Kreport > articles > Όταν ο πραγματισμός εκμηδενίζει

Όταν ο πραγματισμός εκμηδενίζει

Του Τάκη Καμπύλη

Αυτό που κάποτε με σημασία αποκαλούσαμε «οι λαοί» δεν δείχνει να δικαιολογεί (ίσως εδώ και  χρόνια τώρα) τις αλλοτινές προσδοκίες: Ότι δηλαδή χιλιάδες, εκατομμύρια πολίτες μπορούν να σταματήσουν την εκτροπή του πραγματισμού σε παραλογισμό.

Και το χειρότερο; Αυτό που κάποτε αποκαλούσαμε «λαό» σήμερα δείχνει να ιδιωτεύει. Ούτε καν οι συνηθισμένες δυναμικές  μειοψηφίες ενός προτεσταντικού ουμανισμού βρήκαν χώρο να μιλήσουν για ειρήνη στο τοπίο που προηγήθηκε της εισβολής. Μα ούτε και χτες μίλησαν. Οι διαδηλώσεις που έγιναν χτες το απόγευμα σε πολλές ευρωπαϊκές πόλεις – κυρίως από ουκρανούς μετανάστες-  αλλά και στη Ρωσία,  ήταν αμήχανες, ίσως όμως βοηθήσουν, τουλάχιστον, να διασωθούν τα προσχήματα.        

«Είναι η οικονομία ανόητε»!

Ακριβώς: Ρήμαξαν τους δρόμους της Γαλλίας  για την οικονομία τα «κίτρινα γιλέκα». Είναι παγκόσμιο κίνημα όχι οι ειρηνιστές αλλά οι αντιεμβολιαστές. Ακόμη και στις μεγάλες διεθνείς συνάξεις για το περιβάλλον, το πολύχρωμο και ευφάνταστο πλήθος που έδινε τον τόνο -την υπόμνηση μιας κοινωνικής πίεσης-, αντικαταστάθηκε από τα installation και από μονότονα τιτιβίσματα.

Τα διεθνή fora θυμίζουν όλο και περισσότερο εμπορικές εκθέσεις. 

Φίλος που διδάσκει σε σκωτσέζικο πανεπιστήμιο εκτιμά ότι τα τελευταία πέντε χρόνια τα 2/3 των θέσεων για φοιτητές -μετά από μεγάλη ζήτηση- προσαρμόστηκαν σε σπουδές τύπου ΜΒΑ. Επιτυχία για το πιο ελπιδοφόρο κομμάτι μιας κοινωνίας (δυτικής ή ανατολικής)  είναι να φτιάξεις μια start-up με στόχο  να σε εξαγοράσει ένας πολυεθνικός κολοσσός. Και μετά κάτι άλλο, κάτι άλλο…

 Ο χρόνος πιέζει, γεννά χρήμα, ενίοτε και ψυχώσεις -αλλά χαλάλι.

Δεν μπορεί, κάπου θα πήγαν όλοι αυτοί που αντιδρούσαν κάποτε -ήταν τόσοι πολλοί- έστω, τα «παιδιά» τους. Στο instagram, στο twitter; Δύσκολο: Είναι τόσο σικέ εκεί ο «χαμός». Το like χορηγείται αφειδώς –και είναι υπολογίσιμο μόνο για προϊόντα ή για ψεύτικες βιογραφίες.

Στο διάστημα που προηγήθηκε της εισβολής, η ατζέντα διαμορφώθηκε από τις οικονομικές συνέπειες στην ενέργεια και σε πρώτες ύλες  και σε στοιχήματα αν θα εισβάλλουν και πότε οι Ρώσοι. 

Διαμορφώθηκε  με τόσο λίγη ψυχή, τόσο αποστασιοποιημένη από τη δυσοίωνη θέση των Ουκρανών (στους οποίους η αλληλεγγύη εκφράστηκε αποκλειστικά με όπλα!), αλλά και παραδομένη σ’ αυτό το νέο αλλά τόσο παλιό κύμα  ψυχροπολεμικού σκοταδισμού: Ο ισχυρός δεν τιθασεύεται, τιθασεύει.

Αυτός ο αγοραίος πραγματισμός εκμηδενίζει όσους βρεθούν μπροστά του, είναι τα πιόνια στο «μεγάλο παιχνίδι», σαν πόκα με μπλόφες σε κούκο μονό.

Κι όλα τα λόγια για την κοινή συστράτευση στους παγκόσμιους μεγάλους κινδύνους του αιώνα μας έχουν ήδη θαφτεί στη λάσπη του πολέμου, από τη μεγαλομανία ενός τυράννου που ήξερε ότι απέναντι θα βρει κελύφη.