Kreport > articles > Κλωτσώντας  το τενεκεδάκι (kick the can)

Κλωτσώντας  το τενεκεδάκι (kick the can)

Του Γιώργου Καπόπουλου

Σε μια επόμενη  έκτακτη Σύνοδο Κορυφής πιθανότατα τον Μάιο οι 27 θα αναζητήσουν τον κοινό παρονομαστή που δεν βρήκαν την Πέμπτη και την Παρασκευή στις Βρυξέλλες. Αυτή είναι η ταχύτητα με την οποία οι 27 αντιδρούν στον πρώτο μετά το 1945 πόλεμο επί ευρωπαϊκού εδάφους, την εισβολή της Ρωσίας του Πούτιν στην Ουκρανία.

Εξαντλήθηκε η προωθητική δυναμική της ευρωπαϊκής ενοποίησης την ώρα που στις μη επουλωμένες πληγές της δεκαετούς κρίσης στην Ευρωζώνη ήλθαν να προστεθούν η Πανδημία , η Ενεργειακή Κρίση αλλά και η επίθεση της Μόσχας στην Ουκρανία;

Μια επίθεση που επιτείνει την Ενεργειακή Κρίση, προκαλεί ένα προσφυγικό κύμα το οποίο κάνει την κρίση του 2015 να φαίνεται σαν επεισόδιο και ακόμη χειρότερα έχει προεξοφληθεί ότι θα πυροδοτήσει μια πρωτοφανή ευρωπαική και παγκόσμια επισιτιστική κρίση.

Στο ερώτημα αν εξαντλήθηκε η προωθητική δύναμη της ενοποίησης δεν μπορεί να υπάρξει με τα σημερινά δεδομένα σαφής απάντηση. Σίγουρα όμως αυτό που εξαντλήθηκε είναι η πολιτικά ορθή βολονταριστική ευρωπαιστική αισιοδοξία ότι μέσα από τις κρίσεις η Ε.Ε επιταχύνει την δυναμική της ενοποίησης.

Όλα άλλαξαν στην Ευρώπη μετά την fast truck ενοποίηση της Γερμανίας το 1989-90 με την Συμφωνία του Μάαστριχτ να δημιουργεί την αισιοδοξία μιας δρομολογημένης και μη αντιστρέψιμης συνεχούς εμβάθυνσης με τερματικό σταθμό την ομοσπονδιακή μετεξέλιξη.

Όμως έξι μήνες πριν το Μάαστριχτ είχε χτυπήσει το πρώτο σήμα κινδύνου όταν η τότε Ευρωπαική Κοινότητα των 12 διχάσθηκε ως προς την διαχείριση της πολεμικής σύγκρουσης στην Γιουγκοσλαβία με τους Κολ-Γκένσερ να εκβιάζουν ανοιχτά τους Μέιτζορ και Μιτεράν για την εδώ και τώρα αναγνώριση της απόσχισης της Σλοβενίας – Κροατίας.

Η ευρωπαική πολιτική κανονικότητα και ορθότητα της περιόδου 1957 -1989 είχε καταρρεύσει μαζί με το Τείχος του Βερολίνου.

Η ευρωπαϊκή οικοδόμηση και συνεργασία μετά το 1949 πρώτον είχε σε μεγάλο βαθμό επιβληθεί από τις ΗΠΑ ως αναγκαία προϋπόθεση για την ορθολογική αξιοποίηση του Σχεδίου Μάρσαλ. Από εκεί προέκυψε η σύγκλιση Γαλλίας  -Δυτικής Γερμανίας για την ευρωπαϊκή οικοδόμηση μια σύγκλιση που είχε δύο διαφορετικές διαμετρικά αντίθετες αφετηρίες:

-Η Δυτική Γερμανία που μετά την ίδρυση της το 1949 είχε περιορισμένη κυριαρχία προσδοκούσε μέσα από την ευρωπαική ολοκλήρωση να ανακτήσει αργά αλλά σταθερά την πλήρη κυριαρχία.

-Η Γαλλία από την μεριά της έβλεπε και εξακολουθεί να βλέπει την ευρωπαική ολοκλήρωση σαν εργαλείο ελέγχου του συνολικού προβαδίσματος  της Δυτικής και στην συνέχεια της Ενιαίας Γερμανίας.

Η ίδρυση της Ευρωζώνης την 1.1.1999 φάνηκε να διαψεύδει τους απαισιόδοξους καθώς  υπήρχε η βεβαιότητα ότι τα ασφυκτικά πλαφόν του Συμφώνου Σταθερότητας θα χαλάρωναν με την πάροδο του χρόνου.

Εδώ και μια δεκαετία η διαχρονική ευρωπαϊκή αισιοδοξία συναντά ένα άλλο τείχος στο Βερολίνο, το τείχος του Υπουργείου Οικονομικών που ως άγρυπνος φρουρός φυλάει τα εθνικά ταμπού  της χώρας στην Ε.Ε, την άρνηση αμοιβαιοποίησης του κινδύνου μέσω του κοινού δανεισμού, και την άρνηση μεταφοράς πόρων από τον πλεονασματικό Βορρά στον ελλειμματικό Νότο.

Σε μια από τις πιο κρίσιμες στιγμές της Ιστορίας της Γηραιάς Ηπείρου οι 27 κλώτσησαν για πολλοστή φορά το τενεκεδάκι. Αν δεν υπάρξει βούληση αι δυνατότητα των 27 να αρθούν στο ύψος των περιστάσεων τότε δεν θα αργήσει η στιγμή που δεν θα μπορούν να συμφωνήσουν ούτε καν να συνεχίσουν να κλωτσάνε το τενεκεδάκι.