Kreport > articles > Η επόμενη μέρα μετά τον πόλεμο

Η επόμενη μέρα μετά τον πόλεμο

Του Γιώργου Καπόπουλου

Διατρέχει η Ρωσία κίνδυνο βαριάς  ήττας όχι βέβαια από την Ουκρανία αλλά από τον συνδυασμό των κυρώσεων και της διεθνούς απομόνωσης στην οποία έχει περιέλθει; Το ερώτημα τίθεται καθώς τον 19ο και τον 20ο αιώνα, όποτε ηττήθηκε, η επόμενη μέρα έφερνε κοινωνική αναταραχή και πολιτικές ανατροπές.

-Η ήττα της Ρωσίας στον Κριμαϊκό Πόλεμο το 1856 προκάλεσε κοινωνική  και πολιτική αναταραχή που σε λίγα χρόνια οδήγησε σε μια κάποια φιλελευθεροποίηση  του  τσαρικού καθεστώτος με κορυφαία στιγμή την κατάργηση της δουλοπαροικίας.

-Η ήττα της χώρας στον Ρωσοιαπωνικό Πόλεμο του 1904 ήταν καταλυτική για την επαναστατική ανάφλεξη του 1905.

-Η προεξόφληση  της ήττας στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο οδήγησε στην ανατροπή του Τσάρου τον Οκτώβριο του 1917 και στην επικράτηση των Μπολσεβίκων τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς.

Συντρέχουν σήμερα οι συνθήκες και οι προϋποθέσεις  για  μια ασύντακτη αποσταθεροποίηση της Ρωσίας που να παραπέμπει στην διάλυση της ΕΣΣΔ το 1991;

Μετά την προσεκτική και μετρημένη στάση του Μπους του πρεσβύτερού που στήριξε τον Γκορμπατσόφ, η κυβέρνηση Κλίντον από το 1993 και μετά επιφύλαξε στην Ρωσία μεταχείριση ηττημένης χώρας που παρέπεμπε στους συντριπτικούς όρους της Συνθήκης των Βερσαλλιών, που αναγκάσθηκε να υπογράψει το 1919 η Γερμανία της Βαϊμάρης.

Η κακομεταχείριση της Γερμανίας από την Συνθήκη των Βερσαλλιών ήταν η απόλυτη αντίστιξη του Συνεδρίου της Βιέννης το 1815 που τερμάτισε την προσπάθεια της Γαλλίας να ηγεμονεύσει στην Ευρώπη. Τότε οι νικητές – Βρετανία , Πρωσία , Αυστρία και Ρωσία- κάλεσαν τον ηττημένο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τον κατέστησαν συνδιαμορφωτή της μεταπολεμικής τάξης πραγμάτων

Επενδύουν σήμερα οι ΗΠΑ σε καθεστωτική ανατροπή της Ρωσίας η έστω σε παρατεταμένη απομόνωση που συνήθως λειτουργεί ως επιταχυντής εσωτερικής αποσταθεροποίησης;

Μια κατεστραμμένη οικονομικά και αποσταθεροποιημένη πολιτικά Ρωσία, θα ήταν μια βαριά απειλή για την ευρωπαική και παγκόσμια σταθερότητα και όχι μόνον. Οι πρωτοφανείς στα ιστορικά χρονικά κυρώσεις που επιβλήθηκαν στην Ρωσία μπορεί να είναι ουρανόπεμπτο δώρο για την Κίνα η οποία με στρατηγικές εξαγορές και επενδύσεις να καταστήσει την Μόσχα όχι απλώς ήσσονα εταίρο μιας ευρασιατικής συσπείρωσης αλλά δίχως υπερβολή δορυφόρο του Πεκίνου.

Θα επαναλάβουν οι ΗΠΑ και η Δύση το μοιραίο λάθος του 1991, όταν επέλεξαν να αντιμετωπίσουν την Ρωσία ως ηττημένη χώρα κατά το μοντέλο της μεταχείρισης της Γερμανίας μετά το 1918; Ή θα επιχειρήσουν να διαπραγματευτούν την συμμετοχή της Ρωσίας του Πούτιν σε μια παγκόσμια νέα τάξη πραγμάτων ώστε να τερματισθεί η αστάθεια και η αβεβαιότητα που κυριαρχεί στην διεθνή σκηνή τριάντα χρόνια μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου;

Ο Μπάιντεν από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα καθήκοντά του έδωσε στρατηγική προτεραιότητα στην ανάσχεση της ενδυνάμωσης και επέκταση της επιρροής της Κίνας. Σήμερα εστιάζει στην σύγκρουση με την Ρωσία και κινδυνεύει να δει την πολιτική του να διδάσκεται μελλοντικά ως μάθημα αυτοεκπληρούμενης προφητείας, καθώς αντί της αρχικής επιδίωξης να αναχαιτισθεί ο επεκτατικός δυναμισμός της Κίνας, να αναδειχθεί ως ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας και εγγυήτρια της παγκοσμιοποίησης αλλά και συνολικά ως κυρίαρχη μεγάλη δύναμη.