Kreport > articles > Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι Γαλλικές Εκλογές

Ο πόλεμος στην Ουκρανία και οι Γαλλικές Εκλογές

Του Γιώργου Σεφερτζή

Ο πόλεμος στην Ουκρανία βρήκε την Γαλλία στην μέση της κρισιμότερης ίσως εκλογικής αναμέτρησης για το μέλλον του πολιτικού συστήματος της χώρας: τις προεδρικές εκλογές του προσεχούς Απριλίου.

Η ατονία που χαρακτήριζε το γαλλικό εκλογικό σώμα μέχρι τότε αποτελούσε ήδη ένα μεγάλο πρόβλημα καθότι αύξανε τον κίνδυνο να βγει η αποχή ο κυριότερος νικητής της αναμέτρησης. Ιδιαίτερα γιατί προς αυτήν είχαν αρχίσει να  στρέφονται τα λαϊκότερα στρώματα και οι νεότεροι ψηφοφόροι.

Μετά την ρωσική εισβολή ο κίνδυνος αυτός αυξήθηκε. Το πολιτικό ενδιαφέρον μετατοπίστηκε προς την γεωστρατηγική κρίση, το ενδιαφέρον για την έκβαση των εκλογών μειώθηκε ακόμα περισσότερο και οι πολιτικές δυνάμεις διχάστηκαν και πάλι.

Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι οι προγραμματικές διαφωνίες των υποψηφίων για την στάση που θα έπρεπε να κρατήσει η Γαλλία απέναντι στην Ρωσία, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση,  μετατρεπόμενες σε εκλογικό διακύβευμα, θα αναθέρμαιναν το ενδιαφέρον των πολιτών για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις.

Πολύ περισσότερο που η εμφάνιση του Προέδρου Ζελένσκι στην κοινή συνεδρίαση Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και Γερουσίας είχε δώσει τροφή σε νέες συγκρούσεις μεταξύ των υποψηφίων, από τις οποίες η μόνη που φρονίμως ποιούσα απείχε ήταν η παλιά φίλη του Πούτιν, Μαρίν Λε Πεν.     

Οι περισσότεροι ανθυποψήφιοι συμπεριλαμβανομένης και της Λε Πεν τάχθηκαν υπέρ της επιβολής συμπληρωματικών κυρώσεων στην Ρωσία, αν και η ίδια η Λε Πεν, όπως και ο εξ αριστερών αντίπαλός της Ζαν Λυκ Μελανσόν εξέφρασαν τις αμφιβολίες τους για την αποτελεσματικότητά τους.

Ο «πράσινος» Γιαννίκ Ζαντό και η σοσιαλίστρια Αν Ινταλγκό βρήκαν την ευκαιρία, ανεβάζοντας τους τόνους εναντίον του Πούτιν και τασσόμενοι υπέρ της αποστολής στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, να ακουστούν πιο δυνατά στα εκλογικά ακροατήριά τους, έστω και διακινδυνεύοντας να χαρακτηριστούν πολεμοχαρείς.

Ο ίδιος ο απερχόμενος Πρόεδρος Μακρόν παρέμεινε πιο διακριτικός αποφεύγοντας να τοποθετηθεί στο ζήτημα της ενίσχυσης του αποστελόμενου στους Ουκρανούς πολεμικού υλικού, όπως απέφευγε γενικότερα να δώσει λεπτομέρειες για τα όπλα που έστελνε η Γαλλία στην Ουκρανία και για τις κινήσεις του γαλλικού στρατού. Μόνον η ανάπτυξη των Γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων ανακοινώθηκε και η επιτυχημένη δοκιμή ενός αναβαθμισμένου τύπου πυρηνικών πυραύλων.

Αξιοσημείωτο είναι και το γεγονός ότι όλοι συμφώνησαν να αναλάβει η χώρα τη δίκη της αναλογία στην υποδοχή των Ουκρανών προσφύγων παρά τις πάγιες αντιθέσεις της Ακροδεξιάς με την κυβερνητική  μεταναστευτική πολιτική. Ακόμα και ο υπερεθνικιστής Ερίκ Ζεμμούρ συγκατένευσε στην παροχή πολιτικού ασύλου αν και θέλησε να το περιορίσει σε αυτούς που έχουν δεσμούς με την Γαλλία.

