Kreport > Uncategorized > Ο Κύρτσος, ο Ζεμούρ και ο Μακρόν

Ο Κύρτσος, ο Ζεμούρ και ο Μακρόν

Η διαγραφή του ευρωβουλευτή Γιώργου Κύρτσου από τη Νέα Δημοκρατία, είχε προεξοφληθεί καιρό τώρα. Το πιθανότερο είναι να μην αποκτήσει ποτέ σημασία μεγαλύτερη απ’ όση της δίνει η παραπολιτική της διάσταση. Είναι, όμως, επιβεβαιωτική μιας τάσης στην ελληνική και την ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή που δεν μοιάζει ασήμαντη.

Η περίπτωση Κύρτσου διαφέρει κατ αρχάς, από την προηγηθείσα περίπτωση της διαγραφής του βουλευτή Κ. Μπογδάνου. Ο Μπογδάνος ήταν μια περίπτωση ούλτρα δεξιού «εθνοπώλη» που στρατολογήθηκε στα ψηφοδέλτα της ΝΔ για να γοητεύσει ένα ακροατήριο στο οποίο δύσκολα βρίσκει απήχηση ο αρχηγός της. Η διαγραφή του ήταν ένα δυστύχημα εν αναμονή που αργά ή γρήγορα θα συνέβαινε. Ο Κύρτσος, αντίθετα, είναι κάποιος που προσεγγίζει την ούλτρα δεξιά όχι από πεποίθηση αλλά από υπολογισμό. Έχοντας μια καλή γνώση των ευρωπαϊκών πολιτικών ρευμάτων, διαβλέπει μια ευκαιρία καριέρας στον δεξιότερα της ΝΔ χώρο και μάλιστα με την ανοχή και τον έπαινο των εξ αριστερών της ΝΔ ευρισκομένων.

Πράγματι, οι άνεμοι στην πολιτική Ευρώπη έχουν γυρίσει. Η ριζοσπαστική αριστερά, στις διάφορες εκδοχές της, και σε διάφορες χώρες ( Γαλλία, Ισπανία, Πορτογαλία, Ελλάδα, Ιταλία) δεν λειτουργεί πια ως πολλαπλασιαστής και υποδοχέας μιας «αντισυστημικής αγανάκτησης» και δείχνει σημάδια πολιτικής και εκλογικής παρακμής. Αυτή η άμπωτις του αριστερού ριζοσπαστισμού αφενός ευνοεί μια άνοδο των συστημικότερων, σοσιαλδημοκρατικών εκδοχών κεντροαριστεράς, από το SPD ως το Σοσιαλιστικό Κόμμα Πορτογαλίας και από την κυριαρχία Στάρμερ στους Βρετανούς Εργατικούς ως την άνοιξη Ανδρουλάκη στο ΚΙΝΑΛ. Αφετέρου όμως αφήνει χώρο για την άνοδο μιας εθνικιστικής, ρατσιστικής ακροδεξιάς ακόμη και σε χώρες όπως η Ισπανία και η Πορτογαλία, όπου αυτού του τύπου τα κόμματα δεν είχαν ούτε ρίζες ούτε ανοχή.

Το προεκλογικό τοπίο στην Γαλλία είναι ενδεικτικό. Ο Μακρόν, ο πιθανότατος νικητής των εκλογών, ζει την απόλυτη πολιτική μοναξιά, η Αριστερά σε όλη της την πολυχρωμία περνά απαρατήρητη στις κάρτες των δημοσκοπήσεων και η ακροδεξιά χτυπά την πόρτα του δεύτερου γύρου όχι με μία αλλά με δύο ανταγωνιζόμενες, ισχυρές υποψηφιότητες, Λεπέν και Ζεμούρ. Το δε παραδοσιακό κόμμα της κεντροδεξιάς, αφού έκανε μια απότομη στροφή δεξιά με την υποψηφιότητα Πεκρές, φαίνεται τώρα να μένει πίσω από τους ακροδεξιούς ανταγωνιστές του.

Μπορεί αυτό το πολιτικό βαρομετρικό χαμηλό να κατέβει και στα μέρη μας; Μπορεί να εμφανιστεί μια ισχυρή «λεπενική» ή «ζεμουρική» εκδοχή ακροδεξιάς που να τρυγήσει την μετα-πανδημική κοινωνική αναταραχή και να αφαιρέσει κρίσιμα ποσοστά από την ΝΔ; Μπορεί ο Κυριάκος Μητσοτάκης να αποτρέψει τον κίνδυνο συνεχίζοντας την δύσκολη άσκηση ισορροπίας ανάμεσα στον εκσυγχρονιστικό μεταρρυθμισμό, προς τον οποίο ο ίδιος προσωπικά γέρνει, και τον δεξιό λαϊκισμό που μπορεί να αποδειχθεί ισχυρός προεκλογικός πειρασμός; Αυτό είναι το ένα κρίσιμο ερώτημα στην αφετηρία μιας προεκλογικής χρονιάς.

Το άλλο είναι αν η δημοσκοπική άνοιξη του ΚΙΝΑΛ μπορεί να πάρει μόνιμα χαρακτηριστικά και να αλλάξει τις ισορροπίες στον εκλογικά στρατηγικής σημασίας χώρο αριστερά του Κέντρου.