Kreport > articles > Μα, ούτε μια διαδήλωση;..

Μα, ούτε μια διαδήλωση;..

Του Τάκη Καμπύλη

Όπως και να το δει κανείς, οι τελευταίες βδομάδες μοιάζουν μ’ ένα σκηνικό παραλόγου.

Κι όμως: Ούτε μια αντιπολεμική διαδήλωση. Προτεραιότητα για τις διαδηλώσεις στη Δύση έχουν «τα ανοιχτά μπαρ»  – ενώ στην Ανατολή οι διαδηλώσεις γίνονται  ανέκδοτο.

Σαν  να καταναλώνουμε ως θεατές την ομηρία μιας χώρας σε έναν πόλεμο μεγαλύτερο από τον δικό της και που μάλλον δεν πιστεύουμε ότι μας αφορά.. (Σε κάθε περίπτωση, όσο  μπορούμε να κάνουμε like ή dislike).

Ίσως μοναδική εξαίρεση ο Πρόεδρος Μακρόν που δείχνει να μην θέλει να καταπιεί αυτό που γίνεται στην Ουκρανία, στην Ευρώπη, χωρίς την Ευρώπη. Κι ακόμη περισσότερο, ότι δεν υπάρχουν μερικές κουρασμένες ή παραπαίουσες δυτικές δημοκρατίες από τη μία πλευρά και εν δυνάμει νικηφόρες, «φωτισμένες», απολυταρχίες από την άλλη.

Δεν είναι μόνο ο Πρόεδρος Μακρόν στα πάνω του.

Είχε δεκαετίες να δει η γαλλόφωνη λογοτεχνία ένα δικό της παιδί, και μάλιστα τόσο κακότροπο όσο ο Μισέλ Ουελμπέκ,  να ξεχωρίζει με το τελευταίο του μυθιστόρημα και να βάζει ένα pause στην κυριαρχία της αγγλοσαξονικής  λογοτεχνίας –που απονευρώνεται από τη δράση των μουτζαχεντίν της πολιτικής ορθότητας.

Ο συγγραφέας θέτει ακριβώς το θέμα της Δύσης, της παρακμής της –είναι το αγαπημένο του, αλλά πρώτη φορά με τέτοια ωριμότητα: Μια δημοκρατία γερασμένη, δήθεν προγραμματισμένη σε βάθος εκλογικών αναμετρήσεων, μια κοινωνία που ευημερεί στα νούμερα αλλά τα αδιέξοδα των ανθρώπων πολλαπλασιάζονται, γίνονται νευρώσεις και οι σανίδες σωτηρίας που προσφέρονται είναι παραδοξότητες και ανορθολογισμοί. Μια Δύση με λάθος μύθους, δήθεν θριαμβεύουσα αλλά τόσο επισφαλής σε φυσικές και τεχνολογικές καταστροφές. Που ωστόσο προτιμάει να συζητά αν οι συγγραφείς είναι σεξιστές κι όχι τα βιβλία τους. Και μια Ευρώπη που αρνείται να παραδεχτεί μπροστά στα μάτια μας ότι είναι τόσο ενωμένη όσο η φτωχή Νορμανδία με το πλούσιο Παρίσι. Και δεν κάνει κανείς τίποτα για αυτό.

Το τελευταίο μυθιστόρημα του Μισέλ Ουελμπέκ έχει χαρακτηριστεί από βιβλιοκριτικούς ως το καλύτερο της δεκαετίας. Και δεν είναι τυχαίος ο σιβυλλικός τίτλος του: «Εκμηδένιση».

(Στα ελληνικά από τις εκδόσεις ΕΣΤΙΑ σε μετάφραση Γιώργου Καράμπελα).