Kreport > Uncategorized > Πολεμική διπλωματία

Πολεμική διπλωματία

Χθες, σχεδόν ταυτόχρονα, αφενός ο Πούτιν ανακοίνωσε ότι τα πυρηνικά όπλα της Ρωσίας είναι σε κατάσταση συναγερμού, αφετέρου έγινε γνωστό ότι αντιπροσωπίες της Ρωσίας και της Ουκρανίας πρόκειται σήμερα να συναντηθούν κοντά στα σύνορα της Λευκορωσίας με την Ουκρανία.

Η Ουάσιγκτον έσπευσε να κατηγορήσει τον Πούτιν για κλιμάκωση με την επισήμανση ότι η επιβολή κυρώσεων δεν τελείωσε. Ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Ζελένσκι δήλωσε ότι δεν πιστεύει ότι θα προκύψει από τις συνομιλίες λύση αλλά δεν θέλησε να  δημιουργηθούν από την Μόσχα εντυπώσεις ότι αποφεύγει το διάλογο. Προηγήθηκε «τελεσίγραφο της Ρωσίας προς την Ουκρανία να απαντήσει μέχρι χθες το απόγευμα αν θα προσέλθει στις συνομιλίες .

Δεν είναι  μέχρι στιγμής σαφές αν ο πυρηνικός συναγερμός του Πούτιν είναι επίδειξη αυτοπεποίθησης και (ατελέσφορη) απόπειρα τρομοκράτησης της Δύσης ή ελιγμός συσπείρωσης της ηγετικής ομάδας και, κυρίως, της κοινής γνώμης της χώρας του.

Με την επιφύλαξη ότι δεν θα παρουσιασθούν εμπόδια και οι συνομιλίες θα προχωρήσουν προς την κατεύθυνση  συμβιβασμού, η λίστα απαιτήσεων της Μόσχας θα είναι αυξημένη. Εκτός από την διευρυμένη αυτονομία του Λουγκάνσκ και του Ντανιέτσκ, θα υπάρχει η απαίτηση να δεσμευθεί η Ουκρανία ότι δεν θα ζητήσει ποτέ να ενταχθεί στο ΝΑΤΟ, ότι θα αποδεχθεί καθεστώς ουδετερότητας και μερικής αποστρατιωτικοποίησης και, ίσως, και την δημιουργία ρωσικών στρατιωτικών βάσεων στο έδαφος της.

Ο  πυρηνικός συναγερμός του Πούτιν και η ταυτόχρονη έναρξη συνομιλιών παραπέμπει σε μια παλιά παράδοση της ρωσικής διπλωματίας: Την εναλλαγή διαπραγμάτευσης και πολεμικών επιχειρήσεων.

Το φθινόπωρο του 1939 λίγο μετά την  υπογραφή του Συμφώνου Ριμπεντροπ Μολότοφ και την έναρξή του πολέμου με την εισβολή της Γερμανίας στην Πολωνία η ΕΣΣΔ έστειλε τελεσίγραφο στην Φινλανδία με το οποίο ζητούσε αλλαγή των συνόρων επικαλούμενη λόγους ασφαλείας που συνδέονταν με την άμυνα του Λένινγκραντ. Η φινλανδική κυβέρνηση απέρριψε την απαίτηση του Στάλιν και στην συνέχεια ακολούθησε ένας ολιγόμηνος πόλεμος, μετά την λήξη του οποίου το Ελσίνκι δέχθηκε χειρότερους όρους από αυτούς που είχε απορρίψει.

Τέλη Ιουλίου του 1968, μόλις έχουν τελειώσει οι μακράς διαρκείας ασκήσεις του σοβιετικού στρατού στην Τσεχοσλοβακία, που θεωρούνται πρόβα για την εισβολή, και ακολουθούν δύο διασκέψεις κορυφής. Μια πρώτη διμερής μεταξύ Μπρέζνιεφ και Ντούμπτσεκ στην Τσιέρνα και μια δεύτερη, πολυμερής, μεταξύ της ηγεσίας της Τσεχοσλοβακίας και των ηγεσιών των χωρών-μελών του Συμφώνου της Βαρσοβίας, όπου τίθεται θέμα ότι οι μεταρρυθμίσεις που προωθεί η Πράγα θέτουν σε κίνδυνο το σοσιαλιστικό στρατόπεδο. Ακολουθεί η εισβολή πέντε χωρών του Συμφώνου Βαρσοβίας στην Τσεχοσλοβακία, στις 21 Αυγούστου, και σε μερικές μέρες, μετά τη συνάντηση στη Μόσχα των ηγεσιών των δύο χωρών, η Πράγα δέχεται τελικά χειρότερους όρους από αυτούς που είχε απορρίψει πριν την εισβολή.

Αν υπάρξει συμφωνία με σημείο αναφοράς την ουδετερότητα της Ουκρανίας, τότε θα υπάρξει και τρίτη ιστορική συσχέτιση που θα προστεθεί στις δύο παραπάνω: Η Συνθήκη του 1955, που τερμάτισε την κατοχή της Αυστρίας από τους νικητές του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου υπό τον όρο της μόνιμης ουδετερότητας της χώρας.

Αν υπάρξει συμβιβασμός μεταξύ Μόσχας –Κιέβου  η πρώτη επόμενη πρόκληση δεν θα είναι άλλη από την διαμόρφωση κοινής γραμμής στην Δύση  ως προς την διάρκεια των κυρώσεων και των προαπαιτούμενων για τον τερματισμό τους. Κάτι που σε οποιαδήποτε περίπτωση δεν είναι ορατό –ούτε στο καλύτερο δυνατό σενάριο κατάληξης των συνομιλιών.