Σε δεύτερο πλάνο μπήκαν σε γενικές γραμμές και οι διαφωνίες στα θέματα που αφορούν στην πολιτική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο στο θέμα της αύξησης των αμυντικών δαπανών οι διαφωνίες παρέμειναν πιο καθαρές. Ο απερχόμενος πρόεδρος θέλει να τις αυξήσει από τα 41 δις, που είναι σήμερα, σε 50 δις το χρόνο μέχρι το 2025, διπλασιάζοντας παράλληλα τον αριθμό των εφέδρων. Η Λε Πεν υπόσχεται 55 δις το 2027 με την Βαλερί Πεκρές και τον Ζεμμούρ να ακολουθούν, ενώ Γιαννίκ Ζαντό και Αν Ινταλγκό  δεν εκφράζουν διαφωνίες αλλά και δεν αναφέρονται σε συγκεκριμένα ποσά.

Οι έντονες διαφωνίες επικεντρώνονται στις σχέσεις της Γαλλίας με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ με το Αριστερό Μελανσόν, την Ακροδεξιά Λε Πεν, τον κομμουνιστή Φαμπιέν και τον υπερεθνικιστή Ζεμμούς να τάσσονται υπέρ της εξόδου από το στρατιωτικό σκέλος της ατλαντικής συμμαχίας.

Πλην όμως, ούτε αυτές οι διαφοροποιήσεις φαίνεται να συγκινούν το εκλογικό σώμα, δέκα σχεδόν ημέρες πριν τις κάλπες.

Εκείνος που μάλλον εκφράζει το κοινό αίσθημα είναι ο δημοφιλής τραγουδιστής και συνθέτης Μπερνάρ Λαβιλιέ,  που δήλωσε σε χθεσινή τηλεοπτική εκπομπή ότι θα πάει να ψηφίσει αλλά θα το κάνει με πολύ κρύα καρδιά.

Στο γαλλικό Σύνταγμα δεν υπάρχει πρόνοια για την ευτυχία των πολιτών. Αλλά προφανώς την διεκδικούν οι ίδιοι. Η αγοραστική δύναμη είναι η έγνοια-κριτήριο των εκλογικών προτιμήσεων του 58% των ψηφοφόρων, το σύστημα υγείας είναι το κριτήριο για το 27%, το περιβάλλον για το 25%, η μετανάστευση για το 24%, οι συντάξεις επίσης για το 24% και μόνο για το 23% είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Και όμως ο νεαρός πολίτης  Ζοέλ, απαντώντας σε έρευνα της Le Monde ότι «βλέποντας τα πράγματα από την σκοπιά των δραματικών γεγονότων στην Ουκρανία, τα συναισθήματά μας μου φαίνονται ασήμαντα».

«Πολύ δύσκολο να μην αυτοενοχοποιηθώ, όταν η δική μας καθημερινότητα παραμένει αμετάλλαχτη»,  καταθέτει από την πλευρά της η τριαντάχρονη Τιφαίν και συνεχίζει:  «Μου είναι επίσης πολύ δύσκολο να διατηρήσω τις ελπίδες μου την ώρα που η μια κακή είδηση διαδέχεται την άλλη και την ίδια στιγμή η Διακυβερνητική Ομάδα Εμπειρογνωμόνων για την Κλιματική Αλλαγή GIEC δημοσιεύει την έκθεσή της για το δυσοίωνο μέλλον του Πλανήτη. Αλλά η αυτολύπηση μου φαίνεται αναξιοπρεπής όταν βλέπω το κουράγιο που έχει ο Ουκρανικός λαός. Ντρέπομαι να παραπονούμαι. Ούτε βομβαρδιζόμαστε εμείς ούτε η ζωή μας σταμάτησε να κυλά κανονικά».

«Στην Ουκρανία όμως οι ζωές  κατακτήθηκαν από εισβολείς», λέει με την σειρά της η 60χρονη Σοφί Μανγκόν. «Χθες ήταν ο SARS Covid που φοβόμαστε. Σήμερα είναι η μετάδοση των ένοπλων συγκρούσεων».

Θα δούμε, όμως,  στο αυριανό σημείωμα τι και γιατί συμβαίνει και κυρίως τι σημαίνουν  όλα αυτά για τις κυοφορούμενες νέες πολιτικές διχοτομίες.