Kreport > Uncategorized > Από τον Βίλλυ Μπραντ στον Αντενάουερ

Από τον Βίλλυ Μπραντ στον Αντενάουερ

Η πιο σημαντική ανατροπή που καταγράφηκε μετά την εισβολή του Πούτιν στην Ουκρανία είναι η στρατηγική ευθυγράμμιση του Βερολίνου με την Ουάσιγκτον, μια εξέλιξη που σηματοδοτεί το τέλος της Οστπολιτίκ που θεμελίωσε ο Βίλλυ Μπραντ αμέσως μετά την  ανάληψη των καθηκόντων του τον Οκτώβριο του 1969.

Η Γερμανία ολοταχώς επιστρέφει στην ατλαντική κανονικότητα της περιόδου 1949 -1969 όπως την προσδιόρισε ο πρώτος μεταπολεμικός Καγκελάριος της Δυτικής Γερμανίας Αντενάουερ. Ή, μάλλον, για να είμαστε πιο ακριβείς, απαντά καταφατικά  αν και με καθυστέρηση κάποιων 10ετιών στην πρόταση για Στρατηγική Ειδική Σχέση που της είχαν απευθύνει μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δύο πρόεδροι των ΗΠΑ, ο Μπους ο πρεσβύτερος και ο Κλίντον.

Η πρόταση ήταν να γίνει η ενιαία Γερμανία Συνεταίρος στην Ηγεμονία (Partner in Leadership) των ΗΠΑ όχι μόνον στους ευρωπαϊκούς αλλά και στους παγκόσμιους συσχετισμούς. Και επιβεβαίωνε την σταθερή επιλογή που έκανε η Ουάσιγκτον μετά το 1945 να ανοικοδομήσει μια ισχυρή και σταθερά Δυτική Γερμανία ως αιχμή του δόρατος της  Ατλαντικής Συμμαχίας απέναντι στην ΕΣΣΔ.

Μετά το 1945 οι ΗΠΑ άσκησαν ασφυκτική πίεση στη Βρετανία να εξοφλήσει  τα πολεμικά της δάνεια αλλά και ταυτόχρονα να κατεδαφίσει τα δασμολογικά τείχη προστασίας που περιελάμβαναν το σύνολο των κτήσεων και αποικιών της Αυτοκρατορίας. Την ίδια στιγμή  πρώτος ο Τρούμαν και στην συνέχεια ο Αϊζενχάουερ πίεσαν τους συμμάχους των ΗΠΑ για το κούρεμα του γερμανικού χρέους κατά 85% αλλά και για τον επανεξοπλισμό της Βόννης που άρχισε το 1955. Με άλλα λόγια η ατλαντική κανονικότητα της Δυτικής Γερμανίας ήταν βασική προϋπόθεση της επικυριαρχίας των ΗΠΑ στην Δυτική Ευρώπη.

Όλα τα παραπάνω είχαν ένα βαρύ τίμημα, την αποδοχή ως δεδομένης και μη αντιστρέψιμης της διαίρεσης της Γερμανίας. Όταν άρχισε η κατάρρευση του σοβιετικού μπλοκ το 1989, οι Κολ και Γκένσερ δεσμεύτηκαν στον Γκορμπατσόφ ότι όχι μόνον δεν θα διευρυνθεί το ΝΑΤΟ προς Ανατολάς αλλά ότι θα υπάρξει Ειδική Σχέση ενιαίας Γερμανίας και Σοβιετικής Ένωσης, που, από μόνη της, θα ήταν αρκετή για την αποτροπή απομόνωσης της Ρωσίας.

Όλα τα παραπάνω τερματίσθηκαν βίαια με την εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία στις 24 Φεβρουαρίου, που δεν άφηνε στον Καγκελάριο Σολτς άλλη επιλογή παρά τον τερματισμό της Οστπολιτίκ του Μπραντ και την επιστροφή στην γραμμή πλεύσης του Αντενάουερ. Έτσι οριοθετείται εκ των πραγμάτων και η όποια δυναμική ευρωπαϊκής αμυντικής χειραφέτησης στην όποια η Γαλλία διεκδικεί παρόμοιο βαρύνοντα ρόλο με αυτόν που έχει ντε φάκτο διαμορφώσει η Γερμανία στην Ευρωζώνη.

Συμπέρασμα: Όταν ήλθε η ώρα η Γερμανία να αποφασίσει με ποιον θα πάει και ποιόν θα αφήσει, διάλεξε αποφασιστικά την Ουάσιγκτον και άφησε κατά κύριο λόγο τη Μόσχα και σε μικρότερο βαθμό το Παρίσι.