Kreport > Uncategorized > Το σύνδρομο της Κριμαίας

Το σύνδρομο της Κριμαίας

Το ΝΑΤΟ περικυκλώνει με την διεύρυνση του την Ρωσία και απειλεί την ασφάλεια της –αυτό είναι  εδώ και δύο και πλέον δεκαετίες το σταθερό επιχείρημα του Πούτιν όταν συνομιλεί με τους ηγέτες των ΗΠΑ και της Ευρωπαϊκής  Ένωσης. Η μόνιμη γεωπολιτική ανασφάλεια της Ρωσίας, που από την Δύση προσλαμβάνεται ως επιθετικότητα, έχει βαθιές ρίζες στην ιστορία των δύο τελευταίων αιώνων, του 19ου και του 20ου. Η Τσαρική Ρωσία , η Σοβιετική Ρωσία μετά το 1917, η Σοβιετική Ένωση μετά το 1922  και μετά το 1991 η Ρωσική Ομοσπονδία έχουν ένα κοινό παρονομαστή: Το Σύνδρομο της Κριμαίας.

Το 1853, τριάντα εννέα χρόνια από την ήττα του Βοναπάρτη στο Βατερλό το 1814  και, στη συνέχεια, το Συνέδριο της Βιέννης, μετά από ένα πεδίο μάχης κι ένα τραπέζι διαπραγμάτευσης όπου ο ρόλος της Ρωσίας ήταν καθοριστικός, ήλθε η χειρότερη στιγμή στην ιστορία της χώρας από την εποχή που ο Μέγας Πέτρος και η Μεγάλη Αικατερίνη είχαν αναδείξει τη χώρα ως την ισχυρότερη στρατιωτική δύναμη της Ευρώπης.

Η Μεγάλη Βρετανία , η Γαλλία το Βασίλειο της Σαβοΐας (Πεδεμόντιο) συμμάχησαν με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και αποβιβάσθηκαν στην Κριμαία για να ανακόψουν τον ρωσικό επεκτατισμό προς Νότον που απειλούσε ζωτικά τους συμφέροντα. Η Ρωσία έχασε τον πόλεμο το 1856 και η Συνθήκη των Παρισίων ήταν η αρχή μιας περιόδου απομόνωσης και περιθωριοποίησής στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς, που διήρκεσε 20 χρόνια, δηλαδή μέχρι τον Ρωσοτουρκικό Πόλεμο του 1877-78, όταν ο ρωσικός στρατός έφθασε στα προάστια της  Κωνσταντινούπολης.

Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917 η Ρωσία υπέγραψε ως ηττημένη τον Φεβρουάριο του 1918 την Συνθήκη του Μπρεστ Λιτόφσκ με την Γερμανία και την Αυστροουγγαρία. Όταν τον Νοέμβριο του 1918 συνθηκολόγησαν Γερμανία και Αυστροουγγαρία, τότε η Σοβιετική Ρωσία του Λένιν βρέθηκε απέναντι συνολικά στους νικητές και τους ηττημένους του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, που με την επέμβασή τους, με στρατιωτικές και παραστρατιωτικές δυνάμεις, δοκίμασαν να  ανατρέψουν τους Μπολσεβίκους. Η απομόνωση της χώρας είχε δύο εξαιρέσεις: Τις στενές σχέσεις  με δύο άλλες ηττημένες δυνάμεις, την Γερμανία της Βαιμάρης και την Κεμαλική Τουρκία.

Μέχρι την έκρηξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, το 1939, η ΕΣΣΔ ήταν απομονωμένη.

Για πρώτη φορά  στην ρωσική ιστορία η Μόσχα αισθάνθηκε ασφαλής όταν μετά το 1945 έθεσε υπό τον έλεγχο της στην Ανατολική Ευρώπη. Η επιβολή όμως του σοβιετικού μοντέλου προκάλεσε εξέγερση τον Ιούνιο του 1953 στο Ανατολικό Βερολίνο , το 1956 την εξέγερση στην Βουδαπέστη και πυροδότησε στις αρχές του 1968 την Άνοιξη της Πράγας. Μετά την εισβολή στην Τσεχοσλοβακία τον Αύγουστο του 1968, ο Μπρέζνιεφ διατύπωσε το δόγμα της περιορισμένης κυριαρχίας, που επί της ουσίας επέτρεπε στην Μόσχα να παρεμβαίνει όταν εσωτερικές εξελίξεις στις χώρες μέλη του Συμφώνου της Βαρσοβίας αν έκρινε ότι απειλείται η ασφάλεια της.