Kreport > Uncategorized > Σκακιέρα για τρείς παίκτες

Σκακιέρα για τρείς παίκτες

Η συνάντηση Πούτιν-Σι Τζινπίνγκ στο Πεκίνο, χτες, λίγο πριν από την τελετή έναρξης των χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων, όπως ήταν αναμενόμενο φωτίσθηκε και αναλύθηκε ως προς το κατά πόσον ενδυναμώνει το Κρεμλίνο στους συσχετισμούς και τις ισορροπίες με τις ΗΠΑ και το ΝΑΤΟ.

Ο χθεσινός Γκάρντιαν  μας θύμισε μια ξεχασμένη σήμερα και από το Πεκίνο και από την Ουάσιγκτον επέτειο. Πριν από πενήντα χρόνια στις 25.2.1972 πραγματοποιήθηκε στο Μέγαρο του Λαού στο Πεκίνο η ιστορική συνάντηση Νίξον –Μάο την οποία προετοίμαζε επι ένα χρόνο ο Κίσινγκερ στην λογική της τριγωνικής ισορροπίας , που ήθελε την προσέγγιση με την Κίνα ως προϋπόθεση διαπραγμάτευσης με την ΕΣΣΔ από θέση ισχύος.

Σήμερα, μισό αιώνα μετά, οι ΗΠΑ  του Μπάιντεν προσπαθούν να διαμορφώσουν την ευρύτερη δυνατή συσπείρωση κατά της Κίνας στην περιοχή Ινδικού-Ειρηνικού και ταυτόχρονα δυσκολεύοντα να διαπραγματευθούν έναν συμβιβασμό με τη Ρωσία για την Ουκρανία αλλά και το καθεστώς ασφαλείας της Ανατολικής Ευρώπης.

Αρκεί, άραγε, η πολιτική πυγμής των ΗΠΑ προς την Κίνα και η αμφίσημη ρητορική απέναντι στην Ρωσία για να οδηγηθούν Μόσχα και Πεκίνο στην διαμόρφωση ενός μετώπου δυσαρεστημένων, που στην ουσία θα είναι η πρώτη αντιαμερικανική συμμαχία μετά το τέλος της διπολικής ψυχροπολεμικής αντιπαράθεσης το 1989-91;

Από αυτό το ερώτημα προκύπτει το επόμενο: Αν το 1971-72 οι Νίξον-Κίσινγκερ  έκριναν ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να διαχειριστούν έναν διμέτωπο στρατηγικό ανταγωνισμό με την Κίνα και την ΕΣΣΔ, μπορούν μετά από μισό αιώνα οι ΗΠΑ να το αποτολμήσουν;

Οι επιλογές δεν είναι αναρίθμητες για την μεγάλη χώρα που σπαράσσεται από τη μεγαλύτερη μετά τον εμφύλιο πόλεμο εσωτερική κρίση, που αποτυπώθηκε άλλωστε ανάγλυφα πριν από ένα χρόνο στην επίθεση των οπαδών του Τραμπ στο Κογκρέσο.

Μια μεγάλη δύναμη όπως οι ΗΠΑ, που ολοένα και σπανιότερα αποκαλούνται «μόνη υπερδύναμη», η οποία κατά γενική ομολογία έχασε την ευκαιρία πριν τρείς 10ετίες να επιβάλλει μια Pax Americana και η οποία δεν μπορεί ακόμη να συνειδητοποιήσει ότι ζούμε σε έναν  μετα-αμερικανικό κόσμο, δεν μπορεί να διαχειρισθεί μια ταυτόχρονη παρατεταμένη κλιμάκωση της έντασης με την Κίνα και την Ρωσία.

Ακόμη, παρά την περί του αντιθέτου ρητορική περί ευρασιατικής σύγκλισης Κίνας και Ρωσίας, ο Πούτιν και ο Σι Τζινπίνγκ δεν φαίνονται έτοιμοι να κόψουν τις γέφυρες με τις ΗΠΑ του Μπάιντεν. Μέχρι τώρα Μόσχα και Πεκίνο δίνουν προτεραιότητα στις σχέσεις τους με την Ουάσιγκτον  και κατά καιρούς συγκλίνουν τακτικά όταν η αμερικανική πλευρά πατά στις κόκκινες γραμμές που έχουν χαράξει γύρω από τα ζωτικά τους συμφέροντα.

Δίχως υπερβολή οι κατά καιρούς συγκλίσεις τακτικού χαρακτήρα μεταξύ Κίνας και Ρωσίας θυμίζουν την σχέση τακτικής και ευκαιριακής προσέγγισης – για να μην πούμε λυκοφιλίας- του Πούτιν με τον Ερντογάν.

Τούτων λεχθέντων, αν οι ΗΠΑ αυτοεγκλωβιστούν σε μια ταυτόχρονη διμέτωπη ψυχροπολεμική αντιπαράθεση με την Κίνα και την Ρωσία, διατρέχουν δύο μεγάλους κινδύνους: Πρώτον, να δυσχεράνουν την ανάκαμψη της παγκόσμιας οικονομίας και να παρατείνουν την ενεργειακή κρίση. Δεύτερον, από την Ευρώπη μέχρι και τον Ινδικό-Ειρηνικό να δουν να καταγράφονται όχι απλά ρωγμές αλλά επικίνδυνες ρηγματώσεις στις περιφερειακές τους συμμαχίες.

Ερώτημα: Χωράει η παγκόσμια σκακιέρα τρείς  παίκτες;

Απάντηση: Πριν από μισό αιώνα, Νίξον και Κίσινγκερ είχαν απαντήσει καταφατικά και τόλμησαν την μεγάλη ανατροπή, η οποία εν πολλοίς έκρινε την έκβαση του Ψυχρού Πολέμου.