βάση υπεραισιόδοξων προσδοκιών. Η αντιδημοκρατική διακυβέρνησή του, που είχε προκαλέσει σοβαρή ρήξη στις σχέσεις του με τις Βρυξέλλες και κυρώσεις εναντίον της χώρας του, δείχνει ότι ούτε οι εταίροι πρέπει να επιλέγονται με αυτό τον τρόπο. 

Η μεγάλη νίκη του αυταρχικού και λαϊκιστή Βούτσιτς στη Σερβία (επανεκλέγεται πρόεδρος από τον πρώτο γύρο με 58,9%) και του Σερβικού -κατ’ όνομα- Προοδευτικού κόμματός του (παρ’ όλο που έχασε 68 έδρες παραμένει πρώτο και κυρίαρχο) έχει σαφώς διαφορετικά στοιχεία. Οι Σέρβοι είναι πολύ δύσκολο να ξεχάσουν με ποιο τρόπο και από ποιους μεθοδεύτηκε η διάλυση της Γιουγκοσλαβίας ή τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς. Ταυτόχρονα τρέφουν εύλογα «αδελφικά» αισθήματα απέναντι στη Ρωσία, βασισμένα στη θρησκευτική και εθνοτική εγγύτητα των δύο λαών. Γι’ αυτό ορισμένοι στις Βρυξέλλες σχολιάζουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα πρέπει να ζυγίσει πολύ προσεκτικά αν θα σπεύσει να κάνει τη Σερβία πλήρες μέλος της ή θα πρέπει να προηγηθεί ο «πολιτικός εξευρωπαϊσμός» της.