Kreport > Uncategorized > Οριοθετημένη αντιπαράθεση

Οριοθετημένη αντιπαράθεση

 

Ένα πρώτο μήνυμα ότι στις προθέσεις της είναι η αποκλιμάκωση της έντασης έστειλε χθες η Ρωσία, με την αναγγελία αποχώρησης κάποιων στρατιωτικών μονάδων, την πρώτη εδώ και αρκετές βδομάδες χαλάρωση του κλοιού που έχει στήσει γύρω από την Ουκρανία.

Την πρόθεση του να συνεχίσει το διάλογο με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ επανέλαβε λίγες ώρες αργότερα ο Πούτιν στην κοινή συνέντευξη τύπου με τον Σολτς αμέσως μετά την λήξη των πολύωρων συνομιλιών στο Κρεμλίνο.

Ζητούμενο παραμένει με ποιο ρυθμό θα συνεχισθεί η αποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων και η επιστροφή τους στις βάσεις τους αλλά και η πίεση που θα ασκήσει η Δύση για σύντομη και συνολική αποχώρηση.

Σε κάθε περίπτωση η αποκλιμάκωση της αντιπαράθεσης η έστω η οριοθέτηση της σε ελεγχόμενη κρίση προβάλλει ως μονόδρομη επιλογή τόσο για την Μόσχα όσο και για την Ουάσιγκτον.

Η Ρωσία έχει διαμηνύσει ότι ανέβασε την ένταση στην αντιπαράθεσή της με την Ουκρανία για να πετύχει μια συνολική διαπραγμάτευση των σχέσεων της με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ καθώς θέλει συγκεκριμένες εγγυήσεις για την συμμετοχή της στην συνδιαμόρφωση των εγγυήσεων ασφαλείας της Ευρώπης.

Με το παραπάνω ως δεδομένο η Μόσχα δεν μπορεί να επαναλάβει  την μικρής η μεγάλης κλίμακας στρατιωτική δράση όπως έπραξε το 2014 με την κατάληψη της Κριμαίας και την ντε φάκτο απόσχιση της περιοχής Ντόνμπας στην Ανατολική Ουκρανία.

Έτσι μια εισβολή στην Ουκρανία θα λειτουργούσε σαν αυτοεκπληρούμενη προφητεία δηλαδή την επίσπευση της δυσμενούς εξέλιξης που επιχειρείται να ματαιωθεί.

Η απομόνωση της θα ήταν απόλυτη ,ισχυρές δυνάμεις του ΝΑΤΟ θα προωθούνταν στην Ανατολική Ευρώπη ενώ είναι πολύ πιθανόν η Σουηδία και η Φιλανδία να εντάσσονταν στο ΝΑΤΟ

Τέλος είναι αμφίβολο αν το προβάδισμα στρατιωτικής ισχύος της Ρωσίας επί της Ουκρανίας είναι αρκετό για να αποτραπεί μετά την κατάληψη της ουκρανικής επικράτειας ένας πόλεμος φθοράς με ανταρτοπόλεμο αλλά και τρομοκρατικές επιθέσεις.

Εξίσου σημαντικά αν όχι σοβαρότερα είναι οι παράγοντες που οριοθετούν το πεδίο των κινήσεων και των ελιγμών των ΗΠΑ απέναντι στην Ρωσία

Αντέχουν οι ΗΠΑ το κόστος ,οικονομικό και γεωπολιτικό, μια ταυτόχρονης ψυχροπολεμικής κλιμάκωσης των σχέσεων τους με την Κίνα και την Ρωσία;

Μπορούν να είναι βέβαιες ότι θα τους ακολουθήσουν οι σύμμαχοι τους σε μια επιθετική προληπτική πολιτική ανάσχεσης της προβολής ισχύος της μεν Ρωσίας στην πρώην ΕΣΣΔ της δε Κίνας στην περιοχή Ινδικού-Ειρηνικού;

Πιστεύουν πραγματικά στον Λευκό Οίκο ότι η επιβολή συντριπτικών κυρώσεων στην Ρωσία δεν θα έχει ευρύτερες παρενέργειες στην χειμαζόμενη Παγκόσμια Οικονομία;

Τέλος, με δεδομένη την εμφυλιοπολεμική πόλωση στο εσωτερικό των ΗΠΑ, με την  ρεβάνς του Τραμπ και του τραμπισμού να σκιάζει ήδη τον ορίζοντα, μπορεί ο Μπάιντεν να υπολογίζει ότι θα έχει διακομματική στήριξη σε μια ταυτόχρονη αντιπαράθεση με την Ρωσία και την Κίνα;

Το 1971-72 ο Κίσινγκερ έπεισε τον Νίξον να προσεγγίσει την Κίνα του Μάο για να διαπραγματευθεί στην συνέχεια από θέση ισχύος με την ΕΣΣΔ του Μπρέζνιεφ.

Σήμερα η Ρεαλπολιτίκ θα υπαγόρευε το αντίστροφο: Την εξομάλυνση των σχέσεων ΗΠΑ-Ρωσίας ώστε να εστιασθεί η αμερικανική πολιτική στην περιοχή Ασίας –Ειρηνικού.

Επί πλέον οι Μεγάλες Ευρωπαϊκές Δυνάμεις με προεξάρχουσα την Γερμανία, που εξαρτώνται από την ρωσική ενέργεια και τις εξαγωγές προς την Κίνα, είναι πολύ πιθανόν να εκλάβουν την πολιτική πυγμής των ΗΠΑ απέναντι στην Μόσχα και στο Πεκίνο, ως άλλοθι μιας ανταγωνιστικής προς την Γηραιά Ήπειρο στρατηγικής που αποσκοπεί κατά προτεραιότητα να αποτρέψει την δημιουργία δυναμικής για μια στρατηγική χειραφέτηση.