Kreport > articles > Η ουκρανική κρίση παράγει νέες πολιτικές διχοτομίες (1/4)

Η ουκρανική κρίση παράγει νέες πολιτικές διχοτομίες (1/4)

Του Γιώργου Σεφερτζή

 Ο πόλεμος στην Ουκρανία βρήκε την Γαλλία στην μέση της κρισιμότερης ίσως εκλογικής αναμέτρησης για το μέλλον του πολιτικού συστήματος της χώρας: τις προεδρικές εκλογές του προσεχούς Απριλίου.

Η ατονία που χαρακτήριζε το γαλλικό εκλογικό σώμα μέχρι τότε αποτελούσε ήδη ένα μεγάλο πρόβλημα καθότι αύξανε τον κίνδυνο να βγει αποχή ο νικητής της αναμέτρησης. Ιδιαίτερα γιατί προς αυτήν είχαν αρχίσει να  στρέφονται τα λαϊκότερα στρώματα και οι νεότεροι ψηφοφόροι.

Μετά την ρωσική εισβολή ο κίνδυνος αυτός αυξήθηκε. Το πολιτικό ενδιαφέρον μετατοπίστηκε προς την γεωστρατηγική κρίση, το ενδιαφέρον για την έκβαση των εκλογών μειώθηκε ακόμα περισσότερο και οι πολιτικές δυνάμεις διχάστηκαν και πάλι.

Θα μπορούσε να υποθέσει κανείς ότι ο διχασμός αυτός θα έκανε μεγαλύτερο το ενδιαφέρον για τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις. Οι προγραμματικές διαφωνίες των υποψηφίων για την στάση που θα έπρεπε να κρατήσει η Γαλλία απέναντι στην Ρωσία, το ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση,  μετατρεπόμενες σε εκλογικό διακύβευμα, θα μπορούσαν να λειτουργήσουν παρακινητικά προς την κατεύθυνση της συμμετοχής των πολιτών στην εκλογική διαδικασία.

Πολύ περισσότερο που η εμφάνιση του Προέδρου Ζελένσκι στην κοινή συνεδρίαση Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και Γερουσίας είχε δώσει τροφή σε νέες συγκρούσεις μεταξύ των υποψηφίων.  Η μόνη που φρονίμως ποιούσα απέφευγε να τοποθετηθεί ήταν η παλιά φίλη του Πούτιν Μαρίν Λε Πεν. Η ίδια επένδυε τα πάντα στην απήχηση της  ατζέντα της για την ενίσχυση της αγοραστικής δύναμης. Αυτή εξάλλου την έδινε δημοσκοπικό αέρα στα πανιά της για την Προεδρία της Δημοκρατίας.     

Οι περισσότεροι ανθυποψήφιοι, συμπεριλαμβανομένης εδώ και της Λε Πεν,  τάσσονταν υπέρ της επιβολής συμπληρωματικών κυρώσεων στην Ρωσία, αν και η ίδια η Λε Πεν, όπως και ο εξ αριστερών ανταγωνιστής της Ζαν Λυκ Μελανσόν εξέφραζαν τις αμφιβολίες τους για την αποτελεσματικότητά τους.

Ο “πράσινος” Γιαννίκ Ζαντό και η σοσιαλίστρια Αν Ινταλγκό βρήκαν την ευκαιρία, ανεβάζοντας τους τόνους εναντίον του Πούτιν και τασσόμενοι υπέρ της αποστολής στρατιωτικής βοήθειας στην Ουκρανία, να ακουστούν πιο δυνατά στα εκλογικά ακροατήριά τους, έστω και διακινδυνεύοντας να χαρακτηριστούν πολεμοχαρείς.

Ο ίδιος ο απερχόμενος Πρόεδρος Μακρόν παρέμεινε πιο διακριτικός αποφεύγοντας να τοποθετηθεί στο ζήτημα της ενίσχυσης του αποστελλόμενου στους Ουκρανούς πολεμικού υλικού, όπως απέφευγε γενικότερα να δώσει λεπτομέρειες για τα όπλα που έστελνε η Γαλλία στην Ουκρανία και για τις κινήσεις του γαλλικού στρατού. Μόνον η ανάπτυξη των Γαλλικών πυρηνικών υποβρυχίων ανακοινώθηκε επισήμως και η επιτυχημένη δοκιμή ενός αναβαθμισμένου τύπου Γαλλικών πυρηνικών πυραύλων.

Πάντως ήταν  αξιοσημείωτο και το γεγονός ότι όλοι συμφώνησαν να αναλάβει η χώρα τη δίκη της αναλογία στην υποδοχή των Ουκρανών προσφύγων, παρά τις πάγιες αντιθέσεις της Ακροδεξιάς με την κυβερνητική  μεταναστευτική πολιτική. Ακόμα και ο υπερεθνικιστής Ερίκ Ζεμμούρ συγκατένευσε στην παροχή πολιτικού ασύλου, αν και θέλησε να το περιορίσει σε αυτούς που έχουν δεσμούς με την Γαλλία.

