Kreport > articles > Μια σελίδα του ελληνικού τύπου

Μια σελίδα του ελληνικού τύπου

Του Τάκη Καμπύλη

Αθήνα 1989. Η πολιτική κρίση του σκανδάλου Κοσκωτά μαινόταν. Νεαρός ρεπόρτερ τότε, είχα  μια αιφνιδιαστική προσφορά από μία «πηγή». Ήταν η φωτοτυπία επιταγής της Merrill Lynch από τον Κοσκωτά  προς την Δήμητρα Λιάνη, 1 εκατ. δολαρίων (ποσό αστρονομικό για την εποχή). Με παραξένεψε,  «γιατί σ’ εμένα;» και μετέφερα  τις επιφυλάξεις μου μαζί με τη φωτοτυπία στον διευθυντή μου στα ΝΕΑ, τον Λέοντα Καραπαναγιώτη.

Την επομένη και τη μεθεπομένη η «είδηση» δεν υπήρχε στα «ΝΕΑ». Υπήρχε όμως την μεθεπομένη στο «Ποντίκι» με τίτλο «επιταγές- φέιγ βολάν».

Το «Ποντίκι» συμπλήρωνε τότε τα πρώτα του 10 χρόνια. Χτίστηκε πάνω στην αρχή του Κώστα Παπαϊωάννου ότι «όλα γράφονται» αρκεί να βρεις τον σωστό τρόπο. Συχνά  δε με χιούμορ, για να ιντριγκάρει τη τότε σοβαροφάνεια του πολιτικού ρεπορτάζ αλλά και για να μειώσει την απόσταση της πολιτικής με τους αναγνώστες. Να την αφηγηθεί με νέο τρόπο, εύληπτο, αλλά χωρίς εκπτώσεις στην αξιοπιστία του μέσου.  

Δεν είναι τυχαίο ότι στα δύο από τα τρία  σημαντικά εγχειρήματα στον ελληνικό τύπο των αρχών της Μεταπολίτευσης ήταν  το «Αντί» και το «Ποντίκι» όπου μετείχε καθοριστικά ο Κώστας Παπαϊωάννου (το τρίτο ήταν η «Ελευθεροτυπία»).  Στο «Αντί» του Χρήστου Παπουτσάκη ως αρχισυντάκτης, αλλά το «Ποντίκι» ήταν το δικό του παιδί.  

 Ο Παπαϊωάννου έφτιαξε μια εφημερίδα γραμμένη λες από τον ίδιο άνθρωπο (στην αρχή ήταν όντως έτσι) σε γλώσσα απλή, καθημερινή είτε αναφερόταν στα πυρηνικά είτε σε κάποιο σκάνδαλο. Αρχή και τέλος της εφημερίδας  το ρεπορτάζ. Αξιοποίησε το μέχρι τότε απαξιωμένο παραπολιτικό ρεπορτάζ για να αναδείξει τον ρόλο των επιτελείων και των  μηχανισμών –οι πόλεμοι του εναντίον της τότε ΚΥΠ έχουν γράψει ιστορία. Όπως και τα φωτομοντάζ του της πρώτης σελίδας που πολλές φορές ακροβατούσαν ανάμεσα στην αισθητική και στο μήνυμα αλλά ουδέποτε ενόχλησαν πραγματικά –είχε πείσει  ότι υπήρχε μια αναζήτηση των ορίων στο χιούμορ. Το απέδειξε η για χρόνια σταθερότητα της κυκλοφορίας του. Κατάφερε το δυσκολότερο: Να αποκτήσει το τόσο διαφορετικό, φρέσκο, φιλικό, έγκυρο και διεισδυτικό  «Ποντίκι»  την εμπιστοσύνη, όχι μόνο των αναγνωστών  αλλά και του δημοσιογραφικού  σιναφιού, το αναμέναμε κάθε Πέμπτη.  

«Σ’ αυτές τις δύσκολες εποχές μόνο ο Κώστας θα μπορούσε να κάψει ένα μη-θέμα». Αυτή ήταν, για την ιστορία μας στην αρχή, η απάντηση του Καραπαναγιώτη όταν τον ρώτησα γιατί η «επιταγή» στο «Ποντίκι» κι όχι στα «ΝΕΑ»…