Kreport > articles > Σε αναζήτηση Καντάρ και Χούζακ

Σε αναζήτηση Καντάρ και Χούζακ

Του Γιώργου Καπόπουλου

Ποια θα είναι η επόμενη μέρα στο Κίεβο μετά την διαφαινόμενη κατάληψη της χώρας από τα ρωσικά στρατεύματα;

Κλειδί για τον θα υπάρξει σταδιακή σταθεροποίηση της χώρας είναι η συγκρότηση μιας κυβέρνησης που θα έχει κάτι παραπάνω από επίφαση μιας κάποιας ανεξαρτησίας από την Μόσχα.

Το αφήγημα Πούτιν για την Ουκρανία έχει ως αφετηρία ότι ο Ζελένσκι και πριν από αυτόν ο Ποροσένκο διαχειρίζονται μια παράνομη εξουσία  που σχηματίσθηκε μετά την πραξικοπηματική ανατροπή του νόμιμα εκλεγμένου Προέδρου της χώρας Γιανουκόβιτς, τον Φεβρουάριο του 2014.

Στη μεταπολεμική περίοδο είχαμε δύο εισβολές της ΕΣΣΔ, την πρώτη στην Ουγγαρία το 1956 και την δεύτερη στην Τσεχοσλοβακία το 1968.

Η πρώτη εισβολή κορυφώθηκε με πολεμικές επιχειρήσεις στο κέντρο της Βουδαπέστης ανάμεσα στο Σοβιετικό Στρατό και τις δυνάμεις της νόμιμης κυβέρνησης της χώρας υπό τον Νάγκυ  ενώ η δεύτερη αντιμετώπισε δυναμικές εξεγερσιακού τύπου διαδηλώσεις των πολιτών.

Τόσο στην Ουγγαρία το 1956 ,όσο και στην Τσεχοσλοβακία το 1968 η αναταραχή που ανησύχησε την Μόσχα προέκυψε μετά την αποπομπή των σταλινικών  ηγετών Ρακόζι και Νοβότνι.

Μετά την είσοδο των σοβιετικών τεθωρακισμένων στην Βουδαπέστη και στην Πράγα, το Κρεμλίνο σχημάτισε κυβερνήσεις της εμπιστοσύνης του υπό την ηγεσία δύο προσωπικοτήτων που είχαν φυλακισθεί και βασανισθεί στην σταλινική περίοδο, τον Καντάρ στην Ουγγαρία και τον Χούζακ στην Τσεχοσλοβακία.

Οι χώρες αυτές σταθεροποιήθηκαν με διαχειρίσιμο κόστος για την Μόσχα.

Ο Χούζακ έκαψε γρήγορα το προφίλ του αντισταλινικού ηγέτη, καθώς ανεδείχθη σε γκρίζο διαχειριστή που οριοθετούσε όμως την καταστολή.

Ο Κάνταρ, που προηγήθηκε, ήταν μια έκπληξη καθώς από κατοχικός ηγέτης στα μάτια των συμπολιτών του μεταλλάχθηκε μέσα λίγα χρόνια σε πρότυπο μεταρρυθμιστικής διαχείρισης και φιλελευθεροποίησης στο πλαίσιο του «Υπαρκτού Σοσιαλισμού».

Η πρόκληση  για τον Πούτιν είναι διπλή:

-Πρώτον να βρει προσωπικότητες που να μην είναι απλά και μόνο αχυράνθρωποι και μαριονέτες για να σχηματισθεί η νέα κυβέρνηση.

-Δεύτερον να μην επιβάλλει στην Ουκρανία το δικό του αυταρχικό –κατασταλτικό μοντέλο διακυβέρνησης να αρκεσθεί δηλαδή στην επιβολή καθεστώτος ουδετερότητας και αποστρατιωτικοποίησης της Ουκρανίας.

Αν η εισβολή και ο πόλεμος είναι μια επικίνδυνη φυγή προς τα εμπρός ενδεχόμενη προσπάθεια εφαρμογής στην Ουκρανία της συνταγής της Κριμαίας θα είναι ένας γεωπολιτικός τυχοδιωκτισμός παρόμοιος με την εγκληματική ελαφρότητα της Ομάδας Γέλτσιν που διέλυσε την ΕΣΣΔ τον Δεκέμβριο του 1991 για να διώξει τον Γκορμπατσόφ από το Κρεμλίνο.

Μετά από τριάντα χρόνια ανεξαρτησίας αλλά και συνεχούς ψυχροπολεμικής έντασης με την Μόσχα, η  Ουκρανία το 2022 έχει διαφορετική ταυτότητα από αυτήν που είχε το 1991, σε καμιά περίπτωση δηλαδή δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως η χαμένη πατρίδα του ρωσικού έθνους που πρέπει να ανακτηθεί.