Kreport > Uncategorized > Το βάθος μιας συσπείρωσης

Το βάθος μιας συσπείρωσης

Με κορυφαία στιγμή την απόφαση της Γερμανίας να διαρρήξει την ειδική σχέση με την Ρωσία η συσπείρωση –συστράτευση της Δύσης και όχι μόνον απέναντι στην απόφαση του Κρεμλίνου να  κηρύξει πόλεμο στην Ουκρανία ήταν αναμφισβήτητα μία επιτυχία του Μπάιντεν.

Δεύτερη κορυφαία στιγμή ήταν η ψηφοφορία στην Γενική Συνέλευση  του ΟΗΕ που φώτισε την κορύφωση της πρωτοφανούς στα ιστορικά χρονικά απομόνωσης μιας μεγάλης δύναμης.

Στα παραπάνω υπάρχει μια άγνωστη μεταβλητή που δεν είναι άλλη από το βάθος, το κόστος και την διάρκεια της πανστρατιάς της Δύσης απέναντι στον ρωσικό αναθεωρητισμό –ρεβανσισμό.

Το ερώτημα αφορά κατά κύριο αν όχι αποκλειστικό λόγο την Γηραιά Ήπειρο.

Με την κοινωνική και πολιτική σταθερότητα της Ε.Ε βαριά υποθηκευμένη από μια δεκαετία αυστηρής δημοσιονομικής περιοριστικής πολιτικής, και με την πανδημία εδώ και δύο χρόνια να επιβαρύνει  το ήδη καταγεγραμμένο βραχυκύκλωμα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης η αντοχή των 27 στις παρενέργειες του πολέμου στην Ουκρανία και των σκληρών κυρώσεων που επιβλήθηκαν στην Ρωσία, είναι προφανές ότι είναι συνάρτηση της διάρκειας της πολεμικής σύγκρουσης και των κυρώσεων.

Με άλλα λόγια εάν η σύγκρουση και οι παρενέργειες της αποδειχθούν ότι δεν μπορούν να τερματισθούν σε ορίζοντα εβδομάδων ή έστω λίγων μηνών ποιος θα έχει την μεγαλύτερη αντοχή η Δύση ή η Ρωσία;

Αν στην κρίση της Ενέργειας προστεθεί μια παγκόσμια επισιτιστική κρίση ποιος  μπορεί να εγγυηθεί ότι η συσπείρωση της Δύσης απέναντι στην Ρωσία δεν θα παρουσιάσει ρωγμές που πολύ γρήγορα θα γίνουν ρηγματώσεις;

Αργά αλλά σταθερά η πρωτοφανής, σε επικοινωνιακό τουλάχιστον επίπεδο ευαισθητοποίηση της παγκόσμιας κοινής γνώμης για το δράμα της Ουκρανίας θα μεταλλάσσεται για να παραπέμψει στο ερώτημα που κυριαρχούσε στις παραμονές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου που δεν ήταν άλλο από το «Θα πεθάνουμε για το Ντάντσιχ», το σημερινό  Γκντανσκ της Πολωνίας, το οποίο  ήθελε να προσαρτήσει η Ναζιστική Γερμανία.

Όλα τα παραπάνω μας βοηθούν να καταλάβουμε την προσπάθεια του Μακρόν κατά κύριο λόγο και του Σολτς κατά δεύτερο, για σύναψη εκεχειρίας στην Ουκρανία το συντομότερο δυνατό παρά το γεγονός ότι μέχρι στιγμής συναντούν το αδιαπραγμάτευτο «νιετ» του  Πούτιν.

Έτσι εξηγείται η σχετικά ψυχρή υποδοχή του μηνύματος Ζελένσκι στην Μπούντεσταγκ σε πλήρη αντίστιξη με την αποθέωση του στο Κογκρέσο των ΗΠΑ αλλά και στην Βουλή των Κοινοτήτων του Ηνωμένου Βασιλείου.