Σε δεύτερο πλάνο μπήκαν σε γενικές γραμμές και οι διαφωνίες στα θέματα που αφορούν στην πολιτική ενοποίηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μόνο στο θέμα της αύξησης των αμυντικών δαπανών οι διαφωνίες παρέμειναν πιο καθαρές και έντονες . Ο απερχόμενος πρόεδρος θέλει να τις αυξήσει από τα 41 δις, που είναι σήμερα, σε 50 δις το χρόνο μέχρι το 2025 διπλασιάζοντας παράλληλα τον αριθμό των εφέδρων. Η Λε Πεν υπόσχεται 55 δις το 2027 με την Βαλερί Πεκρές και τον Ζεμμούρ να ακολουθούν, ενώ Γιαννίκ Ζαντό και Αν Ινταλγκό  δεν εκφράζουν διαφωνίες αλλά και δεν αναφέρονται σε συγκεκριμένα ποσά.

Οι εντονότερες  διαφωνίες επικεντρώνονται στις σχέσεις της Γαλλίας με το ΝΑΤΟ και τις ΗΠΑ με τον αριστερό Μελανσόν, την Ακροδεξιά Λε Πεν, τον κομμουνιστή Φαμπιέν και τον υπερεθνικιστή Ζεμμούρ να τάσσονται υπέρ της εξόδου από το στρατιωτικό σκέλος της ατλαντικής συμμαχίας.

Πλην όμως ούτε αυτές οι διαφοροποιήσεις συγκίνησαν ιδιαίτερα το εκλογικό σώμα σε πείσμα του γεγονότος ότι απομένουν μόλις δέκα ημέρες για να ανοίξουν οι κάλπες.

Το κοινό αίσθημα εκφράζεται από τον δημοφιλή τραγουδιστή και συνθέτη Μπερνάρ Λαβιλιέ. Σε προχθεσινή τηλεοπτική εκπομπή είπε ότι θα πάει μεν  να ψηφίσει αλλά θα το κάνει με πολύ κρύα καρδιά.

Δέκα ημέρες πριν την συμμετοχή τους στις εκλογές έγνοια και κριτήριο για τις πολιτικές προτιμήσεις του 58% των ψηφοφορων δηλώνουν ότι θα είναι η αγοραστική τους δύναμη. Για το 27% θα είναι το σύστημα υγείας, το περιβάλλον για το 25%, η μετανάστευση για το 24%, οι συντάξεις επίσης για το 24% και μόνο για το 23% είναι ο πόλεμος στην Ουκρανία.

Και όμως ο τελευταίος φαίνεται να είναι και αυτός που έχει αναστατώσει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο την ζωή τους.

Ο νεαρός πολίτης  Ζοέλ, απαντώντας σε έρευνα της Le Monde για τα κοινωνικα αισθηματα απεναντι στην ουκρανική κρίση λεει: “βλέποντας τα πράγματα από την σκοπιά των δραματικών γεγονότων στην Ουκρανία, τα συναισθήματά μας μου φαίνονται ασήμαντα”.

«Πολύ δύσκολο να μην αυτοενοχοποιηθώ, όταν η δική μας καθημερινότητα παραμένει αμετάλλαχτη”  καταθέτει από την πλευρά της η τριαντάχρονη Τιφαίν και συνεχιζει:  “Μου είναι επίσης πολύ δύσκολο να διατηρήσω τις ελπίδες μου την ώρα που η μια κακή είδηση διαδέχεται την άλλη και την ίδια στιγμή η Διακυβερνητική Ομάδα Εμπειρογνωμόνων για την Κλιματική Αλλαγή GIEC δημοσιεύει την έκθεσή της για το δυσοίωνο μέλλον του Πλανήτη. Αλλά η αυτολύπιση μου φαίνεται αναξιοπρεπής, όταν βλέπω το κουράγιο που έχει ο Ουκρανικός λαός. Ντρέπομαι να παραπονούμαι. Ούτε βομβαρδιζόμαστε εμείς ούτε η ζωή μας σταμάτησε να κυλά κανονικά”.

“Στην Ουκρανία όμως οι ζωές  κατακτήθηκαν από εισβολείς”, λέει με την σειρά της η εξηνταοχτάχρονη Σοφί Μανγκόν. “Χθες ήταν ο SARS Covid που φοβόμαστε. Σήμερα είναι η μετάδοση των ένοπλων συγκρούσεων”.

Στο επόμενο σημείωμα θα δούμε τι και γιατί συμβαίνει αυτό και κυρίως τι σημαίνουν όλα αυτά για τις κυοφορούμενες νέες πολιτικές διχοτομίες.