Kreport > articles > Το προφίλ της ουδετερότητας

Το προφίλ της ουδετερότητας

Αν η ουδετερότητα και η μεθόδευση της υιοθέτησης της είναι μια από τις κύριες προκλήσεις – προϋποθέσεις για ειρήνευση στην Ουκρανία τότε έχει ιδιαίτερη βαρύτητα η καταγραφή, του τι σημαίνει σήμερα η λέξη.

Σε καμιά πάντως περίπτωση η ουδετερότητα δεν ταυτίζεται με την δέσμευση μη ένταξης στο ΝΑΤΟ από την μεριά του Κιέβου.

Η κατοχύρωση μιας δεσμευτικής ουδετερότητας της Ουκρανίας κατά το πρότυπό της Συνθήκης του 1955 που τερμάτισε την κατοχή της Αυστρίας από τους τέσσερεις νικητές του Β΄ Παγκόσμου Πολέμου, αποκλείει την  ένταξη της χώρας και στην Ε.Ε ειδικά σήμερα που συζητιέται σε καθημερινή βάση η κοινή αμυντική, χειραφετημένη από την διατλαντική σχέση, πολιτική της Ευρώπης που επί του παρόντος παραμένει ζητούμενη.

Από το 2014 μέχρι και σήμερα, όπως προκύπτει από τις ασκήσεις χωρών μελών του ΝΑΤΟ αλλά και συνολικά τις διμερείς σχέσεις χωρών όπως η Βρετανία με την Ουκρανία, η χώρα είναι σε επίπεδο λειτουργικότητας και πολυεθνικού συντονισμού  και επιχειρησιακού σχεδιασμού η χώρα μπορεί ήδη να θεωρηθεί άτυπο αλλά ουσιαστικό μέλος του ΝΑΤΟ.

Αν αύριο μεθαύριο λόγου χάριν μια ουδέτερη Ουκρανία θελήσει να συσφίξει τις διμερείς σχέσεις με την Τουρκία και στον αμυντικό τομέα θα προβάλλει βέτο το Κρεμλίνο;

Το 1945 ο ορισμός της ουδετερότητας ήταν απλός, καθώς μια ουδέτερη χώρα δεν μπορούσε να ανήκει στα δύο αντίπαλα μπλοκ.

Σήμερα ουδετερότητα σημαίνει πολιτική αποστάσεων από τις ευρω-ατλαντικές δομές

Αν  για παράδειγμα μελλοντικά το Κίεβο επιλέξει μια συνολική προσέγγιση με την Κίνα, αυτή θα μπορεί να περιλαμβάνει  την αμυντική συνεργασία;

Τα παραπάνω δεν είναι ασκήσεις επί χάρτου αλλά πραγματικά προβλήματα που προαναγγέλλουν αναζωπύρωση του Ουκρανικού.

Με άλλα λόγια αν η Μόσχα ερμηνεύσει διασταλτικά την δεσμευτική ουδετερότητα τότε η ρωσική πλευρά επί της ουσίας ζητά πολύ περισσότερη εκχώρηση κυριαρχίας από αυτήν που αποδέχθηκε το Ελσίνκι στην περίοδο 1945-1991 που έγινε γνωστή ως φιλλανδοποίηση.

Αν το Κίεβο ειρηνεύσει περιοριστικά την ουδετερότητα τότε μπορεί στα μάτια της Μόσχας να προβάλλει σαν ντε φάκτο μέλος του ΝΑΤΟ  μια επιλογή που μελετούν ως  την λύση με το πιο μικρό κόστος, η Σουηδία και η Φιλανδία.

Έτσι όπως διαμορφώθηκε ο χάρτης της Ευρώπης με τις συνεχείς διευρύνσεις του ΝΑΤΟ και τους ουδέτερους που συνωστίζονται στον προθάλαμο του είναι δύσκολος ο ορισμός της ουδετερότητας με την ένταξη στην Ατλαντική Συμμαχία  και στο Εγγύς Εξωτερικό (τις χώρες της πρώην ΕΣΣΔ) να είναι οι πραγματικές εναλλακτικές επιλογές.