Kreport > Uncategorized > Τα σημαντικά ερωτήματα της επόμενης ημέρας

Τα σημαντικά ερωτήματα της επόμενης ημέρας

Πριν 24 ώρες, πρωί Δευτέρας, ζητούμενο ήταν αν η Σύνοδος Κορυφής Πούτιν-Μπάιντεν θα ανακοινωθεί πριν η μετά την συνάντηση Μπλίνκεν – Λαβρόφ στην Γενεύη μεθαύριο Πέμπτη και επικρατούσε μια συγκρατημένη αισιοδοξία καθώς ο Μακρόν στην προχθεσινή τριγωνική τηλεφωνική διαμεσολάβησή του ανάμεσα σε Λευκό Οίκο και Κρεμλίνο μετέφερε στον Πούτιν την διαβεβαίωση του Ζελένσκι ότι είναι έτοιμος να εφαρμόσει την Συμφωνία του Μινσκ –δηλαδή κατά κύριο λόγο να παραχωρήσει διευρυμένη αυτονομία στο Λούγκανσκ και στο Ντανιετσκ. Μέχρι χθες η Μόσχα εμέμφετο τις μεγάλες δυνάμεις της Δύσης για απροθυμία να πιέσουν τον Ζελένσκι να εφαρμόσει την Συμφωνία του Μινσκ. Έτσι η απόφαση του Πούτιν να αναγνωρίσει την ανεξαρτησία του Λουγκάνσκ και του Ντανιέτσκ αιφνιδίασε. 

Λίγες ώρες μετά το τηλεοπτικό διάγγελμα Πούτιν η απόφαση να εισέλθουν ρωσικά στρατεύματα στις δύο αποσχισθείσες από την Ουκρανία επαρχίες της περιοχής του Ντονμπάς, οι οποίες είναι ουσιαστικά υπό ρωσική κατοχή από το 2014, έθετε τρία κατά κύριο λόγο ερωτήματα:

-Πρώτον, γιατί ο  Πούτιν έκανε αυτήν την κίνηση ενώ είχαν κορυφωθεί οι διαμεσολαβητικές προσπάθειες της Γαλλίας και της Γερμανίας ώστε να υπάρξουν συμβιβαστικές λύσεις τόσο στην Ουκρανία, όσο και στις εγγυήσεις ασφαλείας που ζητά η Μόσχα από τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

-Δεύτερον, αν οι ρωσικές κινήσεις μείνουν περιορισμένες ή θα επιχειρηθεί να επεκταθούν στην Ουκρανία. Σημειώστε ότι οι ΗΠΑ έχουν αποφύγει να μιλήσουν για «εισβολή» στην Ουκρανία και οι κυρώσεις τους αφορούν μόνο τις δύο επαρχίες, όχι την Ρωσία.

-Τρίτον, σε σχέση και με τα αμέσως προηγούμενο, αν διατηρείται για το άμεσο μέλλον πιθανότητα συνέχισης του διαλόγου ή αυτός θα παγώσει και θα επεκταθούν οι κυρώσεις με ό,τι αυτές συνεπάγονται.

Η χθεσινή αιφνιδιαστική απόφαση του Πούτιν να προχωρήσει στην αναγνώριση και να στείλει στρατεύματα στις δύο επαρχίες της Ανατολικής Ουκρανίας διαβάζεται και ως ένα «άδειασμα» των Μακρόν και Σόλτς που είχαν επενδύσει στην αναζήτηση συμβιβασμού και είχαν διαφωνήσει δημόσια με τις προειδοποιήσεις της αμερικανικής ηγεσίας ότι επίκειται εισβολή.

Στις εισαγωγικές ιστορικές του αναφορές ο Πούτιν επιβεβαίωσε τα χειρότερα δυνατά σενάρια και φόβους για την εθνικιστική εκτροπή της Ρωσίας, για την οποία βεβαίως δεν είναι άμοιρη ευθυνών η ίδια η Δύση. Οι ΗΠΑ κατά κύριο λόγο μεταχειρίστηκαν την Ρωσία την εποχή της διακυβέρνησης της από τον Γέλτσιν ως ηττημένη σε πόλεμο χώρα, ως κράτος παρία που δεν έχει δικαίωμα λόγου στην διαμόρφωση των περιφερειακών και διεθνών συσχετισμών ισχύος. Οι ιστορικοί παραλληλισμοί με την ολέθρια στάση των νικητών του πρώτου παγκοσμίου πολέμου απέναντι στην Γερμανία της Δημοκρατίας της Βαιμάρης είναι προφανείς.

Οι πρώτες αντιδράσεις των ΗΠΑ ήταν προσεκτικές και συγκρατημένες. Η Ουάσιγκτον εκτιμά ότι στο πεδίο των πραγματικών συσχετισμών ο Πούτιν έστειλε ρωσικές στρατιωτικές δυνάμεις σε μια περιοχή που βρίσκεται σε ντε φάκτο ρωσική κατοχή ήδη από την άνοιξη του 2014.

Πέραν όμως των παραπάνω η χθεσινή αιφνιδιαστική απόφαση του Πούτιν νομιμοποιεί με το κύρος και την ισχύ μιας μεγάλής δύναμης τον συνοριακό αναθεωρητισμό με πολιορκητικό κριό την διόρθωση της Ιστορίας –κι αυτό ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Ελλάδα, δεδομένων των θεμάτων που εγείρει η Άγκυρα. Ο αναθεωρητισμός του Πούτιν θύμισε τον νέο-οθωμανικό αναθεωρητισμό του Ερντογάν που έχει βάλλει στο στόχαστρο την Συνθήκη της Λοζάνης  με τον ίδιο τρόπο που ο Πούτιν θεωρεί ατύχημα της Ιστορίας την διαμόρφωση ξεχωριστής από την Ρωσία εθνικής ταυτότητας και κρατικής υπόστασης της Ουκρανίας. Η τακτική του Ρώσου προέδρου θα μπορούσε να  φέρει το όνομα η «Λωζάνη του Πούτιν».

Πολλά σενάρια που φαίνονταν δύσκολα, γίνονται εφικτά στη λογική της αυτοεκπληρούμενης προφητείας που επισπεύδει την αρνητική εξέλιξη την οποία υποτίθεται ότι αποσκοπεί να καθυστερήσει και πολύ περισσότερο να ματαιώσει. Είναι δηλαδή βέβαιο ότι το ΝΑΤΟ θα ενισχύσει την παρουσία του στην Ανατολική Ευρώπη καθώς και ότι η Φιλανδία και η Σουηδία θα ζητήσουν να ενταχθούν στην Ατλαντική Συμμαχία.