Kreport > Uncategorized > Στη σκιά της απειλής πολέμου

Στη σκιά της απειλής πολέμου

Η διαπραγμάτευση υπό την απειλή σύγκρουσης στις αγγλοσαξονικές χώρες αποκαλείται και κρημνοβασία (brinkmanship). O άμεσος κίνδυνος πολεμικής εμπλοκής όπως επισημαίνει πολύ σωστά η χθεσινή Ιζβέστια μπορεί να οδηγήσει τις δύο αντίπαλες πλευρές να αποδεχθούν αδιανόητους υπό κανονικές συνθήκες συμβιβασμούς. Η απειλή πολέμου οδηγεί σχεδόν αυτόματα τις δύο αντίπαλες πλευρές να σεβαστούν τις κόκκινες γραμμές τους και να διορθώσουν την γραμμή πλεύσης τους για να αποφύγουν την πολεμική ανάφλεξη.

Όσο οι διαπραγματεύσεις συνεχίζονται στην βαριά σκιά μιας επαπειλούμενης ως επικείμενης πολεμικής συγκρούσεις είναι βέβαιο ότι οι δύο αντίπαλες πλευρές  αρχίζουν να προβληματίζονται ποια επιλογή έχει μεγαλύτερο κόστος ο συμβιβασμός ή η διολίσθηση προς μια ανεξέλεγκτη πολεμική σύγκρουση.

Είναι σήμερα αδιαμφισβήτητο ότι η Ρωσία επέλεξε να κλιμακώσει την πίεση προς τις ΗΠΑ τους τελευταίους τρείς μήνες με στόχο διαπραγμάτευση υπό πίεση. Τρείς λόγοι ώθησαν τον Πούτιν να θέσει με αφορμή την Ουκρανία το θέμα εγγυήσεων ασφαλείας της χώρας του στην Ευρώπη:

-Η σπουδή του Μπάιντεν να εστιάσει στην ανάσχεση προβολής ισχύος της Κίνας , σπουδή  που πρόβαλλε στην άτακτη και ταπεινωτική φυγή από το Αφγανιστάν.

-Η πολυδιάσπαση αν όχι ο θρυμματισμός της Ε.Ε  απέναντι στις ΗΠΑ αλλά και στη Ρωσία και την  Κίνα.

-Η κόπωση και η πίεση των κοινωνιών και η δύσκολη ανάκαμψη από τις οικονομικές παρενέργειες της πανδημίας.

-Η εσωτερική κρίση στις ΗΠΑ όπως αποτυπώθηκε ανάγλυφα στην έφοδο των οπαδών του Τραμπ στο Καπιτώλιο στις 6.2.2022

Συνολικά, όλα τα παραπάνω πρόβαλλαν τις ΗΠΑ συνολικά πολύ πιο αποδυναμωμένες από ότι το 2013-14, όταν η κυβέρνηση  Ομπάμα αποφάσισε την ανατροπή του Γιανουκόβιτς στην Ουκρανία  ως πρώτο βήμα για την ένταξη της χώρας στο ΝΑΤΟ και στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Το μήνυμα είχε σταλεί και το 2008 με την σκληρή ήττα της Γεωργίας στον σύντομο πόλεμο με την Ρωσία στην Νότια Οσεττία.

Η αγνόηση των κόκκινων γραμμών της Ρωσίας από τις ΗΠΑ και τη Δύση έχει τις ρίζες της στην εποχή Γιέλτσιν, στην δεκαετία του ’90, όταν η Μόσχα μετά από μια σκληρή απειλητική ρητορική χωρίς αντίκρισμα, ανέχθηκε τη διεύρυνση του ΝΑΤΟ προς ανατολάς αλλά και την επέμβαση της Ατλαντικής Συμμαχίας δύο φορές, το 1995 και το 1999μ στην πρώην Γιουγκοσλαβία.